VII SA/Wa 1019/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zdatności do użytku urządzeń energetycznych napowietrznej linii niskiego napięcia i udzielenia pozwolenia na użytkowanie I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Sprawa niniejsza dotyczy sieci energetycznej na nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. [...]. Postępowanie w sprawie niniejszej miało następujący przebieg: Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], stwierdzającą zdatność do użytku urządzeń energetycznych napowietrznej linii niskiego napięcia zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w [...], gm. [...], pow. [...] obejmujących: linię nn pomiędzy slupem [...] oznaczonym w dokumentacji technicznej sporządzonej przez A. C. i T. S. w lipcu 2009 r. jako nr [...], a słupem [...] (nr [...]) i udzielającej [...] S.A. Oddział [...] pozwolenia na użytkowanie ww. urządzeń. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że kwestia sieci energetycznej na działkach ewid. nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...], gm. [...] wielokrotnie objęta była przedmiotem kontroli organów, wielokrotnie zapadłe w I instancji decyzje uchylano i przekazywano do ponownego rozpatrzenia, zapadłe decyzje były również poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W konsekwencji wcześniejszych działań organów i Sądu, zapadła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], stwierdzająca zdatność do użytku urządzeń energetycznych napowietrznej linii niskiego napięcia zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w [...], gm. [...], pow. [...] obejmujących: linię nn pomiędzy slupem [...] oznaczonym w dokumentacji technicznej sporządzonej przez A. C. i T. S. w lipcu 2009 r. jako nr [...], a słupem [...] (nr [...]) i udzielającej [...] S.A. Oddział [...] pozwolenia na użytkowanie ww. urządzeń, a po rozpatrzeniu dowołania W. S. od niej - decyzja organu odwoławczego - czyli utrzymująca ją w mocy zaskarżona do Sądu decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...]. Rozpatrując całość akt organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. jest prawidłowa, zaś argumenty podnoszone w odwołaniu nie mają wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Niniejsza sprawa dotyczy samowolnie powstałych urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomości o nr ew. [...] w [...] stanowiącej własność W. S., tj. linii nn pomiędzy słupem [...] oznaczonym w dokumentacji technicznej sporządzonej przez A. C. i T. S. w lipcu 2009 r. jako nr [...], a słupem [...] (nr [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak również w pismach kierowanych do stron postępowania organ powiatowy wskazywał również, że pozostałe urządzenia elektroenergetyczne napowietrznej linii niskiego napięcia zlokalizowane na działkach o nr ew. [...],[...] i [...], położonych w [...], gminie [...] objęte zostaną odrębnymi decyzjami. Zgodnie bowiem z art. 104 § 2 k.p.a. decyzja rozstrzygająca sprawę może dotyczyć jej części. Zgodnie z zasadą prawdy materialnej decyzja częściowa może być wydana wówczas, gdy część sprawy została dostatecznie wyjaśniona i jest tego rodzaju, że może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Decyzja częściowa nieostateczna kończy sprawę w danej instancji jedynie w części objętej rozstrzygnięciem i w związku z tym może być zaskarżona tylko w tym zakresie. [...] WINB stoi na stanowisku, iż z uwagi na obszerność prowadzonej sprawy i jej skomplikowany charakter organ I instancji miał podstawę do wydania rozstrzygnięć częściowych. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowe urządzenie powstało przed 1995 r. w warunkach samowoli budowlanej. W związku z powyższym PINB w [...] właściwie zastosował regulację ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) celem przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jeżeli budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. inwestor ponosi konsekwencje samowoli budowlanej według odpowiednich przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, a w szczególności art. 37 ust. 1 tejże ustawy. Zgodnie z powyższym przepisem. "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...) gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Natomiast zgodnie z art. 40 ww. ustawy, "W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy (...) organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego (...) do stanu zgodnego z przepisami". Mając na uwadze powyższe, w toku prowadzonego postępowania z zakresu nadzoru budowlanego organ I instancji dokonał analizy stanu taktycznego przedmiotowej sprawy celem zbadania przesłanek wynikających z wyżej cytowanych przepisów, w wyniku której stwierdził, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające nakazanie rozbiórki dokonanej samowoli