VII SA/Wa 1042/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - Spółka komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w części i odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym skargę oddala Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2013r. na podstawie art. 105 § 1 Kpa oraz art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 – tekst jednol.) po rozpatrzeniu wniosku "[...]" Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedziba w [...] - umorzył postępowanie administracyjne o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych, w części dotyczącej pojazdów; - Volkswagen Transporter, nr rej. [...], nr nadwozia [...]; Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...]; - Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...]; - Ford Galaxy, nr rej. [...], nr nadwozia [...]; - odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki Fiat Punto, nr rej. [...], nr nadwozia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że z wnioskiem o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w/w pojazdów w ruchu drogowym Spółka wystąpiła w dniu [...] grudnia 2012r. podając jako podstawę wniosku, iż zezwolenia są niezbędne do uzyskania możliwości udziału w przetargach na świadczenie usług transportu sanitarnego. Organ podkreślił, że o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów marki Volkswagen Transporter, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], oraz Ford Galaxy, nr rej. [...], strona występuje po raz kolejny. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r., utrzymaną w mocy decyzją Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2012r. odmówiono zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów marki Volkswagen Transporter, nr rej. [...], nr nadwozia [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...], nr nadwozia [...]. Mając na uwadze powyższe, pismem z dnia [...] stycznia 2013r. organ poinformował wnioskodawcę, że zezwolenia na użytkowanie pojazdu samochodowego jako uprzywilejowanego w ruchu drogowym, zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wydawane są na konkretne pojazdy (marka, numer rejestracyjny pojazdu, numer nadwozia). Ponadto poinformowano wnioskodawcę, że sprawa dotycząca uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów marko Volkswagen Transporter, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...], została zakończona ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012r. W odpowiedzi na to pismo wnioskująca Spółka podała, że wniosek w niniejszym postępowaniu w związku z zajściem nowych okoliczności, które nie były podstawą do żądania strony co do uprzywilejowania w/w pojazdów w ruchu drogowym. Po dokonaniu analizy złożonych dokumentów organ stwierdził, że postępowanie wszczęte w niniejszej sprawie w jego części dotyczącej żądania wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych marki Volkswagen Transporter, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...] jest bezprzedmiotowe: sprawa ta została już rozstrzygnięta decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r., utrzymaną w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Stwierdził, iż występuje tożsamość spraw wszczętych na wniosek z dnia [...] marca 2012r. oraz na wniosek z dnia [...] grudnia 2012r., bowiem dotyczy ona tego samego przedmiotu (pojazdy samochodowe) i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. W ocenie organu wnioskująca Spółka nie przedstawiła nowych okoliczności przemawiających za uprzywilejowaniem w ruchu drogowym pojazdów marki Volkswagen Transporter, nr rej. [...] , Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...] nieznanych organowi w chwili wydania odmowy w przedmiocie uprzywilejowania w ruchu drogowym w/w pojazdów. O zmianie stanu faktycznego nie świadczy fakt, że zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów jest niezbędne do uzyskania możliwości udziału w przetargach na świadczenie usług transportu sanitarnego. Do argumentu strony, że posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów jest warunkiem koniecznym w przetargach na świadczenie usług transportowych, organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r., utrzymanej w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Zatem decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r., utrzymana w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. stanowi już merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym w/pojazdów. Podjęcie kolejnej decyzji w przedmiotowej sprawie byłoby wadliwe, gdyż decyzja Ministra dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami ostatecznymi. Powyższe stanowiłoby określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast uzasadniając odmowę udzielenia zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki Fiat Punto nr rej. [...] organ podał, że podawany jako podstawa wniosku udział, w przetargach na usługi transportu sanitarnego nie może być podstawą do stwierdzenia, że pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym, wykorzystywany jest w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie dowiódł, iż pojazd spełnia przesłanki do jego uprzywilejowania w ruchu drogowym. Ponadto podkreślił, iż organ nie uzależnia wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu od zarejestrowania tego pojazdu jako "samochodu specjalnego". Taka rejestracja pojazdów nie przesądza o możliwości jego uprzywilejowania w ruchu drogowym, gdyż zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, uprzywilejowanie pojazdu musi pozostawać związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Decydujące znaczenie ma używanie tego pojazdu w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie sposób jego przeznaczenia przyjęty w karcie rejestracyjnej pojazdu. Organ udzielający zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu nie jest organem rejestracyjnym i nie jest związany zapisami dokonanymi w karcie rejestracyjnej pojazdu – tym bardziej, że transport sanitarny może być wykonany pojazdami, które nie są uprzywilejowane w ruchu drogowym. Na podstawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że nie zachodzi okoliczność, która dawałby podstawę do wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki Fiat Punto, nr rej. [...]