VII SA/Wa 1056/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez R. R. (dalej: "skarżący") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "[...]WINB") z [...] marca 2019 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I instancji", "PINB w [...]", "organ powiatowy") Nr [...] z [...] stycznia 2019 r., którą nakazano skarżącemu całkowitą rozbiórkę ogrodzenia z bramą wjazdową, zlokalizowanego na drodze publicznej - ul.[...] w [...] (dz. nr ewid. [...] i dz. nr ewid. [...]). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. 21 września 2011 r. do PINB w [...] wpłynęło pismo Komisariatu Policji w [...] informujące, że w [...] na ul. [...] R. R. rozpoczyna budowę na drodze ogrodzenia wraz z bramą. Zawiadomieniem z [...] września 2011 r. organ powiatowy poinformował o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolnych. Takie czynności zostały przeprowadzone 17 października 2011 r. W notatce służbowej z czynności kontrolnych stwierdzono, że w 2011 r. R. R. wybudował słupki z cegieł klinkierowych przy posesji w [...] ul. [...], w ilości 5 szt. Słupki zostały wybudowane bez zgłoszenia, na terenie posesji należącej do B. Z, który wyraził na to zgodę. Pismem z 2 listopada 2011 r. organ I instancji zwrócił się do Starosty [...] o informacje dotyczące budowy kontrolowanego ogrodzenia. 16 listopada 2011 r. do PINB w [...] wpłynęło pismo Starosty [...], w którym podano, że w latach 2009-2011 nie wpłynęło zgłoszenie budowy ogrodzenia na dz. nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Zawiadomieniem z 19 grudnia 2011 r. organ I instancji poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ogrodzenia od strony ul. [...] (dz. nr ew. [...]) w [...]. 1 marca 2012 r. przeprowadzono uzupełniające czynności kontrolne na nieruchomości. W protokole oględzin stwierdzono, że na całej szerokości ul. [...] zostało wykonane ogrodzenie, składające się z: fragmentu przęsła (siatka rozpięta na słupkach klinkierowych), pięciu słupków klinkierowych, między którymi usytuowano dwie furtki (po obu stronach drogi) oraz w części środkowej z bramy wjazdowej (dwa skrzydła stalowe umocowane w słupkach klinkierowych). Wysokość ogrodzenia jest mniejsza niż 2 m. Szerokość ul. [...] 7,60 m, długość ogrodzenia ok. 10,60 m. Na słupie usytuowanym w linii ogrodzenia umieszczone tablice: teren prywatny – zakaz przejścia. W dniu kontroli brama wjazdowa była otwarta i nie były prowadzone roboty budowlane. Postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2012 r. organ powiatowy nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia dokumentów, o których mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Przy piśmie z 5 kwietnia 2012 r. skarżący przekazał do organu powiatowego postanowienie Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z [...] marca 2012 r., którym odmówiono wydania skarżącemu zaświadczenia w sprawie zgodności budowy ogrodzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że działki nr ew. [...] i [...] obr. [...] położone są w obszarze oznaczonym w planie symbolem KDD1 – teren drogi publicznej- ul. dojazdowa [...]. Ogrodzenie wykonane jest wzdłuż wschodniej granicy działek nr ew. [...] i [...] obr. [...]. Taki sposób wykonania ogrodzenia jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.   Decyzją Nr [...] z [...] lipca 2013 r. organ powiatowy nakazał skarżącemu rozbiórkę ogrodzenia od strony ul. [...] (dz. nr ew. [...]) w [...], wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia do właściwego organu. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego [...]WINB decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. uchylił w całości decyzję organu powiatowego Nr [...] z [...] lipca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przeprowadził kolejny dowód z oględzin. W protokole oględzin z 17 września 2013 r. stwierdzono, że stan na gruncie od ostatniej kontroli nie uległ zmianie. Postanowieniem Nr [...] z [...] października 2013 r. organ powiatowy zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy ogrodzenia od strony ul. [...] (dz. nr ewid. [...] i dz. nr ewid. [...]) w Piastowie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. załatwienia przez Burmistrza Miasta [...] sprawy z pisma skarżącego z 24 lipca 2013 r., w którym skarżący wystąpił do Burmistrza Miasta [...] o dokonanie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dotyczy układu komunikacyjnego na działkach nr ew. [...], [...] i [...] obr.[...] w [...]) lub o wykup tego terenu, stanowiącego własność prywatną. 4 lipca 2018 r. do PINB w [...] wpłynęło pismo I. P. i J. P. o podjęcie zawieszonego postępowania. 20 sierpnia 2018 r., odpowiedzi na zapytanie PINB w [...], do organu powiatowego wpłynęło pismo Urzędu Miejskiego w [...] z 16.08.2018 r. z informacją, że skarżącemu pismem z 26 sierpnia 2013 r. udzielono odpowiedzi na pismo z 24 lipca 2013 r. w sprawie wykupu działek nr ew. [...] i [...] – z załączonej kopi pisma z 26 sierpnia 2013 r. wynika, że skarżącemu odmówiono udzielenia informacji, ponieważ nie był on właścicielem wskazanych działek. Ponadto poinformowano PINB, że dla przedmiotowych działek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części [...] "[...] – [...]" Uchwała [...] z dnia [...].10.2007 r., nie uległ zmianie od [...] lipca 2013 r. Postanowieniem Nr [...] z [...] września 2018 r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Zawiadomieniem z 21 września 2018 r. PINB w [...] poinformował o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolnych na gruncie i oględziny odbyły się 31 października 2018 r. W protokole kontroli stwierdzono, że od ul. [...] w [...] istnieje ogrodzenie graniczące z działkami ew. nr [...] i [...]. Ogrodzenie składa się z słupków klinkierowych o wymiarach 0,36 m x 0,36 m oraz wysokości 1,97 m, jednego słupka klinkierowego o wym. 0,36 m x 0,74 m oraz wysokości ok. 1,97 m. Pomiędzy słupkami istnieje wypełnienie drewniane. Wykonano dwie furtki oraz bramę wjazdową do nieruchomości położonej przy ul. [...]