VII SA/Wa 1032/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu wniosku R. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] utrzymał ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107 zm., dalej: K.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., odmówił zmiany decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] i z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] na podstawie art. 155 K.p.a. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że w/w decyzjami z dnia [...] września 2009r. organ zezwolił R. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "I." - Międzynarodowa Logistyka Transportowa R.R. z siedzibą w O. na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki: M. – B.S., nr rej. [...] , nr nadwozia [...] oraz F.F. nr rej. [...], nr nadwozia [...]. Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2011 r. R.R., reprezentowany przez pełnomocnika A. G. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zmianę zezwoleń uzyskanych w dniu 4 września 2009r. polegająca na zamianie pojazdów marki: M. – B.S., nr rej. [...] , nr nadwozia [...] oraz F.F. nr rej. [...], nr nadwozia [...] i wpisanie w to miejsce pojazdów marki: H. I [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] i R. M., nr rej. [...], nr nadwozia [...]. Minister Spraw Wewnętrznych , mając na uwadze, że z treści wniosku jednoznacznie wynikało, że chodzi o zmianę pojazdów, a nie o zmianę numeru rejestracyjnego pojazdu, pismem dnia 12 września 2011 r. poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z art. 53 ust. la ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdza wygaśniecie zezwolenia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 12, gdy ustaną okoliczności uzasadniające wykorzystanie pojazdu jako uprzywilejowanego. Nie ma zatem prawnej możliwości zmiany decyzji poprzez zmianę pojazdów. Pismem z dnia 3 października 2011 r. strona podtrzymała żądania zawarte we wniosku z dnia 22 sierpnia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji. Strona zakwestionowała stwierdzenie organu, że nie jest możliwa zmiana decyzji poprzez wykreślenie uprzywilejowanego pojazdu i wpisanie w to miejsce innego pojazdu, uznając że zmiana decyzji jest dopuszczalna, a to dlatego, że brak jest przepisów szczegółowych, które wykluczałyby taką możliwość. Organ rozpoznał wniosek strony w trybie art. 155 K.p.a.. wskazując, że zezwolenia wydawane są na konkretne pojazdy (marka pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu, numer nadwozia) jedynie w przypadkach wykorzystywania tych pojazdów w akcjach związanych bezpośrednio z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Wobec tego ,że wniosek dotyczył zmiany pojazdów Minister Spraw Wewnętrznych odwówił uwzględnienia takiego wniosku. Stwierdził również, iż nie jest możliwa zmiana decyzji zezwalającej na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów poprzez wykreślenie uprzywilejowanych pojazdów i wpisanie w to miejsce innych pojazdóv. Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2012 r. R. R., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "I." Międzynarodowa Logistyka Transportowa z siedzibą w O., reprezentowany przez pełnomocnika A. G. zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 155 K.p.a. zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] odmawiającą zmiany decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] i z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] zarzucając jej: mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 53 ust. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 roku, Nr 98, poz. 602 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych przyznające uprzywilejowanie w ruchu drogowym wydawane są "na konkretne pojazdy" co miałoby uniemożliwiać zmianę tych decyzji poprzez wpisanie innych pojazdów w miejsce dotychczasowych, w sytuacji gdy podmiotem nabywającym uprawnienie jest wnioskodawca a oznaczenie pojazdu w decyzji jest elementem irrelewantnym, ulegającym zmianie i ma charakter jedynie porządkujący, mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 155 KPA w zw. z art. 53 ust. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na twierdzeniu, że nie jest możliwa zmiana decyzji zezwalającej na uprzywilejowanie w mchu drogowym pojazdów poprzez wykreślenie uprzywilejowanych pojazdów i wpisanie w to miejsce innych pojazdów, co prowadziłoby do wniosku, że zastosowaniu przepisu art. 155 KPA sprzeciwia się inny przepis prawa, co w spornym przypadku nie ma miejsca, a taką konstatację uznać należy za niedopuszczalną, mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 78 § 1 kpa w zw. z art. 89 § 1 i 2 kpa i art. 140 kpa, poprzez zaniechanie wyznaczenia rozprawy, pomimo że spełnione zostały ustawowe przesłanki do jej przeprowadzenia, a wniosek w tym przedmiocie złożony został przez skarżącego. Minister Spraw Wewnętrznych utrzymując w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2011r., przypomniał, że odmówił zmiany decyzji z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w sprawie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki M. S., nr rej. [...] oraz decyzji z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w sprawie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki F. F., nr rej. [...], w części dotyczącej zmiany decyzji poprzez wykreślenie uprzywilejowanych pojazdów marki: M. S., nr rej. [...] i F.F., nr rej. [...] i w to miejsce wpisanie pojazdów marki: H. I [...], nr rej. [...], nr