VII SA/Wa 1015/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. J. kwotę 457 zł. (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2014r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) zwanej dalej kpa odmówił stwierdzenia na wniosek W. J. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego: "[...] Centrum Produkcyjno-Logistycznego [...] S.A. w [...]" na działkach nr ewid. [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania W. J. od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wskazał, że stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Nadmienił także, że od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację w której dany podmiot jest co prawda zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) zwany dalej Prawem budowlanym – który jako przepis szczególnym względem powołanego wyżej art. 28 kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Organ dodał, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Dokonując analizy akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że W. J. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r., Nr [...]. Skarżący wywodzi swój interes prawny z przysługującego mu prawa współwłasności działek nr ewid. [...] i [...] w [...], co potwierdza księga wieczysta Nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliżej położoną działką wnioskodawcy w stosunku do nieruchomości objętych inwestycją jest działka o numerze ewid. [...] granicząca od północnego-zachodu z działką inwestycyjną nr ewid. [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że interes prawny w postępowaniu o pozwolenie na budowę ma podmiot, który ma tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ odwoławczy wskazał, iż położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działek o numerze ewid. [...]. Położenie wskazanych działek względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek należących do wnioskodawcy, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że granica zabudowanej działki nr ewid. [...], położonej najbliżej planowanej inwestycji znajduje się w odległości od ok. 11,5 m do ok. 17,5 m od projektowanego budynku PB (o wysokości 15,12 m - Projekt Budowlany - Tom 2 - Część 2 Architektura - nr rysunku: AR-06, AR-07, AR-08), w odległości od ok. 21,0 m do ok. 24,0 m od budynku L (o wysokości 15,12 m - Projekt Budowlany - Tom 2 - Część 2 Architektura - nr rysunku: AR-06, AR-07, AR-08) oraz w odległości od ok. 30,5 m do 33,94 m od projektowanego budynku SB (o wysokości 26,94 m - Projekt Budowlany - Tom 2 - Część 2 Architektura - nr rysunku: AR-06, AR-07, AR-08). Natomiast projektowane wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...] zgrupowanie miejsc parkingowych (49 stanowisk) jest oddalone od granicy działki skarżącego nr ewid. [...] o od ok. 11,5 m do ok. 15 m, zaś projektowane wzdłuż granicy m.in. z działką nr ewid. [...] zgrupowanie miejsc parkingowych (68 stanowisk) jest oddalone od granicy działki skarżącego nr ewid. [...] o od ok. 18 m do ok. 20 m. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się zatem w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak również przepis § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 700 - 17°°), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił także, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą także ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o numerze ewid. [...]. Dalej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego mając na uwadze treść § 13 ww. rozporządzenia stwierdził, że wysokości projektowanych budynków PB (tj. 15,12 m), L (tj. 15,12 m) i SB (tj. 26,94 m) oraz wskazane wyżej odległości dzielące ww. budynki od nieruchomości skarżącego (tj. PB - od ok. 11,5 m do ok. 17,5 m; L - od ok. 21,0 m do ok. 24,0 m; SB - od ok. 30,5 m do 33,94 m), sprawiają, że działka o numerze ewid. [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Organ odwoławczy stwierdził, że W. J. może bowiem bez przeszkód wybudować na należącej doń nieruchomości budynek z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki nr ewid. [...] w najmniejszej odległości dopuszczalnej przez przepisy prawa (tj. 4,00 m). Odległość dzieląca taki budynek od budynków projektowanych na działkach nr ewid. [...] wynosiłaby: od budynku PB - ok. 15,5 m - 21,5 m; od budynku L - ok. 25,0 m - 28,0 m; od budynku SB - ok. 34,5 m - 37,94 m. Byłaby więc większa, aniżeli wysokość przesłaniania, o której mowa § 13 ust. 1 pkt a rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy uznał także, iż projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z odległością wydzielonych miejsc parkingowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Wskazał, że powyższe kwestie normuje przepis § 19 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Zgodnie z przywołanym unormowaniem odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie i 20 m - w przypadku większej ilości stanowisk. Mając na uwadze treść przywołanego unormowania organ odwoławczy wskazał, że ilość (dwa zgrupowania: 49 stanowisk i 68 stanowisk) miejsc parkingowych i odległość projektowanych miejsc parkingowych (tj. od ok. 11,5 m do ok. 15 m i od ok. 18 m do ok. 20 m) od granicy działki nr ewid. [...], sprawiają, że działka o numerze ewid. [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Organ ocenił, że W. J. może bowiem bez przeszkód wybudować na należącej doń nieruchomości budynek z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki nr ewid. [...] w najmniejszej odległości dopuszczalnej przez przepisy prawa (tj. 4,00 m). Odległość dzieląca taki budynek od projektowanych miejsc parkingowych wynosiłaby: od zgrupowania 49 miejsc parkingowych ok. 15,5 m - 20 m; od zgrupowania 68 miejsc parkingowych ok. 22 m - 24 m. Nie naruszałby więc odległości, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach § 19 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał także w uzasadnieniu decyzji, iż projektowana inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.) usytuowanych obiektów na nieruchomościach wnioskodawcy (zarówno istniejących, jak i potencjalnych). Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że w decyzji z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz Miasta i Gminy [...] stwierdził, iż cyt. "Rodzaj i skala oddziaływań wynikająca z wielkości i złożoności oddziaływań uwzględniających istniejące zagospodarowanie terenu, nie wskazuje na ponadnormatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji odpadów, hałasu, zanieczyszczeń powietrza, wód i gruntu oraz pogorszenia klimatu akustycznego (...) Analizowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na stan środowiska. Oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamknie się w granicach działek należących do inwestora". Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że W. J. może bez przeszkód zagospodarować należące do niego nieruchomości, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza go w tym najmniejszym stopniu. Zaznaczył, że sam wnioskodawca również nie wskazał swego interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji organu stopnia podstawowego, tj. nie wykazał, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należącej doń nieruchomości, będzie niedopuszczalny - w świetle przepisów prawa - wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego bez wpływu na przymiot strony W. J. pozostaje również "Orzeczenie techniczne w sprawie zarysowań ścian i stropów w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w [...] (działka nr ewid. [...], obręb [...])", sporządzone w styczniu 2014r. przez mgr inż. R. D. Wskazał, że z powyższej opinii wprost wynika, że stwierdzone oddziaływanie związane jest w wykonywaniem robót budowlanych a nie z samego faktu zaprojektowania inwestycji (tj. jej usytuowaniem, rozmiarem, przeznaczeniem etc.). Dodał, że w powyższym opracowaniu wskazano, iż owe oddziaływanie może być konsekwencją nie tyle przyjętych rozwiązań projektowych, co wykonania robót budowlanych niezgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę. Tak więc, tego rodzaju oddziaływanie należy rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że interes faktyczny, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 kpa, jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że skoro decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r. Nr [...], nie dotyczyła interesu prawnego ani obowiązku W. J. –stosownie do treści art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Z tego też względu uchylono w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...]oraz umorzono postępowanie organu pierwszej instancji, jako wszczęte na wniosek podmiotu nie będącego jego stroną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniósł W. J. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art.6,7, 8,9,10, 28, 77, 138 § 2 i art. 136 kpa w związku z art. 28 ust. 2, art. 35 i art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego. W ocenie strony skarżącej decyzja nr [...] Wojewody [...] jako błędna winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżący podniósł, że skarżony organ podzielił błędną analizę materiału dowodowego dokonaną przez Starostę [...] i tym samym naruszył przepis art. 7 i art. 77 kpa. Zdaniem skarżącego w sprawie niewłaściwie zostało przyjęte, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie dotyczącym jasnych i wyraźnych zapisów o konieczności nasadzeń zielonych w pasie 5 m od przedmiotowej inwestycji. Ponadto dokonana została błędna analiza uciążliwości inwestycji dla nieruchomości sąsiedniej. Skarżony organ za nieistotne uznał ograniczenia w dostępie do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji, jak również ograniczenia w korzystaniu z drogi publicznej przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Skarżący zaznaczył, że przedłożył dowód w sprawie w postaci "Orzeczenia technicznego w sprawie zarysowań ścian i stropów w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w [...]", która w jego ocenie czyni stan faktyczny sprawy, w której zapadła decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2013r. nieaktualnym, a ponadto świadczy o tym, że Starosta [...] nie zebrał całego materiału w sprawie i dokonał błędnej analizy. Zdaniem skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postępowanie odwoławcze przeprowadził z rażącym naruszeniem zasad ogólnych kpa wskazanych wyżej co skutkowało również wskazanymi naruszeniami przepisów materialno-prawnych. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nie została w sposób należyty uzasadniona, zaś podnoszone w odwołaniu zarzuty nie znalazły należytej i zgodnej z prawem kontrargumentacji. Uzasadnienie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie odpowiada dyspozycji przepisu art. 107 § 3 kpa dotyczącej uzasadnienia faktycznego i prawnego. Skarżący podkreśli, że organ nie wykazał także czy projekt budowlany zatwierdzony inkryminowaną decyzją gwarantuje prowadzenie robót budowlanych na nieruchomości inwestora. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia na wniosek W. J. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r., Nr [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego: "[...] Centrum Produkcyjno-Logistycznego [...] S.A. w [...]" na działkach nr ewid. [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] w [...] i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji, przyjmując, iż W. J. nie posiadając przymiotu strony nie mógł wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2013r. Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania). W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z19.09.2012r., II GSK 1038/11). W ocenie Sądu jednak dokonana przez organ ocena przymiotu strony W. J. jest wadliwa., co czyni, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 kpa w związku z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. W świetle przywołanej normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego oraz art. 28 kpa stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę a w konsekwencji także w prawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu a także podmioty które wykażą interes prawny w uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Tak więc krąg podmiotów które hipotetycznie mogą brać udział , a także inicjować postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę może być szerszy niż ten ustalony przez organy w postępowaniu zwyczajnym. Stąd wniosek , iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r. pozostaje bez wpływu na ocenę jego przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Skarżący wywodzi swój interes prawny z przysługującego mu prawa współwłasności działek nr ewid. [...] w [...], co potwierdza księga wieczysta Nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliżej położoną działką wnioskodawcy w stosunku do nieruchomości objętych inwestycją jest działka o numerze ewid. [...] granicząca od północnego-zachodu z działką inwestycyjną nr ewid. [...]. O ile nie budzi zastrzeżeń ustalenie organu odwoławczego, iż działka nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak również przepis § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 700 - 17°°), a także § 13 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), o tyle w ocenie Sądu nie dość wnikliwie w tym kontekście organ przeanalizował zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można przyjąć, że zachowanie odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze ich oddziaływania. Przy czym nie ma znaczenia, czy działki objęte oddziaływaniem inwestycji, graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem. Działka inwestora znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwała Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2005r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz[...]. z dnia [...] listopada 2005r.) Obszar objęty zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 5.17P i 5.18P przeznaczonym pod zakłady przemysłowe, składy, magazyny, obsługę komunikacji samochodowej oraz obiekty administracyjne, socjalne, zieleń izolacyjną, parkingi, urządzenia obsługi technicznej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Zapisy planu dla przedmiotowej nieruchomości przewidują obowiązek obsadzania granic działek zielenią wysoką w pasie szerokości 5,0 m. Celem takiego zapisu jest ochrona praw osób trzecich- sąsiadów inwestycji zamieszkujących tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Powyższy zapis prawa miejscowego należy więc odczytywać w powiazaniu z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, statuującego zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich przy projektowaniu inwestycji. Tak więc przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji organy powinny przeprowadzić nie tylko analizę pod względem techniczno-budowlanym, ale zbadać, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej na podstawie innych przepisów, a także czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości. Z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu dobitnie wynika, iż zapis planu dotyczący obowiązku obsadzeń pasem zieleni wysokiej o szerokości 5 m nie został zachowany. Ocena tego naruszenia w kontekście cytowanego art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego powinna w ocenie Sądu prowadzić do ustalenia, iż W. J. posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu i posiadał legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., III ARN 87/95, OSN 1996/21/316, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99, LEX nr 77640). Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa związku z art. 28 kpa i art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy biorąc pod uwagę powyższe rozważania rozpatrzy odwołanie W. J. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję . Stosownie do art. 152 wymienionej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.