budowlanej, jak też nie zaszła konieczność nałożenia obowiązku dokonania określonych zmian i przeróbek w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Po przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy [...] WINB stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotu postępowania nie została spełniona żadna przesłanka z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadniająca wydanie nakazu rozbiórki. Wskazał, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sadowo-administracyjnym "Przewidziana art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zgodność z przepisami budowlanymi dotyczy okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 878/09, lex nr 597928, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2384/09, lex nr 644021, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 510/10, lex nr 787194). Po przeanalizowaniu treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji [...] WINB stwierdził, iż organ I instancji dokonał ustaleń, czy sporna inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie prowadzonego postępowania powołując się na wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...] z dnia [...] listopada 2011 r. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] w gminie [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2008 r., Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z zapisami ww. uchwały działka o nr ew. [...] obręb [...] znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi oraz z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej, oznaczonym w planie symbolem [...]. Działka ta znajduje się częściowo w zasięgu urządzeń melioracji szczegółowych. Natomiast działka o nr ew. [...] obręb [...] znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi oraz z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej, oznaczonym w planie symbolem [...] oraz częściowo na terenie drogi publicznej klasy drogi dojazdowej oznaczonej w planie symbolem [...]. Działka ta znajduje się również w zasięgu urządzeń melioracji szczegółowych. Przepis § 29 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera ogólne zasady dot. zaopatrzenia w energię elektryczną oraz preferowane rozwiązania w tym zakresie. Po dokonaniu analizy ww. dokumentu PINB w [...] prawidłowo stwierdził, iż sporna inwestycja nie narusza obecnie obowiązujących przepisów zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie stwierdził, aby przedmiotowe urządzenia objęte niniejszym postępowaniem powodowały niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Potwierdza to również sporządzona przez mgr inż. A. C. dokumentacja techniczna istniejących urządzeń elektroenergetycznych, z której wynika, że urządzenia energetyczne pracują i są załączone pod napięcie. Zalecenia wskazane w ww. opinii odnośnie stanu technicznego poszczególnych słupów i przyłączy zostały objęte odrębnymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, co zostało szczegółowo opisane powyżej. W ocenie organu odwoławczego dalsze akceptowanie funkcjonowania przedmiotowej inwestycji objętej niniejszym rozstrzygnięciem w aktualnym kształcie nie powoduje groźby dla życia i zdrowia przebywających w pobliżu osób, jak też realnego niebezpieczeństwa powstania szkody w mieniu. Na gruncie niniejszej sprawy nie ma również miejsca istotne, niedające się pogodzić z obowiązującymi przepisami prawa pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia. Inwestycja pozostaje także w zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obecnie obowiązującymi. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ powiatowy słusznie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły podstawy do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego (tj. orzeczenia o przymusowej rozbiórce przedmiotowej inwestycji), jak też art. 40 ww. ustawy (tj. wydania nakazu wykonania określonych zmian lub przeróbek z uwagi na niezgodność wykonanych prac z przepisami). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego jest wydanie pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 42 ust. 3 ww. ustawy. Stosownie do brzmienia ww. artykułu stanowiącego materialnoprawną podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie inwestycji jest stwierdzenie jej zdatności do użytku, co niewątpliwie miało miejsce w przedmiotowym przypadku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - w świetle dokonanych ustaleń oraz stosownie do treści ww. przepisu - słusznie zatem stwierdził zdatność do użytkowania linii nn pomiędzy słupem [...] oznaczonym w dokumentacji technicznej sporządzonej przez A. C. i T. S. w lipcu 2009 r. jako nr [...], a słupem [...] (nr [...]) i wydał pozwolenie na jej użytkowanie, dając tym samym inwestorowi możliwość zalegalizowania dokonanej samowoli budowlanej i kończąc w ten sposób procedurę naprawczą prowadzoną na podstawie przepisów przywołanej powyżej ustawy. W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, iż skarżona decyzja organu powiatowego została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do podważania jej treści. