VII SA/Wa 1012/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr), , Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi W. i A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2002r. W. i A. P. wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. (nr [...]) z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania dla Spółdzielni Mieszkaniowej "C." w K. pozwolenia na budowę parkingów osiedlowych na 89 miejsc wraz z przełożeniem kabla energetycznego NN i WN na os. P., przy blokach [...],[...],[...],,[...],[...], na działce nr [...] obr. [...] N. w K. ( sprostowanej postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. ). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2003r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. decyzji wskazując, iż wnioskodawcy, jako członkowie spółdzielni mieszkaniowej, nie posiadają przymiotu strony w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002r. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2004r. (sygn. akt 7/IV SA 5258/02) ww. decyzje zostały uchylone, ze względu na niewyjaśnienie, czy wnioskujący posiadają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji. Sąd uznał za niezbędne zbadanie, czy w sprawie nie został naruszony przepis § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z naruszeniem którego może wiązać się prawo skarżących do występowania w charakterze stron w postępowaniu nieważnościowym. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda [...] w dniu [...] kwietnia 2005r. wydał decyzję umarzającą postępowanie nieważnościowe, która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005r. Również i te decyzje były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006r. ( sygn. akt VII SA/Wa 1308/05 ) uchylił powyższe decyzje, w związku z niewykonaniem wytycznych Sądu, zawartych w wyroku z dnia 14 lipca 2004r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2006r. ([...]) Wojewoda [...], na podstawie art. 105 kpa -umorzył postępowanie wszczęte na wniosek W. i A. P., w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. (nr [...]) z dnia [...] lipca 2001 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosując się do wytycznych Sądu, w dniu [...] listopada 2006r. dokonał wizji w terenie, z udziałem zainteresowanych i ustalił, że mieszkanie W. i A. P. nr [...], w bloku nr [...] na os. [...] P., znajduje się na parterze, przy klatce nr [...] z oknami wychodzącymi na parking, od trony północnej budynku. Odległość ściany z oknami od krawężnika parkingu wynosi 14,1m. Natomiast w odległości ok. 8m od okien skarżących przebiega droga dojazdowa o zmiennej szerokości od 6,5 do 4,Om. (bez prawa postoju). Strefa parkingu, wzdłuż budynku nr [...] posiada 43 miejsca postojowe, które - zgodnie z zatwierdzonym projektem - zlokalizowane są w odległości 12 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zostały zatem spełnione warunki określone w § 19 ust.1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym dla zgrupowania 60 stanowisk włącznie przedmiotową odległość określono do 10m. W związku z powyższym organ wskazał, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego wystąpiły osoby, którym nie można przypisać przymiotu strony, zatem postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] marca 2007r. ([...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. i A. P. - utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r. Podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy dodał, iż w celu jednoznacznego określenia praw wnioskodawców do lokalu w budynku nr [...] ustalił, że członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej "C." jest A. P., posiadający spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu nr [...] w osiedlu [...] P. Oznacza to, że małżonkom P. nie przysługuje prawo rzeczowe do ww. lokalu w rozumieniu art. 244 §1 Kodeksu cywilnego. W obszernej skardze W. i A. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r, bowiem - w ocenie skarżących - decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2001 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 156 §1 kpa w związku z art. 35 ust 5 Prawa budowlanego. Skarżący zgłosili zarzut nierozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym, wskazując że to art. 156 kpa nakazuje organom stwierdzić nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa a nie skarżący. Skarżący w 2002r. zwrócili się do [...] Urzędu Wojewódzkiego nie o ustalanie, czy są stroną w sprawie, tylko złożyli zawiadomienie o fakcie złamania prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę parkingu, na którym ciążył obowiązek likwidacji. Przekazana informacja nakładała zatem na Wojewodę [...] obowiązek stwierdzenia nieważności tego pozwolenia. W ocenie skarżących kwestia, czy są stroną, czy też nie, jest drugorzędna, bowiem skarżący nie mają ambicji, by to na ich wniosek unieważniać pozwolenia na parking. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ww. ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Na wstępie podkreślić należy, że wyżej wskazane decyzje były przedmiotem dwukrotnej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w orzeczeniach z dnia 14 lipca 2004r. oraz z dnia 12 czerwca 2006r. zawarł wytyczne co do dalszego postępowania organów w rozstrzyganej sprawie. Przypomnieć też trzeba, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - organy były związane oceną prawną zawartą w ww. orzeczeniach, co oznacza, że zobowiązane były do ponownego przeprowadzenia postępowania, zgodnie z wytycznymi Sądów. W wyroku z dnia 14 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy wnioskujący posiadają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2001 r. Sąd uznał za niezbędne zbadanie, czy w sprawie nie został naruszony przepis § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz.140 ze zm.)., z naruszeniem którego może wiązać się prawo skarżących do występowania w charakterze stron w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Sąd podkreślił, między innymi, że czynność procesowa podmiotu żądającego wszczęcia postępowania administracyjnego - którego legitymacja nie wynika wprost ze szczególnej normy prawnej - skuteczna będzie tylko wtedy, gdy można wykazać przepis prawa materialnego dopuszczający istnienie po stronie tego podmiotu jego własnego interesu prawnego lub obowiązku. Pomimo, że członkowie spółdzielni mieszkaniowych nie mają z zasady interesu prawnego do kwestionowania decyzji nie skierowanych do nich jako stron, to w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że możliwe jest przyznanie przymiotu strony członkom spółdzielni mieszkaniowych, jeśli wykażą własny, zindywidualizowany interes. Przy czym nie może być to interes faktyczny, ale interes prawny tj. znajdujący potwierdzenie w naruszeniu norm prawa materialnego. W ww. orzeczeniu wskazano, że naruszeniem takiej normy prawa materialnego byłoby naruszenie § 19 ww. rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 19 ww. rozporządzenia, odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych (...) od okien budynku mieszkalnego nie może być mniejsza niż 10m dla zgrupowania do 60 stanowisk włącznie. Z ustaleń poczynionych przez organ w dniu [...] listopada 2006r., podczas wizji w terenie wynika, że odległość ściany z oknami mieszkania skarżących w budynku nr [...] (na osiedlu [...] P. w K.) od krawężnika parkingu wynosi 14,1m, przy czym strefa parkingu, wzdłuż budynku nr [...] posiada 43 miejsca postojowe. Powyższe wskazuje zatem jednoznacznie na brak naruszenia ww. przepisu prawa materialnego, co przesądza z kolei, że skarżący nie posiadają interesu prawnego do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Nie istnieje bowiem norma prawa materialnego stanowiąca podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku po stronie W. i A. P. Wobec przytoczonej argumentacji, pozostałe zarzuty skargi pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).