VII SA/Wa 1041/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A.Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej pozwalającej na przeprowadzenie badań archeologicznych skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej jako "MKiDN", "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) oraz art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2012 r. nr [...] zmieniającej w części określającej osobę prowadzącą badania decyzję własną z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w sprawie pozwolenia na przeprowadzenie badań archeologicznych metodą wykopaliskową w ramach inwestycji: budowa gazociągów [...] w ul. [...] i [...] wraz z przyłączem i stacją redukcyjno-pomiarową dla budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...] w W.- umorzył postępowanie odwoławcze . Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków pozwolił [...] Spółce Gazownictwa Sp. z o.o. reprezentowanej przez D. G. z SITPNiG, Ośrodek Szkolenia i Rzeczoznawstwa, Oddział w W., na przeprowadzenie przez M. S. z firmy A.Sp. o. o. ratowniczych badań archeologicznych w ramach inwestycji: budowa gazociągów [...] w ul. [...] i [...] wraz z przyłączem i stacją redukcyjno-pomiarową dla budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...]w W., zgodnie z zakresem określonym we wniosku, założeniami projektowymi i programem opracowanym przez M. S.. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków ,działając na podstawie art. 155 kpa, na wniosek [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z dnia 7 sierpnia 2012 r. zmienił ww. decyzję w następujący sposób: "w części określającej osobę prowadzącą badania archeologiczne: Pan mgr M. S. A.Sp. z o.o. ul. [...],[...] W. po zmianie ten fragment powinien brzmieć: Pani J.C., D., P., ul. [...],[...]W.". Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A.Spółka z o.o. zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem art. 155 k.p.a. poprzez nie wykazanie podstaw do zmiany decyzji, w szczególności nie wykazanie wypełnienia przesłanki interesu społecznego oraz słusznego interesu strony i zgody stron, niewskazanie zaistnienia przesłanki braku naruszenia zasady ochrony zabytków oraz wydanie decyzji z naruszeniem przepisu art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołująca wskazała, że nie wyrażała i nie wyraża zgody na zmianę decyzji nr [...]. Podała również, że przysługuje jej przymiot strony, bowiem zaskarżona decyzja w sposób bezpośredni i istotny dotyka obowiązku jak i interesu prawnego odwołującej. W ocenie odwołującej organ nie wykazał, że za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, bowiem przy wydawaniu rozstrzygnięcia oparł się tylko na rzekomym wypełnieniu przesłanki zgody stron. Odwołująca wskazała również, że organ w sposób błędny przyjął, że przesłanka zgody stron na dokonanie zmiany decyzji została wypełniona, bowiem organ nie kierował zapytania w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę decyzji do odwołującej. Odwołująca podniosła, że brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje możliwości ustalenia, na jakim stanie faktycznym i w oparciu o jaki materiał dowodowy wydana została zaskarżona decyzja. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt postępowania wynika, iż A. Sp. z o.o. nie posiada tytułu prawnego do zabytku, a także nie składała w imieniu własnym wniosku o wydanie pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym tych badań i w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, działa ona jako wykonawca badań archeologicznych, a co za tym idzie, posiada niewątpliwie interes ekonomiczny w postępowaniach dotyczących ww. badań, jednakże jest to interes o charakterze faktycznym. W związku z powyższym organ uznał, że stosownie do art. 138 § 1 k.p.a. konieczne było umorzenie postępowania odwoławczego, jako wszczętego na skutek odwołania wniesionego przez podmiot nieuprawniony. Skargę na powyższą decyzją złożyła A. Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie i o uchylenie decyzji I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z § 9 Rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz. U. nr 165 poz. 987 ze zm.), poprzez przyjęcie, że osoba prowadząca badania archeologiczne, wskazana w pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych, nie posiada statusu strony w postępowaniu nadzwyczajnym, a następnie zmianę decyzji ostatecznej, mocą której pominięta strona nabyła prawo, bez jej zgody; 2. Naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: a/ art. 6 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia pozostającego w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa materialnego, tj. art. 36 ustawy w zw. z § 9 Rozporządzenia; b/ art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, pominięcie słusznego interesu strony i prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, c/ art. 61 § 4 i art. 10 § 1 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, d/ art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej jego oceny, a ponadto nieudowodnienie, że osoba prowadząca badania archeologiczne, wskazana w pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych, nie posiada statusu strony w postępowaniu nadzwyczajnym, e/ art. 11 w zw. z art. 107 § 3 i 4 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji rozstrzygających sporne interesy stron nieodpowiadające wymogom ustawowym, f/ art. 28 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez przyjęcie, że osoba prowadząca badania archeologiczne, wskazana w pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych, nie posiada statusu strony w postępowaniu nadzwyczajnym, a następnie zmianę decyzji ostatecznej, mocą której pominięta strona nabyła prawo, bez jej zgody, g/ art. 134 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji braku legitymacji do wniesienia odwołania, h/ art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy osoba prowadząca badania archeologiczne, wskazana w pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych, a więc będąca stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, i/ art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów proceduralnych a dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości z poszanowaniem praw procesowych strony. Skarżący podniósł, że opisane naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270 ). Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Zaskarżona decyzja, której treścią jest umorzenie postępowanie odwoławczego w odniesieniu do odwołania A. Sp. z o.o., wskutek stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, odpowiada prawu. Przede wszystkim podkreślić należy, iż organy administracji publicznej są zobowiązane do czuwania na każdym etapie postępowania nad tym, czy jest ono prowadzone z udziałem wszystkich stron. Natomiast organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania. Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i podmiotowymi. Przesłanką podmiotową jest złożenie odwołania przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ II instancji umarza postępowanie odwoławcze, gdy dojdzie do przekonania, że osoba odwołująca się nie posiada statusu strony (uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98, publ. ONSA 1999 nr 4 poz. 119). Uchwała ta w pełni respektowana przez sąd orzekający w sprawie niniejszej wyjaśnia nieprawidłowość zastosowania w takim przypadku art. 134 kpa co czyni bezzasadnym sformułowany w skardze zarzut dotyczący naruszenia tej normy. Przepis art. 28 kpa stanowi, że stroną jest wyłącznie ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego konsekwentnie podkreśla się tezę, że kategoria interesu prawnego, na której zbudowane zostało pojęcie strony i na podstawie którego pewnemu kręgowi podmiotów przyznano ochronę procesową, należy do sfery prawa materialnego i jedynie prawo materialne może określić, kiedy dany interes prawny powstanie, tzn. kiedy i komu należy przyznać ochronę. Sam fakt posiadania interesu faktycznego , w tym majątkowego, jak to ma miejsce w sprawie niniejszej, nie wystarczy do tego, by podmiotowi przypisać przymiot strony. Przymiot ten wyraża się bowiem w istnieniu powiązania o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawną a konkretną sytuacją osoby skarżącej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 755/06, LEX nr 337023 "interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego". Określone w ten sposób przesłanki muszą wystąpić łącznie w konkretnej sytuacji faktycznej, by określony podmiot mógł powołać się i być uznany przez organy orzekające za stronę postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że istotnym zagadnieniem, jakie wyłoniło się w toku niniejszej sprawy, jest kwestia posiadania przez skarżącą spółkę przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany w trybie art. 155 kpa decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] maja 2012r. w części określającej podmiot prowadzący badania archeologiczne . Nie ulega wątpliwości, iż pozwolenie na przeprowadzenie ratowniczych badań archeologicznych w ramach planowanej inwestycji: budowa gazociągów [...] w ul. [...] i [...] wraz z przyłączem i stacją redukcyjno-pomiarową dla budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...] 3 w W.-zostało udzielone [...] Spółce Gazownictwa Sp. z o.o w W.. Zgodnie z § 20 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz. U. nr 165 poz. 987 ze zm.), pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych zawiera między innymi imię, nazwisko i adres osoby prowadzącej badania archeologiczne. Z faktu tego nie można jednak wyciągać dalekosiężnego w skutkach wniosku, iż podmiot taki jest stroną postępowania którego przedmiotem jest pozwolenie konserwatorskie na wykonanie badań archeologicznych a co za tym idzie postępowania dotyczącego zmiany tego pozwolenia w trybie nadzwyczajnym jakim jest tryb określony w art. 155 kpa. Decyzja wydana przez organ II instancji umarzająca postępowanie odwoławcze jest to decyzja formalna, zamykająca drogę do merytorycznego rozpoznania odwołania złożonego przez skarżącą spółkę. Ocena legalności tego rozstrzygnięcia przez Sąd ogranicza się zatem wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania administracyjnego leżącego u podstaw wydanej decyzji, stąd wszelkie kwestie obszernie opisane w złożonej skardze, a dotyczące istoty merytorycznej sprawy, a więc prawidłowości zastosowania art. 155 kpa, na tym etapie postępowania nie mogą podlegać ocenie Sądu orzekającego. Jest poza sporem, że odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje tylko stronie, a więc podmiotowi, który spełnia przesłanki wynikające z art. 28, art. 29 i art. 30 kpa. Wynika to z art. 127 § 1 kpa, który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji oraz z art. 78 Konstytucji, który stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Legitymacja do wniesienia odwołania przysługuje więc podmiotowi uważającemu, że decyzja organu I instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego, które to twierdzenie daje podstawę do wszczęcia postępowania odwoławczego. O tym, czy dany podmiot jest stroną konkretnego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama jego wola czy przekonanie, ani nawet dopuszczenie go przez organ administracji do udziału w sprawie. Jak już wspomniano wyżej, decydująca jest okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować jego interes w załatwieniu sprawy jako interes prawny. Oznacza to, że podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Nie posiada zatem uprawnienia do skutecznego kwestionowania zapadłej