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ wyjaśnił: 1. kwestia dotycząca pełnienia przez osobę/osoby funkcji organu wielokrotnie była wyjaśniana w odrębnych pismach kierowanych do skarżącego. W pismach tych jednoznacznie wskazywano, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stoi na stanowisku, że osoba pełniąca obowiązki powiatowego organu nadzoru budowlanego posiada takie same obowiązki i kompetencje jak Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W tym też zakresie może korzystać z pieczęci urzędowych. Jedynym ograniczeniem ich obowiązywania i wykonywania przez tę osobę jest ich czasowość tj. do czasu ustania przeszkód lub powołania nowego inspektora. Tak więc osoba pełniąca obowiązki ma prawo wydawać rozstrzygnięcia, działając jako organ w imieniu którego występuje. W związku z tym zarzuty podnoszone w tym zakresie są niezasadne. [...] WINB wskazuje również, że stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zostało obsadzone zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego ustala właściwość rzeczową i instancyjną organów nadzoru budowlanego. Do jej przestrzegania obowiązany był również pełniący obowiązki powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, 2. niniejsze postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami zawartymi w Kpa, strony zostały prawidłowo ustalone oraz brały czynny udział w postępowaniu. Zarzut dotyczący uniemożliwienia uzyskania przez skarżącego odpisu kluczowego dokumentu nie ma poparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Skarżący zapoznał się z aktami sprawy w dniu 28.11.2011 r., następnie w dniu 27.06.2011 r. wykonał fotografię akt. Pomimo poinformowania skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym umożliwiającym zakończenie prowadzonego postępowania (pismo PINB z dnia [...].12.2011 r.) P. W. S. nie skorzystał z tego uprawnienia, 3. kwestia dot. dokumentacji technicznej - brak jest podstaw do kwestionowania treści przedłożonej przez inwestora dokumentacji technicznej sporządzonej przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. Jeżeli strona postępowania nie zgadza się ze stwierdzeniami zawartymi z załączonej do akt dokumentacji, winna zwrócić się do właściwego organu samorządu zawodowego o przeprowadzenie odpowiedniego postępowania dyscyplinarnego, lub też zlecić opracowanie dokumentacji, która podważyłaby stwierdzenia zawarte w przedłożonej w toku postępowania ekspertyzy technicznej. W niniejszym przypadku powyższe nie miało miejsca, a po przeanalizowaniu załączonej do akt sprawy dokumentacji organ odwoławczy nie widzi podstaw do uznania, iż twierdzenia w niej zawarte są fałszywe i nie odpowiadają stanowi faktycznemu. 4. w ocenie [...] WINB sentencja zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący, prawidłowy i nie budzący wątpliwości wskazuje zarówno przepisy prawne zastosowane w niniejszej sprawie, jak i przedmiot postępowania. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że skarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Rozstrzygnięcie organu powiatowego zawiera powołanie zarówno prawidłowych przepisów Prawa budowlanego jak i Kpa. Zarzuty w powyższym zakresie należy uznać za bezzasadne, 5. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji PINB w [...] wyczerpująco wyjaśnił z jakich powodów w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy z Prawa budowlanego z 1974 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia również wymagania wynikające z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., tj. zawiera wszystkie składniki decyzji oraz wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne ze wskazaniem dowodów, na których organ się oparł, a także uzasadnienie prawne zawierające wyjaśnienie podstawy prawnej wraz z przytoczeniem przepisów prawa, 6. zaskarżone rozstrzygniecie obejmuje swym zakresem linię nn pomiędzy słupem nr [...] ([...]), a słupem nr [...]. Nie obejmuje ono swym zakresem samego słupa nr [...], ani słupa nr [...]. Zarzuty dot. położenia słupa nr [...] nie mogą być rozpatrzone w ramach niniejszego postępowania. Z akt sprawy wynika, że ww. słup nie był objęty postępowaniem administracyjnym, w ramach którego organ I instancji wydał 4 decyzje merytoryczne (częściowe) i które dotyczyło linii energetycznej wraz z urządzeniami przebiegającej przez działki o nr ew. [...],[...] i [...] w [...]. Słup nr [...] nie znajduje się na terenie ww. działek i nie był objęty niniejszym postępowaniem. Odniesienie się do niego miało na celu precyzyjne określenie przedmiotu niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2012 r. złożył W. S. