VII SA/Wa 1049/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. W dniu 15 kwietnia 2015 r. M. W., dalej "skarżący", wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego, dotyczącego połączenia oraz zmiany sposobu użytkowania komórek lokatorskich oznaczonych numerami od [...] do [...], znajdujących się w poziomie podziemnym (-1) budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. H. O. [...] w W. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony tym, iż dalsze prowadzenie w ramach nadzoru budowlanego postępowania dotyczącego połączenia oraz zmiany sposobu użytkowania ww. komórek lokatorskich prowadzi do naruszenia podstawowych praw i wolności obywatelskich, w szczególności przepisów art. 31, 47 i 50 w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP, przy czym dokonane czynności powołane przepisy naruszały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki wstrzymania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Zdaniem Sądu powołane we wniosku okoliczności nie odnoszą się bezpośrednio do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowić mogą jedynie realne okoliczności już istniejące i realna szkoda bezpośrednio zagrażająca stronie, a takie obecnie nie występują. Tym samym z tego względu nie jest zasadne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt wydania decyzji uchylającej decyzję organu powiatowego, dotyczącą umorzenia postępowania administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie wymaga żadnej czynności strony ani nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd jeżeli strona wnosi o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutki te powinna wskazać i uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podał. Nie można zatem uznać, że w sprawie pojawi się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.