nadwozia R.M., nr rej. [...], nr nadwozia [...] z uwagi na względy proceduralne, nie zaś merytoryczne. Nie ma bowiem prawnej możliwości zmiany decyzji poprzez zmianę pojazdu. Minister, za bezpodstawny uznał zarzut skarżącego, że zgodnie z brzmieniem art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zezwolenie otrzymuje jednostka, a nie pojazd. Organ nie podzielił takiego poglądu skarżącego. Zauważył, iż dopuszczalność wydania decyzji pozytywnej co do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu uwarunkowana jest - w świetle art. 53 ust. pkt 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym — ustaleniem, że wnioskowany do uprzywilejowania pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dopiero ustalenie tej kwestii umożliwia organowi wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] skarżący – R. R. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2011r. Zaskarżonej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym [Dz. U. z 1997 roku, Nr 98, poz. 602 zpóźn. zm.; dalej jako prawo o ruchu drogowym), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym otrzymuje określony pojazd a nie jednostka wymieniona w punkcie 12, która pojazd taki wykorzystuje, co zdaniem organu miałoby w konsekwencji uniemożliwić zmianę decyzji przez wpisanie innych pojazdów w miejsce dotychczasowych, w sytuacji gdy podmiotem nabywającym uprawnienie na podstawie powołanego wyżej przepisu jest jedynie wnioskodawca (jednostka wymieniona w punkcie 12) a oznaczenie pojazdu w decyzji jest elementem irrelewantnym, ulegającym zmianie i ma charakter jedynie porządkujący. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 155 K.p.a. twierdząc, że nie istnienie żaden przepis szczególny, który sprzeciwiałby się takiej zmianie, nie wynika to ani z treści art. 53 ust. 1 pkt 12 prawa o ruchu drogowym ani tym bardziej nie potwierdza tego treść art. 53 ust. la tej ustawy, a w sprawie zrealizowane zostały wszystkie pozytywne przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku i zmianę decyzji w oparciu o art. 155 kpa, tj. istnieje zgoda strony, która na podstawie decyzji nabyła prawo, a także za zmianą tej decyzji przemawiają zarówno interes społeczny jak też słuszny interes strony. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu {(art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)}. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie może być uwzględniona. Na wstępie należy podnieść, że przedmiotem oceny sądu administracyjnego były decyzje ostateczne, która stanowiły obecnie przedmiot wniosku strony o jej zmianę w trybie art. 155 k.p.a. Sprawa podlegała rozpoznaniu na podstawie art. 155 k.p.a., który wprawdzie przewiduje możliwość uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, pod warunkiem jednak, iż przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji i jednocześnie przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Na uchylenie lub zmianę decyzji powinny przy tym wyrazić zgodę wszystkie strony postępowania. Niewątpliwie na podstawie art. 155 K.p.a. jest możliwe wzruszenie ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 53 ust.1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym jeżeli tylko zaistniały warunki określone w tym przepisie. Rozpoznając sprawę organ I jak i organ II instancji ma obowiązek rozważyć przede wszystkim, czy zachodzą przesłanki ustawowe dokonania zmiany ostatecznej decyzji. W myśl art. 155 kpa przesłankami zmiany ostatecznej decyzji są: 1) zgoda strony (stron postępowania), 2) brak przepisów szczególnych sprzeciwiających się zmianie decyzji, 3) wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Na zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej, objętej przymiotem trwałości ustanowionym art. 16 § 1 kpa, konieczna jest zgoda strony będącej adresatem tej decyzji, jak też innych stron, które nabyły prawa na podstawie decyzji ostatecznej i to niezależnie od tego, czy strony te brały udział w administracyjnym postępowaniu ogólnym. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo. Jednakże organ rozpatrujący wniosek o zmianę ostatecznej decyzji musi wziąć pod uwagę jeszcze jedną istotną okoliczność pod uwagę mianowicie zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna bowiem możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Z przedstawionych wyżej względów, dokonując oceny decyzji, w stosunku do której strona domaga się zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a., koniecznym jest poddanie ocenie też przepisu prawa materialnego w oparciu, o który wydano decyzję "pierwotną".(vide wyrok NSA II OSK 86/11 z dnia 6 marca 2012r. LEX nr 1138217) Postępowanie oparte na art. 155 k.p.a. nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej oraz do istotnej zmiany stanu faktycznego stanowiącej podstawę do wydania decyzji w tym przypadku do zmiany przedmiotów objętych zezwoleniem organu , co trafnie w niniejszej sprawie podkreślano w skarżonych decyzjach , że zezwolenia wydawane R. R. dotyczą konkretnych pojazdów (marka pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu, numer nadwozia). W związku z powyższym nie można zgodzić się z poglądem strony skarżącej, że gdy podmiotem nabywającym uprawnienie na podstawie powołanego wyżej przepisu jest jedynie wnioskodawca to przedmiot takiego postępowania jest elementem irrelewantnym bo dotyczy jedynie oznaczenia pojazdu w decyzji, ulegającym zmianie i ma charakter jedynie porządkujący. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.