. Nie można stwierdzić, iż pojazd ten jest używany w akcjach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, w szczególności używanie to nie ma cech stałości i bezpośredniości w ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego. Jedyną przesłanką do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu jest jego rzeczywisty udział w bezpośrednim ratowaniu życia lub zdrowia ludzkiego. Minister Spraw Wewnętrznych uprawniony jest do wydawania zezwoleń na używanie pojazdów samochodowych jako uprzywilejowanych w ruchu drogowym jedynie w oparciu o art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – prawo o ruchu drogowym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego powinno jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości wynikać, iż pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym spełnia przesłanki do jego uprzywilejowania. W przedmiotowej sprawie w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym, nie stwierdzono przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie bez znaczenia jest również i to, że ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym, ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu. Poruszanie się bowiem pojazdu uprzywilejowanego w warunkach natężającego się stale ruchu drogowego powoduje dodatkową dezorganizację i zagrożenie bezpieczeństwa innych uczestników. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła w dniu [...] lutego 2013r. "[...]" Sp. z o.o. – Spółka komandytowa zarzucając organowi naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym poprzez nazbyt literalną interpretację przesłanki wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu zakreśloną w art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego organ błędnie uznaje, że jedyną przesłanką do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu jest jego rzeczywisty udział w bezpośrednim ratowaniu życia lub zdrowia ludzkiego. Zarzucono również organowi naruszenie art. 105 Kpa poprzez błędne uznanie, iż istnieją podstawy do umorzenia postępowania w stosunku do pojazdów marki Volkswagen Transporter, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...]. Zaznaczono, że wniosek z dnia [...] grudnia 2012r. oparty został zupełnie inny stan faktyczny, który nie był przez organ brany pod uwagę przy wydawaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r., utrzymanej w mocy decyzją Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2012r. Nowymi okolicznościami, zdaniem skarżącego, które spowodowały zmianę stanu faktycznego sprawy jest udział w przetargach na świadczenie usług transportowych. Po rozpatrzeniu wniosku Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lutego 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2013r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2013r. Organ podkreślił, iż przesłanką umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek z dnia [...] grudnia 2012r., w części dotyczącej marki: Volkswagen Transporter, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...] były względy proceduralne, nie zaś merytoryczne. Ustalono, że zaistniała tożsamość sprawy wszczętej na wniosek z dnia [...] marca 2012r., na wniosek z dnia [...] lipca 2012r. oraz na wniosek z dnia [...] grudnia 2012r. Wnikliwa analiza materiału dowodowego dała podstawy do stwierdzenia, iż nie zmienił się stan faktyczny sprawy. Argumentacja Spółki, sprowadza się do twierdzeń, że zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów jest niezbędne do uzyskania możliwości udziału w przetargach na świadczenia usług transportu sanitarnego. Stwierdzić należy jednoznacznie, że okoliczności te były oceniane przez organ w postępowaniach zainicjowanych wnioskami z dnia [...] marca 2012r. oraz z dnia [...] lipca 2012r. Analiza kolejnego wniosku i twierdzeń Spółki nie pozwala na uznanie, że zmienił się zakres i rodzaj wykonywanych przez wnioskodawcę zadań z wykorzystaniem pojazdów marki Volkswagen Transporter, nr rej. [...] , Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...], tzn. aby zaczęły one wykonywać, inne zadania niż te, które organ brał już pod uwagę w postępowaniach administracyjnych zakończonych decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. utrzymaną w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. O zmianie stanu faktycznego nie świadczy, że zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów jest niezbędne do uzyskania możliwości w przetargach na świadczenie usług transportu sanitarnego. Do argumentu strony, że posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów jest warunkiem koniecznym w przetargach na świadczenie usług transportowych, organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r., utrzymanej w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki Fiat Punto, nr rej. [...], nr nadwozia [...], organ podał, że zgodnie z art. 53 ust.1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd jednostki niewymienionej w pkt 1 – 11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dopuszczalność wydania decyzji pozytywnej co do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu uwarunkowana jest – w świetle w/w art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – ustaleniem, że wnioskowany do uprzywilejowania pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dopiero ustalenie tej kwestii umożliwia organowi wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu. W