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, stwierdzenie nieważności decyzji ją poprzedzającej lub ewentualnie o ich uchylenie, a także zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucił: -naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28, art. 61 § 4, art. 73 § 2 , art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. poprzez bezprawne przeprowadzenie postępowania przez osobę (nazwaną p.o. PINB) podszywającą się pod organ administracyjny PINB, niewyjaśnienie statusu prawnego postępowania, czy było ono prowadzone na wniosek, czy z urzędu, niewyjaśnienie rzetelne stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nieustalenie właściwie stron postępowania i niepowiadomienie ich o nim, akceptowanie uniemożliwienia mi uzyskania odpisu kluczowego dokumentu z akt sprawy, poświadczenie w tym zakresie nieprawdy i niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie, nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodów z dokumentu i wizji lokalnej na sporne okoliczności, uniemożliwienie mi tym samym czynnego udziału w postępowaniu, bez mojej winy, rażące naruszenie prawa w trakcie prowadzenia postępowania poprzez tolerowanie prowadzenia go przez osobę nieumocowaną ustawowo i nie będącą organem; oparcie decyzji o nieaktualny Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego; skierowanie decyzji przez oba organy do M. S. i do E. S., którzy nie są jest stronami tego postępowania, pominięcie [...] jako strony postępowania, -niezastosowanie dla oceny dopuszczalności położenia w pasie drogowym napowietrznej linii energetycznej pomiędzy słupami nr [...] i nr [...]. leżącej w części w pasie drogowym trasy [...] przepisów Rozporządzenia ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz przepisów Ustawy o drogach publicznych; -rażące naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie linii nn pomiędzy słupami o nr [...] i [...] przed wykonaniem zaleceń dokonania "zmian i przeróbek", nałożonych na podstawie art. 40 ww. ustawy, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012; -naruszenie art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie rzetelne daty i okoliczności powstania słupa nr [...], co było kluczowe dla wyboru właściwych przepisów do oceny tej samowoli budowlanej; -wadliwość sentencji decyzji oraz jej uzasadnienia wynikającą z naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, odpowiadającym wymaganiom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustalenia faktyczne dokonane w sprawie znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym i w pełni uzasadniały zastosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. na mocy art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a., w tym zawiera prawidłową wykładnię przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Zarzutem skargi najdalej idącym jest zarzut nieważności decyzji wydanych w sprawie z uwagi na podpisanie decyzji I instancji przez osobę pełniącą obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W sprawach dotyczących legalności wykonanych robót budowlanych właściwy jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, do którego należą zadania i kompetencje m. in. przewidziane w art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. na mocy art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. W kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki sprawie decyzja podpisana została przez osobę pełniącą obowiązki tego organu, co w ocenie skarżącego było działaniem nieprawidłowym, bo nie znajdującym żadnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Przy piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2012 r. (k-141 sygn. akt VII SA/Wa 345/12 dołączonych do niniejszej sprawy) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego złożył do akt sądowych pismo Starosty z [...] lipca 2011 r. powierzające pełnienie obowiązków Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pracownikowi Inspektoratu, do czasu powołania nowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (K-143 ww. akt). Kopie tych pism doręczono skarżącemu (K- 142). Do akt dołączono też Regulamin Organizacyjny Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, który w § 5 reguluje zakres działania organu. W ust. 1 pkt 10 tego przepisu wskazano jako kompetencję organu wydawanie decyzji administracyjnych, w ust. 3 stwierdzono zaś, że podczas nieobecności Powiatowego Inspektora zastępuje go wskazany pracownik Inspektoratu, z wyłączeniem kompetencji, o których mowa w ust. 1 pkt. 1, 6 i 9. Rozważając zarzut skargi dotyczący nieważności decyzji z powodu podpisania jej przez nieuprawnioną, zdaniem skarżącego, osobę, zważyć należało, co następuje: Już na wstępie wskazać trzeba, że decyzja ta (podjęta