VII SA/Wa 1050/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E.Z. i M.Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku rozbiórki I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm.), dalej Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania E. i M.Z. - utrzymał w mocy od decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., którą organ ten odmówił nałożenia obowiązku rozbiórki murku o dług. 2.92m i szer. 1.66m wraz z wybetonowanym podłożem dobudowanego do ogrodzenia sąsiadującego z działką położoną przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy wskazał, że [...] listopada 2001 r. podczas oględzin ww. działki ustalono, że w jej narożniku obok ogrodzenia z siatki wykonano ogrodzenie murowane o wys. 2,30 m. Na gruncie pomiędzy ogrodzeniem wewnętrznym, a narożnikiem wylano beton. Wykonano je w 2001 r. Organ powiatowy w [...] decyzją z [...] listopada 2001 r. umorzył postępowanie w ww. sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] kwietnia 2002r., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ powiatowy decyzją z [...] czerwca 2002r., ponownie umorzył postępowanie uznając sporne ogrodzenie za wewnętrzne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2003 r., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie wyrokiem z 18 października 2004 r, sygn. akt 7/IV SA 1442/03 uchylił ww. decyzję wskazując, że nie zostały wyjaśnione okoliczności faktyczne przedstawione w odwołaniu. Po ponownym rozpoznaniu odwołania organ II instancji decyzją z [...] marca 2006r., utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie wyrokiem z 18 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 961/06, po rozpatrzeniu skargi p.p. Z., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji podnosząc, iż wadliwe było odniesienie się organu wyłącznie do ogrodzenia skoro skarżący kwestionowali całość robót budowlanych. Wobec powyższego organ powiatowy postanowieniem z [...] października 2007r. nałożył na p.p. [...] obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie oceny technicznej dotyczącej wykonania miejsca postojowego oraz miejsca gromadzenia odpadów stałych (śmietnika) na ww. działce od strony działki p.p. Z. Organ wojewódzki postanowieniem z [...] lutego 2008 r., uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu [...] lipca 2008 r. organ powiatowy dokonał kontroli na działce inwestorów i ustalił, że między murkami biegnącymi od ogrodzenia brak jest miejsca na odpady stałe oraz miejsc postojowych. Decyzją z [...] września 2008 r., umorzył postępowanie w ww. sprawie. Organ odwoławczy decyzją z [...] listopada 2008 r., uchylił i to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ I instancji decyzją z [...] maja 2009r. nakazał inwestorom rozbiórkę ww. dwóch murków wraz z podłożem. I tym razem organ odwoławczy decyzją z [...] lipca 2009r., uchylił to rozstrzygniecie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2009r., organ powiatowy odmówił nałożenia obowiązku rozbiórki murku o dług. 2,92 m i szer. 1,66 m wraz z wybetonowanym podłożem. Organ odwoławczy stwierdził, że nie było podstaw do nakazania inwestorom rozbiórki ww. murku, gdyż nie stanowi on wraz z wybetonowanym podłożem obiektu budowlanego ani urządzenia budowlanego podlegającego Prawu budowlanemu. Gromadzenie w nim worków, ziemi ogrodowej, taczki, nie narusza norm ww. ustawy. Z materiału dowodowego nie wynika, że mniejsza przestrzeń jest wykorzystywana jako miejsce na odpady stałe (śmietnik). Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. i M.Z. domagając się jej o uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 6 i art. 77 k.p.a. twierdząc, ze organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych. Nie wskazał, na jakim materiale dowodowym oparł swoje rozstrzygnięcie, a ogólnikowe stwierdzenie, że sporna przestrzeń nie jest wykorzystywana na odpady stałe nie wskazuje na rzetelne wyjaśnienie sprawy i narusza zasadę prawdy obiektywnej. Ponadto, organ dokonał niedopuszczalnego, częściowego rozstrzygnięcia, gdyż w wyroku z 18 października 2006r. Sąd wskazał, że przedmiotem postępowania nadzorczego powinna być objęta cała konstrukcja budowli. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271), dalej p.p.s.a.. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. E. i M.Z. zarzucili zaskarżonej decyzji błędne ustalenia faktyczne. Zarzut ten należało ocenić jako chybiony, gdyż organ dokonał prawidłowej kwalifikacji inwestycji przeprowadzonej przez p.p. J. W toku postępowania ustalił bowiem, że murek o długości 2.92 m. wraz wybetonowanym podłożem nie jest obiektem budowlanym ani urządzeniem budowlanym, podlegającym reglamentacji Prawa budowlanego. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlany rozumie się: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz instalacjami i urządzeniami lub obiekt małej architektury. Skarżący wskazywali, że mniejszy z murków wraz z wybetonowanym podłożem służy składowaniu odpadów, w tym również nawozu pochodzenia zwierzęcego, co przemawiałoby za uznaniem przedmiotowej inwestycji za obiekt budowlany będący śmietnikiem. Podnieść zatem trzeba, że za śmietnik - czyli miejsce gromadzenia odpadów stałych - może być uznany obiekt małej architektury służący składowaniu takich odpadów. Warunkiem koniecznym do przyjęcia, czy ww. inwestycja jest śmietnikiem, było zatem ustalenie przez organy jej przeznaczenia i sposobu użytkowania przez p.p. J. Zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczy twierdzeniom skarżących, że przedmiotowy obiekt wykorzystywany jest jako miejsce gromadzenia odpadów stałych. Na podstawie zeznań A.W., M.Z. i J.J. organ I instancji ustalił bowiem jednoznacznie, że w przestrzeni mniejszej wydzielonej murkami o długości 2.92 m i 5.85 m gromadzone są jedynie worki, ziemia ogrodnicza i stoi tam taczka. Brak jest zatem podstaw do uznania, że ww. murek wraz wybetonowanym podłożem stanowi obiekt małej architektury, będący śmietnikiem. W dalszej części skargi organom zarzucono, że wniosek skarżących został rozpatrzony jedynie w części. Wyjaśnić zatem należy, że rozpatrzenie wniosku skarżących dwoma aktami administracyjnymi nie powoduje, że wniosek ten nie został rozpatrzony w całości. Przeciwnie, z treści samej skargi wynika, że "decyzją nr [...] organ I instancji objął przestrzeń postoju samochodów, natomiast decyzją nr [...] objęta została przestrzeń śmietnika". W wyroku z dnia 18 października 2006r, Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał organom prowadzenie postępowania co do wszystkich elementów budowli. Intencją Sądu było zatem nakazanie prowadzenia postępowania także w odniesieniu do innych części budowli, a nie tylko w stosunku do ogrodzenia. Powyższe stanowisko Sądu nie stało jednak na przeszkodzie rozstrzygnięciu sprawy w drodze dwóch decyzji. Tym samym należy przyjąć, że organy orzekły co do całości wniosku p.p. Z., pomimo, że sprawa ta nie została załatwiona jednym aktem administracyjnym. Podobnie, niezasadny jest także zarzut wskazujący, że wydane decyzje nie uwzględniają wytycznych, zawartych w ww. wyroku. Skarżący podnieśli, że Sąd dokonał kwalifikacji inwestycji jako miejsca postojowego i śmietnika oraz że ocena ta wiąże organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z taką argumentacją nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził bowiem, iż sporna inwestycja stanowi miejsce postojowe i śmietnik, a jedynie nakazał organom zbadać, czy budowla jest ogrodzeniem, czy może dwoma boksami, z których jeden przeznaczony jest na garażowanie samochodu, a drugi do gromadzenia i przechowywania odpadów stałych. Na organach spoczywał zatem obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenie charakteru inwestycji, jej przeznaczenia i sposobu jej używania. Jako chybiony należało również ocenić zarzut skargi, dotyczący braku wskazania w decyzji, na jakim materiale dowodowym została ona oparta. Z treści obu decyzji wynika bowiem jednoznacznie, że zawarte w nich rozstrzygnięcia oparto na materiale zdjęciowym, zeznaniach świadków oraz na oględzinach, przeprowadzonych na działce p.p. J. w dniach [...] listopada 2001 r., [...] czerwca 2002r., [...] listopada 2005r. oraz [...] lipca 2008r., co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. W szczególności za niezasadny uznać trzeba zarzut, iż w sprawie całkowicie pominięto zeznania A.W., gdyż decyzja organu I instancji powołuje i odnosi się także do zeznań tego świadka. W związku z powyższym, wobec braku podstaw do zakwestionowania zaskarżonych decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 250 ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. - w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)