świetle powyższego, opinia zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż organ nazbyt literalnie interpretuje przesłankę wydania zezwolenia zakreśloną w ustawie – Prawo o ruchu drogowym, jest zdaniem organu bezzasadna. Zaznaczył, że określenie stałe i bezpośrednie wykorzystywanie pojazdu w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego nie jest dowolną interpretacją przez organ art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. ustawy Prawo o ruchu drogowym i nie jest wykładnią rozszerzającą, stanowiącą dodatkowe – nieznane ustawie – warunki do uznania pojazdów za uprzywilejowane w ruchu drogowym. Zdaniem organu wydającego zezwolenia w sprawach uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów jest zweryfikowanie, czy przesłanka zawarta w art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym faktycznie występuje. Między innymi z tego powodu udział w przetargach na świadczenia usług transportowych nie może być podstawą do stwierdzenia, że pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym wykorzystywany jest w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "[...]" Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej decyzji z dnia [...] stycznia 2013r. pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), poprzez nie wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu dla pojazdów i naruszenie tym samym granic uznania administracyjnego; 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: a) art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż postępowanie w części dotyczącej pojazdów: Volkswagen Transporter, nr rej. [...], nr nadwozia [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...], nr nadwozia [...] było niedopuszczalne, a w związku z tym bezprzedmiotowe i należało je umorzyć; b) art. 7 i art. 77 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wątpliwości oraz zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania, które mają bezpośredni wpływ na uznanie, iż skarżąca winna uzyskać zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu dla przedmiotowych pojazdów; c) art. 15 k.p.a., poprzez nie dokonanie ponownie rozpatrując sprawę, samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w rezultacie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (w tym oceny dowodów); d) art. 20 i 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady wolności działalności gospodarczej i zasady równości wobec prawa przez organ, który swoim działaniem nadużył swoich uprawnień i przekroczył ramy luzu decyzyjnego; e) w konsekwencji powyższych uchybień – naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej i istotnie naruszającej przepisy postępowania decyzji wydanej w pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty przewidziane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych podejmując kontrolowaną przez Sąd decyzję nie naruszył prawa. Podstawą materialno-prawna kontrolowanej decyzji jest art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1 – 11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. A więc koniecznym warunkiem dla uzyskania zezwolenia jest fakt używania pojazdu w działaniach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Zdaniem Sadu organ słusznie uznał, że ze zgromadzonego materiału nie wynika aby samochód Fiat Punto o nr rej. [...] był używany w działaniach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, czyli że została spełniona przesłanka wskazana w art. 53 ust. 1 pkt 12 w/w ustawy. W świetle treści w/w przepisu bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają argumenty skarżącej, iż zezwolenie na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym jest konieczne dla udziału w przetargach na świadczenie usług transportu sanitarnego a także, że pojazd o którego uprzywilejowanie w ruchu drogowym ubiega się skarżąca będzie wykorzystywany stale i bezpośrednio do ratowania życia i zdrowia ludzkiego. Reasumując należy podnieść, iż Sąd podziela wszystkie argumenty organu uzasadniające odmowę uwzględnienia wniosku Spółki – odnośnie samochodu marki Fiat Punto. W ocenie Sądu organ wydając kontrolowaną decyzję nie przekroczył też granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu zgodne z prawem jest również umorzenie postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów Volkswagen Transporter, nr rej. [...], nr nadwozia [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...], Mercedes – Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...] oraz Ford Galaxy, nr rej. [...], nr nadwozia [...]. O wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie tych pojazdów skarżąca Spółka wystąpiła wnioskiem z [...] marca 2012r. podnosząc, że posiada kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia na transport sanitarny w podstawowej opiece zdrowotnej oraz umowę ze Szpitalem [...] w [...] na usługi transportu sanitarnego. Spółka podniosła również, że posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu jest warunkiem koniecznym w przetargach na świadczenie usług transportu sanitarnego. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z orzecznictwem wniosek złożony ponownie w tej samej sprawie czyni postępowanie bezprzedmiotowym, a przy bezprzedmiotowości postępowania nie można wydać decyzji co do istoty. W takie sytuacji organ może zachować się tylko w sposób określony w art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego – (wg stanu prawnego obowiązującego do 11 kwietnia 2011r.) – gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 1167/09, lex nr 594938). W wyroku z 23 grudnia 2008r. (sygn. akt II OSK 1419/07), Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż istotne znaczenie dla kontynuowania postępowania ma to, czy sprawa administracyjna ma charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie została dotąd rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym. W tym samym wyroku NSA przypomniał, że na obowiązywanie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych rozstrzygniętych z jednej strony wcześniejszą decyzją ostateczną i z drugiej strony – wyznaczonej zakresem sformułowanego przez stronę nowego żądania. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu zgodny jest pogląd co do tego, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Zauważyć też należy, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zatem, stwierdzić trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. Brak zaś prawnych możliwości podjęcia przez organ rozstrzygnięcia regulującego w sposób władczy i jednostronny konkretną sytuację określonej osoby z tej przyczyny, że w jej sprawie wydana już została decyzja ostateczna i dotąd nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany, czyni postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu w/w art. 105 § 1 k.p.a., co nakazuje je umorzyć. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżąca po raz kolejny złożyła wniosek o zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym tych samych pojazdów, a sprawa z wniosku skarżącej odnosząca się do tych pojazdów została załatwiona ostatecznie i merytorycznie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] wydaną [...]sierpnia 2012r. Nie ma sporu co do tego, iż tak sprawa zakończona w/w wskazaną decyzją jak i przedstawiona we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie, dotyczą tego samego podmiotu i tego samego przedmiotu tj. tych samych pojazdów (oprócz samochodu marki Fiat Punto co do którego organ wydał merytoryczne rozstrzygnięcie). Spór dotyczy natomiast okoliczności faktycznych, które w ocenie skarżącej uległy zmianie i uzasadniały załatwienie merytoryczne jego wniosku z [...] grudnia 2012r. Przed rozważeniem tej kwestii Sąd zauważa, iż oceniając tożsamość spraw, stan faktyczny musi być brany pod uwagę, ale tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. W literaturze przedmiotu zauważa się, iż "(...) nie wydaje się ani możliwe, ani potrzebne oczekiwanie, iż stan faktyczny będzie trwał długi czas niejako zamrożony we wszystkich jego elementach i szczegółach. Elementy prawnie obojętne, nie wpływające w niczym na załatwienie sprawy, powinny być pominięte w ocenie tożsamości sprawy" (v. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 7 C.H. Beck, str. 740). Sąd zauważa także, iż wniosek skarżącego z [...] września 2010r. opiera się na art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1 – 11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na podstawie tego przepisu zostały wydane decyzje ostateczne załatwiające pierwotny wniosek skarżącej dotyczący uprzywilejowania przedmiotowych w sprawie pojazdów. Z akt administracyjnych tej sprawy – tj. sprawy załatwionej ostatecznie – oraz uzasadnienia wydanej w tej sprawie decyzji wynika, że organ brał pod uwagę, iż pojazdy skarżącego, będące pojazdami specjalistycznie wyposażonymi, miały być wykorzystywane w ramach umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia na transport sanitarny i ze Szpitalem [...] w [...] na usługi Sanitarne. Spółka wskazywała również, że posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym jest warunkiem koniecznym w przetargach na świadczenie usług transportu sanitarnego (ten właśnie argument stanowił podstawę wniosku złożonego w dniu [...] grudnia 2012r. – wszczynającego postępowanie w niniejszej sprawie) i argument ten organ brał, pod uwagę i oceniał w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2012r. Dostrzegając powyższe, za prawidłowe – w ocenie Sądu- należy uznać stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, iż treść wniosku i twierdzenia żądającego nie pozwalają uznać, że zmienił się zakres i rodzaj wykonywanych przez wnioskodawcę zadań z wykorzystywaniem pojazdów proponowanych do uprzywilejowania w ruchu drogowym w stosunku do spraw zakończonych decyzjami ostatecznymi. Na okoliczność taką nie wskazują ani wyjaśnienia wnioskodawcy, ani złożone przez niego dokumenty, bowiem nie dowodzą one, że pojazdy Spółki wykorzystywane są w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Jedynie zmiana stanu faktycznego w tym zakresie czyniłaby niniejszą sprawę (jak prawidłowo przyjął to organ w zaskarżonej decyzji) nową w stosunku do sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. W konsekwencji, dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, iż okoliczności przywołane jako uzasadnienie kolejnego wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym były przedmiotem analizy we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym i świadczą o tożsamości tych spraw. Tożsamość osoby, podstawy prawnej i okoliczności przedstawionych przez skarżącego są tu – zdaniem Sądu – bezsporne. Dlatego też Sąd podziela stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Wobec tożsamości sprawy niniejszej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną. Z tych względów organ administracji nie mógł merytorycznie załatwić tej części żądania skarżącego z [...] grudnia 2012r. Postępując odmiennie dopuściłby się wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Zasadne w tej sytuacji było zastosowanie przez organ art. 105 § 1 k.p.a. Wskazany przepis został w ocenie Sądu prawidłowo zastosowany w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, a obie decyzje wydane w kontrolowanym postępowaniu zawierają uzasadnienia spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się też innych uchybień ze strony organu, w tym dotyczących naruszenia art. 7, czy art. 77 § 1 k.p.a. Sprawa została przeanalizowana w stopniu wystarczającym do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania. Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organu, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.