przez organ I instancji) nie stała się ostateczna, z powodu uruchomienia trybu odwoławczego, decyzję zaś II instancji, która weszła do obrotu prawnego jako decyzja ostateczna, podpisał powołany w trybie określonym w art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym. (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1592, j.t., ze zm.), zw. dalej u.s.p. Nawet zatem gdyby przypisać wskazanej nieostatecznej decyzji atrybut nieważności (chociaż tak nie jest), to pamiętać należy, że do obrotu prawnego weszła decyzja ostateczna, co nie jest kwestionowane, podpisana przez powołanego prawidłowo piastuna organu. Po drugie z art. 4 ust. 2 u.s.p. wynika, że do zadań publicznych powiatu należy zapewnienie wykonywania określonych w ustawach zadań i kompetencji kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży. Do powiatu należy też zapewnienie wykonywania określonych zadań i kompetencji kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży. Do kręgu owych powiatowych służb, inspekcji i straży należą: Komendant Policji, Komendant Państwowej Straży Pożarnej oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Służby te zachowują samodzielność w realizowaniu swoich zadań publicznych, jednocześnie będąc związane zwierzchnictwem starosty które nie jest zwykłym zwierzchnictwem służbowym, bowiem staroście przysługują jedynie uprawnienia określone w art. 35 ust. 3 u.s.p. i ustawach dotyczących tych służb, inspekcji i straży, tj. powoływanie i odwoływanie kierowników tych jednostek. O ile jednak uprawnienia osobowe starosty wobec komendanta policji lub straży pożarnej ograniczone są przez ustawy szczególne to w pełni starosta realizuje uprawnienia osobowe w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Wynika to z zestawienia treści art. 35 u.s.p. z art. 86 ust. 1 Prawa budowlanego. Art. 35 ust. 2 u.s.p. określa, iż starosta jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa i kierowników jednostek organizacyjnych powiatu oraz zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji i straży. Z kolei ust. 3 pkt 1 określa uprawnienia osobowe starosty, który sprawując zwierzchnictwo w stosunku do powiatowych służb, inspekcji i straży powołuje i odwołuje kierowników tych jednostek, w uzgodnieniu z wojewodą, a także wykonuje wobec nich czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Przepis ten koresponduje z art. 86 ust. 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest powoływany przez starostę spośród co najmniej trzech kandydatów wskazanych przez wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. Jeżeli starosta nie powoła powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w terminie 30 dni od dnia przedstawienia kandydatów, wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego wskazuje spośród nich kandydata, którego starosta powołuje na stanowisko powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Niewątpliwie zatem powołanie inspektora nadzoru budowlanego stanowi wyłączną (ograniczoną tylko powyższymi warunkami) prerogatywę starosty. Prawo budowlane nie zawiera żadnych regulacji dotyczących stanowiska zastępcy powiatowego inspektora nadzoru budowlanego (odmiennie niż w pozostałych służbach i inspekcjach). W związku z brakiem wyraźnego dopuszczenia do utworzenia stanowiska zastępcy powiatowego inspektora powstają sytuacje, w których nie ma powiatowego inspektora z powodu niemożności wykonywania swoich obowiązków przez inspektora lub po prostu w wyniku odwołania inspektora i niepowołania jeszcze nowego. Wówczas jedynym wyjściem jest wyznaczenie przez starostę osoby pełniącej obowiązki powiatowego inspektora nadzoru budowlanego do czasu ustania przeszkód lub powołania nowego inspektora. Ustanowienie pełniącego obowiązki nie wymaga uzgadniania z wojewódzkim inspektorem nadzoru budowlanego, gdyż jest to stan tymczasowy nieuregulowany w przepisach. Por. Komentarz do art. 86 Prawa budowlanego. R. Dziwiński, P. Ziemski, Lex Omega. Brak piastuna organu administracji publicznej nie przerywa bowiem bytu organu administracji publicznej, przyjęta zaś w prawie ustrojowym koncepcja organizacyjno-przedmiotowa zapewnia trwałość organu administracji publicznej" (Por. B. Adamiak, O podmiotowości organów administracji publicznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Państwo i Prawo" 2006, nr 11, s. 52). Podstawową cechą administracji publicznej jest zasada ciągłości jej działania, a utożsamienie organu administracji publicznej li tylko z piastunem organu, stanowiłoby realne zagrożenie dla funkcjonowania tej zasady. II GZ 54/06 Nie można zatem podzielić poglądów skarżącego, że z chwilą, kiedy z jakichś powodów, np. odwołania piastuna organu, organ administracji (tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego) nie może wykonywać powierzonych mu zadań i realizować