VII SA/Wa 1044/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej – [...] S.A. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia[...]sierpnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1044/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") na rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r., utrzymujące w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] grudnia 2019 r., nakazującej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego. Następnie pismem z [...] sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. W uzasadnieniu wyjaśniła, że pracownica Spółki zajmująca się odbiorem korespondencji odebrała w dniu [...] czerwca 2021 r. wezwanie z [...] czerwca 2021 r. do uzupełnienia skargi i przekazała ją kolejnej osobie – W. S. - celem zeskanowania i przekazania wezwania osobom uprawnionym do reprezentacji Spółki. Wskazała, że W. S. nie przekazała osobom uprawnionym do reprezentacji Spółki powyższego wezwania, a skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu w dniu otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Co więcej, skarżąca podkreśliła, że pracownica zataiła wobec zleceniodawcy swój zły stan zdrowia oraz zażywane leki, które spowodowały niemożność należytego wykonywania obowiązków. Zgodnie z jej oświadczeniem oraz przekazaną dokumentacją medyczną pracownica w dniach od [...] do [...] czerwca 2021 r. zażywała leki mogące powodować, m. in. senność, nudności i zaburzać koncentrację w okresie od[...] do [...] czerwca 2021 r. Zdaniem skarżącej z powyższych względów niedochowanie terminu nastąpiło wskutek okoliczności, na które skarżąca nie miała wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie zaś do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie przed przystąpieniem do merytorycznej oceny złożonego wniosku, Sąd bada jego dopuszczalność. Należy więc ustalić, czy strona zachowała termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz dokonała czynności, której uchybiła. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za dopuszczalny. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku należy podkreślić, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 921/14, LEX nr 1634813). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że strona skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Korespondencja zawierająca wezwanie Sądu do nadesłania dwóch odpisów skargi wraz z załącznikami poświadczonymi za zgodność z oryginałem została odebrana przez upoważnionego pracownika w dniu [...] czerwca 2021 r. W wyniku ich nieuzupełnienia Sąd postanowieniem z [...]sierpnia 2021 r. odrzucił skargę. Odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia przez stronę skarżącą braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym kryterium braku winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Regulacja art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała w niniejszej sprawie okoliczności, które w wystarczającym stopniu uzasadniłyby przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione, gdy strona chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła jej z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 56/12, LEX nr 1116284). Równocześnie należy przyjąć, że podmiot prowadzący profesjonalnie działalność gospodarczą powinien zapewnić sobie odpowiedni personel pracowniczy (biurowy, techniczny) także w sferze korespondencji. Wszelkie błędy i zaniedbania tego personelu obciążają w sposób bezpośredni ten podmiot. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Obowiązkiem skarżącej jest zatem takie zorganizowanie odbioru pism, by przekazywana korespondencja dotarła do osoby reprezentującej Spółkę, która mogłaby dokonać wymaganej czynności procesowej w terminie. Nie zasługuje więc na aprobatę twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym nie ponosi ona winy za uchybienie powstałe w wyniku działania jej pracownika. Powoływanie się na rozkojarzenie pracownika Spółki powstałe w wyniku przyjmowanych leków nie daje bowiem podstaw do uznania, że zachodzi brak winy w uchybieniu terminu. W świetle powyższych ustaleń należało uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzą wyjątkowe okoliczności warunkujące możliwość przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.