VII SA/Wa 1037/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. P.o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. G. na Prezydenta [...] postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi K. P. kwotę 120,00 złotych (sto dwadzieścia złotych) podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towaru i usług tj. kwotę 27,60 złotych (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) łącznie kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę T. G. Na wniosek skarżącego przyznane zostało postanowieniem z dnia 23 lipca 2012 r. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 13 sierpnia 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w W. informujące, iż do niniejszej sprawy dla T. G. wyznaczony został pełnomocnik adwokat K. P. W dniu 10 września 2012 r. (data stempla biura podawczego) substytut pełnomocnika skarżącego wniósł skargę kasacyjną na ww. postanowienie Sądu, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył, że koszty opłaty z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2935/12 Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę kasacyjną wniesioną na postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat -100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. W myśl zaś § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając zatem na uwadze, iż wyznaczony w sprawie adwokat został ustanowiony po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi przez sąd pierwszej instancji, sporządził i wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał bez wyznaczania rozprawy, zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 złotych, powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych, łącznie kwotę 147,60 złotych. O powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 250 p.p.s.a w związku § 18 ust. 1 pkt 2 lit b ww. rozporządzenia.