przypisanych mu kompetencji, w tym nie mógł podpisać decyzji. W takim przypadku, przepisy wyżej przytoczone, a to art. 4 ust. 2 w zw. z art. 86 Prawa budowlanego dawały Staroście prawo do tego aby powierzyć pracownikowi Inspektoratu pełnienie obowiązków, a zatem podpisywanie decyzji. Skoro bowiem do zadań publicznych powiatu należy zapewnienie wykonywania określonych w ustawach zadań i kompetencji kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży to brak piastuna organu (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego) musi być, w zakresie umożliwiającym funkcjonowanie organu, wypełniony przez stosowne działanie Starosty. Uzupełniająco dodać trzeba, że przepis wspomnianego regulaminu nie wskazywał, że osobą, która może wykonać to uprawnienie, tj. wskazać osobę zastępującą, jest Inspektor Powiatowy. Wyprowadzić stąd można zatem wniosek, że przy nieobecności piastuna organu zastąpić go może, albo osoba wskazana przez Inspektora Powiatowego, albo, jeśli nie jest to możliwe ze względu na trwałą nieobecność piastuna organu, ze względu na konieczność kontynuacji władztwa publicznego, osobę zastępującą wskaże dysponujący na mocy wskazanych wyżej przepisów zwierzchnik posiadający uprawnienia osobowe wobec piastuna organu. Po trzecie kwestia ewentualnej wadliwości aktu powierzenia obowiązków nie mieści się w granicach rozpoznawanej przez Sąd Wojewódzki sprawy. Zarzut ewentualnego nieprawidłowego powołania osoby, której powierzono pełnienie funkcji organu (tzw. piastuna funkcji organu) nie jest zaś tożsamy z zarzutem naruszenia właściwości tego organu do wydania zaskarżonej decyzji. Czym innym jest istnienie samego organu administracji publicznej właściwego do rozstrzygania określonej kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, a czym innym to, czy we właściwym trybie powołano piastuna tego organu, to jest osobę fizyczną pełniąca funkcję odpowiadającą nazwie organu i wykonującą jego kompetencje. Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt. II OSK 1783/09. Ponadto wskazać trzeba, że organ prawidłowo ustalił krąg stron postępowania w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 28 k.p.a.) oraz prawa budowlanego (art. 28 i art. 3 pkt 20) i w konsekwencji uznał M. S. oraz E. S. za strony niniejszego postępowania z uwagi na fakt, iż są oni właścicielami nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości na których znajdują się sporne urządzenia energetyczne napowietrznej linii niskiego napięcia. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów procesowych skargi, w szczególności art. 107 § 1 k.p.a. i nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie rozstrzygnięć, czy to w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. czy też w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy zauważyć trzeba, że urządzenia energetyczne objęte niniejszym postępowaniem zostały wykonane w 1973 r. bez zezwolenia właściwego organu. Stanowią część linii niskiego napięcia, będącej odgałęzieniem od głównej linii biegnącej wzdłuż ul. [...] w [...]. O powyższym świadczą dokumenty zgromadzone w sprawie, tj. decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z [...] stycznia 1972 r. znak: [...] zatwierdzająca plan realizacyjny trasy linii elektrycznej na odcinku położonym w [...] oraz protokół ze sprawdzenia technicznego /odbioru/ obiektu energetycznego dokonanego [...] października 1973 r. w miejscowości [...]. Na potrzeby sprawy w 2009 r. wykonana została dokumentacja techniczna istniejących urządzeń elektroenergetycznych w [...], potwierdzająca powyższe i wskazująca dokładny przebieg ww. linii niskiego napięcia (rozbudowanej następnie w 1992 r. - a więc przed rokiem 1995 r., co ma znaczenie dla przepisów prawa materialnego, które należało zastosować w sprawie). W dokumentacji tej znajduje się także opinia techniczna sporządzona przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych. Wynika z niej, że urządzenia energetyczne objęte tym opracowaniem pracują i są załączone pod napięcie, niemniej wymagają remontu, ale -co należy podkreślić- nie dotyczy to urządzeń objętych decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie (tj. linii nn i słupów na działce nr ewid. [...]). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika zatem, że sporne urządzenia -objęte wydanymi w sprawie decyzjami- wybudowane zostały bez pozwolenia właściwego organu (a jedynie na podstawie decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny). Bezspornym w sprawie jest również to, iż wykonane zostały w 1973 r. (a na pewno przed 1 stycznia 1995 r.). Okoliczności te nie są przez żadną ze stron postępowania kwestionowane, a z akt administracyjnych wynika jednoznacznie powyżej podany rok budowy. W tych okolicznościach organ I instancji słusznie wskazał na potrzebę ustalenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego wówczas obowiązujących, pozwolenie na budowę było w ogóle wymagane. Słusznie w konsekwencji przywołał Prawo budowlane z 1961 r. (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.), i prawidłowo w efekcie wywiódł, iż na wzniesienie urządzeń napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia (stanowiących urządzenia budowlane związane z obiektem, a tym samym obiekt budowlany) wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, co w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione. Prawidłowo w tej kwestii organ przytoczył treść art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego z 1961 r. i definicje zawarte w art. 1 ust. 4 pkt 1, 4 i 5 tej ustawy. Prawidłowo również wskazał, że skoro sporne urządzenia zrealizowano bez pozwolenia na budowę przed 1 stycznia 1995 r., (z którym to dniem weszły w życie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane), to należało przeprowadzić postępowanie w sprawie w oparciu o przepisy dotychczasowe. W tej kwestii także nie występuje spór pomiędzy stronami, niemniej Sąd wyjaśnia, iż w myśl art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przepisu art. 48 tej ustawy, dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem jej wejścia w życie, a więc przed dniem 1 stycznia 1995 r. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Przy czym, nakaz stosowania przepisów dotychczasowych wynikający z ww. art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. pociąga za sobą obowiązek właściwego zastosowania wyłącznie art. 37 lub art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. W zależności od wyników prowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.) lub wydać decyzję o rozbiórce danego obiektu (art. 37 tej ustawy). Zauważenia jednak wymaga, iż wydanie decyzji o rozbiórce jest obowiązkowe tylko w razie stwierdzenia przesłanek z art. 37 ust. 1 omawianej ustawy. Zgodnie z jego treścią, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nadto, w świetle art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., właściwy organ może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu zrealizowanego samowolnie, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami, poza wymienionymi w ust. 1. W sytuacji nieustalenia w postępowaniu dowodowym przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2, a także - w przypadku nie skorzystania z art. 37 ust. 2, organ zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego przewidzianego w art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Natomiast formą legalizacji obiektu -w sytuacji, gdy obiekt ten spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego- jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania (v. art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r.). Zatem, jeżeli nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego i nie ma podstaw do zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., organ administracji państwowej powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, nakładając na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie i wydając mu pozwolenie na użytkowanie. W przedmiotowej sprawie organy orzekające wskazały, że nie zachodzą przesłanki z art. 37 ustawy z 1974 r. oraz nie istnieje konieczność wydania orzeczenia w oparciu o art. 40 ww. ustawy. Zdaniem Sądu, tak dokonana ocena jest prawidłowa, uzasadniona stanem faktycznym sprawy. Przede wszystkim podnieść trzeba, iż organy orzekające wyjaśniły w toku postępowania, że sporne urządzenia napowietrznej linii niskiego napięcia odpowiadają wymogom technicznym przewidzianym dla takich obiektów i nie powodują żadnych niebezpieczeństw lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków dla otoczenia. Zauważyć w tym miejscu należy, iż na potrzeby sprawy sporządzona została dokumentacja techniczna, zawierająca m.in. opinię techniczną. Dokumenty te sporządzone zostały przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi i wynika z nich, że sporne urządzenia są użytkowane i nadają się do użytkowania. Powyższe w sposób wystarczający świadczy o tym, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Organy orzekające stwierdziły również, że sporne urządzenia są usytuowane w sposób zgodny z przepisami planistycznymi. Organ I instancji oparł się w tym zakresie na decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] stycznia 1972 r. wydanej w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym z 1961 r. i zatwierdzającej plan realizacyjny spornej w sprawie inwestycji. Natomiast organ odwoławczy po uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie na podstawie art. 136 k.p.a., wziął pod uwagę aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na terenie, na którym usytuowane są przedmiotowe