decyzji w trybie instancyjnym, czyli w niniejszej sprawie do wniesienia odwołania. Postępowanie odwoławcze jest bowiem oparte na zasadzie skargowości. Może ono być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej - wniesienia odwołania, nigdy nie może być wszczęte przez organ z urzędu. Przedmiotowe postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było w trybie art. 155 kpa w związku z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.). Zgodnie z treścią tych przepisów prowadzenie badań archeologicznych wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Oznacza to, że postępowanie o wydanie pozwolenia na prowadzenie prac archeologicznych wszczyna się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Jak wynika z akt sprawy wniosek o wydanie pozwolenia wraz z niezbędnymi wymaganymi prawem załącznikami złożyła do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] Spłka Gazownictwa sp. z oo w W.. Zatem to ta spółka była wnioskodawcą w niniejszej sprawie.. Ostatecznie decyzją z dnia [...] maja 2012r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił pozwolenia na prowadzenie ratowniczych badań archeologicznych w ramach planowanej inwestycji: budowa gazociągów [...] w ul. [...] i [...] wraz z przyłączem i stacją redukcyjno-pomiarową dla budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...] w W.. Należy zatem przyjąć, że przymiot strony w niniejszym postępowaniu przysługuje osobie mającej tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości oraz inwestorowi, czyli [...]Spółce Gazownictwa sp. z oo. To spółka uzyskała bowiem mocą udzielonego pozwolenia prawo do prowadzenia badań archeologicznych to tę spółkę obciążają wszelkie obowiązki wynikające z tej decyzji. Również kwestionowana przez skarżącą decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2012 r. zmieniająca decyzję z dnia [...] maja 2012r. w części określającą osobę prowadzącą badania archeologiczne skierowana była jedynie do spółki [...]Spółki Gazownictwa sp. z oo. Ta spółka odpowiada bowiem przed organem za prowadzenie prac archeologicznych zgodnie z uzyskanym pozwoleniem niezależnie od tego jakiego podwykonawcę firma ta zatrudniła do ich wykonania. Jak zatem wynika z akt sprawy skarżąca nie legitymuje się żadnym tytułem prawnorzeczowym ani nie jest w niniejszej sprawie wnioskodawcą. Nie posiada również ograniczonego prawa rzeczowego do przedmiotowej nieruchomości, nie wykazała również żadnych praw do tej nieruchomości wynikających ewentualnie ze stosunku zobowiązaniowego. Ze spółką [...] w dniu wydania kwestionowanej decyzji łączyła ją umowa cywilnoprawna, która obecnie za porozumieniem stron została rozwiązana. W ocenie Sądu skarżąca, jako osoba posiadająca wymaganą przez ustawę z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wiedzę oraz umiejętności specjalistyczne a także posiadająca odpowiednie możliwości techniczne, została zatrudniona przez inwestora do wykonania ratowniczych prac archeologicznych o których mowa w pozwoleniu uzyskanym na wniosek [...] Spółki Gazownictwa sp. z oo. . Jej funkcja w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do roli specjalisty-fachowca zatrudnionego przez inwestora jako wykonawcy konkretnych prac archeologicznych. W ocenie Sądu orzekającego pozycja skarżącej spółki i umieszczenie jej w decyzji o pozwoleniu na wykonanie badań archeologicznych, nie dają jej przymiotu strony niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest zmiana w trybie art. 155 kpa decyzji o pozwoleniu na prowadzenie ratowniczych badań archeologicznych w części określającą osobę prowadzącą badania archeologiczne . Decyzja ta nie dotyczy zatem bezpośrednio żadnych praw ani obowiązków skarżącej choć niewątpliwie dotyka jej sfery ekonomicznej uzasadniającej jednak jedynie interes majątkowy nie zaś prawny. Podkreślić należy, że w wielu różnego typu postępowaniach administracyjnych uczestniczą osoby, które ze względu na rodzaj wykonywanych prac muszą posiadać odpowiednią określoną przepisami rangi ustawowej wiedzę specjalistyczną. Do takich spraw można zaliczyć np. postępowanie rozgraniczeniowe, odszkodowawcze, wywłaszczeniowe, czy też różnego typu postępowania oparte na przepisach prawa budowlanego. Jednakże w żadnym z tych postępowań ani uprawniony na mocy odpowiedniej decyzji administracyjnej geodeta, rzeczoznawca majątkowy, czy też inspektor nadzoru inwestorskiego lub kierownik robót, ani również autorów projektów budowlanych, czy też autor koncepcji urbanistycznej, nie zostali przez ustawodawcę uznani z powodu funkcji, którą sprawują w konkretnym postępowaniu administracyjnym, za strony tego postępowania administracyjnego, w którym biorą udział (np. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1991 r. sygn. akt IV SA 972/90, publ. ONSA 1991/3-4/52, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1755/03, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 581/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r. sygn. akt IV SA 2238/01, publ. Monitor Prawniczy 2002, nr 12). Postępowanie administracyjne dotyczy bowiem interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej konkretnej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki tej osoby. Na uwagę zasługuje również fakt, iż skarżąca spółka ani w odwołaniu ani w obszernej skardze interesu tego nie wykazała nie wskazując normy prawa materialnego z którego go wywodzi. W niniejszej sprawie można zatem mówić jedynie o wystąpieniu po stronie skarżącej tzw. interesu faktycznego( majątkowego), który nie wystarcza jednak do legitymowania się statusem strony w przedmiotowym postępowaniu. Z tego powodu skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia w imieniu własnym odwołania od decyzji organu I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r, poz. 270) orzekł jak w sentencji.