. W granicach nieruchomości [...] istnieje brama wjazdowa do posesji przy ul. [...]. Dostęp do posesji przy ul. [...] jest od ul. [...]. Ogrodzenie przy ul. [...] usytuowane jest prostopadle do ulicy. Ogrodzenie to graniczy z działką ew. nr [...] oraz [...]. Brama podczas czynności kontrolnych była otwarta. Podczas kontroli nie były prowadzone żadne prace budowlane. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną. Pismem z 18 grudnia 2018 r. organ powiatowy poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2019 r. PINB w [...] nakazał skarżącemu całkowitą rozbiórkę ogrodzenia z bramą wjazdową zlokalizowanego na drodze publicznej - ul. [...] w [...] (dz. nr ewid. [...] i dz. nr ewid. [...]). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] marca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w [...] z [...] stycznia 2019 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, bowiem ustawodawca zobowiązuje do badania czy budowa realizowana bez wymaganego zgłoszenia jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy wskazał, że PINB w [...] prawidłowo nakazał rozbiórkę ogrodzenia wskazując na niedające się usunąć naruszenie ustaleń aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń (art. 29 ust. 1 pkt 23) z pewnymi wyjątkami. Zgłoszenia wymaga jedynie budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m (art. 30 ust. 1 pkt 3). Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowego ogrodzenia (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W toku postępowania wyjaśniającego organ powiatowy ustalił, że skarżący nie dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania analizowanego ogrodzenia do właściwego organu. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2012 r. Burmistrz Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia w sprawie zgodności budowy przedmiotowego ogrodzenia z aktualne obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] października 2007 r. wskazując, że działki nr ew. [...], [...] obr. [...] położone są obszarze oznaczonym w planie symbolem KDD1 — teren drogi publicznej - ul. Dojazdowa [...]. Ogrodzenie wykonane jest wzdłuż wschodniej granicy działek [...] i [...] obr. [...] i taki sposób wykonania ogrodzenia jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał także, że inwestor pismem z 24 lipca 2013 r. wystąpił do Burmistrza Miasta [...] m.in. o dokonanie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dot. układu komunikacyjnego na działkach nr ewid. [...]. [...] i [...] obr. [...] w [...]). Z treści pisma Urzędu Miejskiego w [...] z 16 sierpnia 2018 r. wynika jednak, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części [...] "[...] – [...]" Uchwałą [...] z [...] października 2007, nie uległ zmianie od [...] lipca 2013 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy obowiązujące pozostaje postanowienie Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z [...] marca 2012 r., odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności usytuowana spornego ogrodzenia z aktualnie obowiązującymi przepisami planistycznymi. Organ odwoławczy stwierdził, że roboty budowlane, polegające na budowie ogrodzenia od strony drogi, nie były na dzień wszczęcia postępowania zwolnione z obowiązku zgłoszenia zamiaru ich wykonania do odpowiedniego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zdaniem organu odwoławczego, ponieważ inwestor nie dopełnił ww. obowiązku, organ powiatowy słusznie zastosował art. 49b Prawa budowlanego, który dotyczy obiektów budowlanych lub ich części wybudowanych bez wymaganego przepisami prawa zgłoszenia. Organ odwoławczy wskazał także, że analizowane ogrodzenie od strony drogi - ul. [...] (dz. nr ewid. [...] i [...] - jest usytuowane w sprzeczności z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co jednoznacznie przesądza o braku możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej, gdyż nie została spełniona jedna z przesłanek wskazanych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Powyższe wypełniło dyspozycję art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązującą organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut odwołania, dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez podjęcie zawieszonego postępowania pomimo nieuzyskania rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. merytorycznego stanowiska Burmistrza Miasta [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uzyskanie takiego stanowiska jest obowiązkiem skarżącego, a nie organu nadzoru budowlanego, ponieważ to w interesie skarżącego jest zalegalizowanie zrealizowanego samowolnie ogrodzenia. Organ odwoławczy przytoczył art. 100 § 1 k.p.a. i wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że inwestor stanowiska, o którym mowa w tym przepisie nie uzyskał, o czym pośrednio świadczy m.in. treść pisma Burmistrza Miasta [...] z 16 sierpnia 2018 r. oraz załączonego do niego pisma z 26 sierpnia 2013 r. W ocenie organu odwoławczego złożenie przez inwestora wniosku o zmianę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy, powołując się na wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11 ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie przystąpienie do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkującej zawieszeniem postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy powołał się także na wyrok WSA w Olsztynie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. II SA/Ol 310/18, w którym sąd wskazał, że nawet przystąpienie do sporządzania planu miejscowego nie stanowi zagadnienia, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zaś rozstrzygnięcia, jest to akt prawodawczy, zmieniający powszechnie obowiązujący stan prawny na obszarze danej jednostki podziału terytorialnego państwa. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że organ prowadzący postępowanie administracyjne rozstrzyga w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili orzekania, zaś przyszłe zmiany prawa, tak miejscowego, jak i powszechnie obowiązującego, nie mogą stanowić przesłanki zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na ich wprowadzenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż dla organów nadzoru budowlanego wiążące są ustalenia aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz postanowienia Nr [...]. Organ odwoławczy przywołał wyrok NSA z 7 lutego 2018 r., sygn. II OSK 921/16, według którego ustawodawca w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie ograniczył obowiązku uprzedniego zgłaszania budowy ogrodzeń tylko do przypadku, gdy budowa ta obejmowała ogrodzenie od strony drogi publicznej. Ustawodawcy w tym przepisie chodziło o drogę jako miejsce publiczne, tj. miejsce powszechnie dostępne. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, że analizowane ogrodzenie odgradza posesję skarżącego od ul. [...]. Pismo Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2016 r. nie zawiera w swej treści elementów, które mogłyby stanowić kontrdowód zaprzeczający ustaleniom organów nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że z informacji z części opisowej bazy EGiB z 25 stycznia 2019 r. wynika, że zarówno działka nr ewid. [...], jak również [...] oznaczone są jako drogi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej, prowadzonym w trybie art. 49b Prawa budowlanego, decyzje organu nadzoru budowlanego nie są wydawane na podstawie uznania administracyjnego. Przepisy prawa określają wprost, kiedy organ jest zobligowany do orzeczenia rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu, tj. w przypadku, gdy obiekt budowlany jest niezgodny z przepisami planistycznymi lub techniczno-budowlanymi. W skardze na decyzję [...]WINB z [...] marca 2019 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez podjęcie przez organ I instancji zawieszonego postępowania, pomimo nieuzyskania przez organ rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. merytorycznego stanowiska Burmistrza Miasta [...] rozstrzygającego wniosek R. R., w którym zwrócił się o wykup przedmiotowych nieruchomości, gdyż nie może swobodnie korzystać ze swojej własności z uwagi na oznaczenie działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "dr" (droga publiczna), ewentualnie o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. [...]WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu [...]WINB z [...] marca 2019 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej, polegającej na budowie bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo sprzeciwu wniesionego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego nakłada przy tym na organ nadzoru budowlanego obowiązek zbadania przed orzeczeniem nakazu rozbiórki czy kontrolowana budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Negatywna ocena w zakresie zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyklucza możliwość legalizacji samowoli budowlanej, i musi skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli zgłoszeniowej. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że według regulacji obowiązującej do 27 czerwca 2015 r., art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego statuował obowiązek zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Ogrodzenie stanowiące przedmiot rozpoznawanej sprawy jest usytuowane od strony drogi publicznej, także w rozumieniu miejsca publicznego (powszechnie dostępnego) i w momencie jego budowy oraz w dacie wszczęcia postępowania w sprawie legalności tej budowy, jego wykonanie podlegało obowiązkowi zgłoszenia określonemu w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Budowa ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia stanowiła więc tzw. samowolę zgłoszeniową, której likwidację reguluje art. 49b Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi też wątpliwości, że posadowienie analizowanego ogrodzenia jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nadał działkom, na których wykonano to ogrodzenie, status terenów dróg publicznych – ulic dojazdowych. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo zatem ustalił, że nie zachodzi możliwość legalizacji samowoli. Nie doszło również do zarzucanego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą jego bieg i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, stąd też nie można powołanego przepisu interpretować rozszerzająco. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i aktualny także w niniejszej sprawie pogląd, że przepisy ustawy Prawo budowalne nie uzależniają wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej od uprzedniego rozstrzygnięcia wniosku inwestora o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź też od zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którą poprzedza sporządzenie studium jest elementem tworzenia prawa miejscowego i strona nie ma możliwości wpływu na fakt jej podjęcia, może jedynie wystąpić z inicjatywą do organu uchwałodawczego gminy o podjęcie prac zmierzających do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże nie stanowi to zagadnienia wstępnego określonego w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż brak jest związku przyczynowego pomiędzy prowadzonym postępowaniem administracyjnym, a ewentualnym, uchwalonym w przyszłości planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA: z 5 lutego 2013 r., II OSK 1843/11; z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2420/11; z 14 listopada 2018 r., II OSK 2819/18). Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydana w sprawie decyzja zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ odwoławczy w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.