urządzenia. Uwzględnił bowiem orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym to przyjmuje się, że "zwrot" obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" - sformułowany w czasie teraźniejszym - pozwala na postawienie tezy, iż skutki samowoli budowlanej na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oceniać należy w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji". Tak m.in. przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 234/09, a pogląd wyrażony w tym wyroku Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela. Za prawidłowe w konsekwencji Sąd uznał w sprawie uwzględnienie na etapie II instancji aktualnego planu miejscowego, a nie przepisów planistycznych z daty realizacji inwestycji. Analiza przeprowadzona w tej kwestii nie wykazała jednak żadnych niezgodności, które to uzasadniałyby wydanie decyzji rozbiórkowej. Przepis § 29 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla miejscowości [...] w gminie [...] (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) zawiera bowiem ogólne zasady dot. zaopatrzenia w energię elektryczną oraz preferowane rozwiązania w tym zakresie. W pkt 6 stanowi, że szczegółowe plany zagospodarowania poszczególnych terenów powinny przewidywać rezerwację miejsc i terenu dla lokalizacji linii, stacji i przyłączy oraz innych elementów infrastruktury elektroenergetycznej niezbędnych dla zaopatrzenia lokowanych na tych terenach budynków i budowli w energię elektryczną, a także oświetlenia terenu wokół obiektów. W kontekście wskazanego przepisu § 29, jak i tych dotyczących terenów, na których znajdują się przedmiotowe w sprawie działki skarżącego, nie można stwierdzić, aby zachodziła sprzeczność wybudowanych urządzeń energetycznych z przeznaczeniem terenu. W konsekwencji, stwierdzić jednoznacznie trzeba, iż słusznie w sprawie zastosowano przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i prawidłowo oceniono, że nie wystąpiły przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. obligujące organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Mając na względzie treść opinii technicznej sporządzonej na potrzeby sprawy, zasadnie uznano również, iż nie występuje sytuacja wypełniająca dyspozycję przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W opinii tej wskazano bowiem na zły stan techniczny niektórych urządzeń, ale nie tych objętych decyzjami wydanymi w sprawie. Konkludując, Sąd nie znalazł żadnych powodów do wzruszenia wydanych w sprawie decyzji. W sprawie uwzględniono zgromadzony w sposób wystarczający materiał dowodowy, w tym wykorzystano opinię techniczną sporządzoną przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, a więc i wiedzą fachową niezbędną do oceny stanu technicznego urządzeń elektroenergetycznych. Z opinii tej wynika wprawdzie zły stan techniczny m. in. słupa oznaczonego nr [...] uzasadniający wydanie decyzji w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., ale słup ten nie został objęty rozstrzygnięciami wydanymi w sprawie. Na marginesie należy też wskazać, że z dokumentacji technicznej nie wynika, aby ww. słup energetyczny (po doprowadzeniu do odpowiedniego stanu) nie spełniał innych parametrów, w tym wysokościowych (na które wskazuje skarżący), i nie nadawał się do użytku, wobec czego wymagał rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ odwoławczy prawidłowo w tym kontekście podniósł w uzasadnieniu decyzji, iż nie ma żadnych podstaw do tego, aby kwestionować sporządzoną na użytek sprawy opinię techniczną, wykonaną przez osobę z odpowiednim przygotowaniem zawodowym zawierającą m. in. ocenę stanu ww. słupa energetycznego. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił tych zarzutów skargi, które dotyczą nieprawidłowo przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego i kwestionując ustalenia faktyczne. W końcu, w kontekście zarzutów skargi, raz jeszcze zauważyć trzeba, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 k.p.a., w tym prawidłowo skonstruowane uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu tym organ nie tylko wyjaśnił okoliczności faktyczne i wskazał na zastosowane przepisy prawa materialnego, ale także odniósł się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. Organ odwoławczy przedstawił swoje stanowisko we wszystkich kwestiach podniesionych przez W. S., w tym dotyczącej dokumentacji technicznej. Sąd nie stwierdził i w tym zakresie żadnego wadliwego działania ze strony organu wojewódzkiego, a argumenty przedstawione ww. kwestii uznał w pełni za zasadne. W tej sytuacji, Sąd przyjął, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i skargę jako nieuzasadnioną w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił. O kosztach dla pełnomocnika świadczącego pomoc prawną z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ww. ustawy.