VII SA/Wa 1057/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. M.R. i Z.R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku A. R.oraz Z. R. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych - umorzył postępowanie administracyjne w całości. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z 16 września 2019 r. A. R. i Z. R.(dalej: "wnioskodawcy") wystąpili do GINB z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia [...] WINB z [...] sierpnia 2019 r., utrzymującego w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą B. K. i G. K. (dalej: "inwestorzy") pozwolenia na wznowienie robót budowlanych obejmujących budowę budynku inwentarskiego – obory o obsadzie 32 DJP wraz z instalacją wodociągową i instalacją elektryczna oraz zbiornika na nieczystości bytowe o pojemności 7600 L, realizowanych na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w G.. Z uwagi na wniesienie skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przed wszczęciem postępowania nieważnościowego, GINB postanowieniem z [...] października 2019 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2019 r. WSA w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 673/19, oddalił skargę na rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2019r. Stąd też postanowieniem z [...] marca 2021 r. GINB podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie. Po przeanalizowaniu złożonego wniosku GINB decyzją z [...] kwietnia 2021 r. umorzył postępowanie w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych . W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania, organ ustali wystąpienie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok Sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. GINB dodał, że wydanie takiego rozstrzygnięcia wymaga zbadania czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie analiza porównawcza treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WINB i skargi z 11 września 2019 r. na tę decyzję, a także uzasadnienia wyroku z 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 673/19 ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją nie wskazały istnienia okoliczności, które mogłyby znaleźć się poza zakresem kontroli sądowej, z uwagi na uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy Sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania. Wnioskodawcy we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz w skardze podnieśli zarzuty koncentrujące się na okolicznościach wykluczających orzeczenie zezwalające na wznowienie robót budowlanych. Z kolei orzekający w sprawie Sąd ocenił zarzuty naruszenia art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jako niemające wpływu na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty dotyczące niezgodności inwestycji z ustaleniami prawa miejscowego uznał zaś za bezzasadne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności GINB podkreślił, że decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i po wyroku sądu administracyjnego nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, gdyż została już uznana za niewadliwą. Z tego względu prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd zamyka organom administracji publicznej możliwość stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Stąd też zdaniem GINB prowadzenie przez organy niniejszego postępowania jest niedopuszczalne. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. R. i Z. R., domagając się jej uchylenia, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucili kwestionowanej decyzji naruszenie: - art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego przez utrzymanie w mocy decyzji, którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny i błędnie udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w sytuacji, gdy wszystkie roboty budowlane na dzień wydania kwestionowanej decyzji zostały wykonane, o czym świadczył złożony do organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego w dniu 17 września 2018 r. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej obory, - art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, polegające na nieprzeprowadzeniu przez organy nadzoru budowlanego kontroli przedłożonego projektu budowlanego w zakresie zgodności projektowanego zbiornika na nieczystości bytowe, stanowiące część zamierzenia oraz nie zaprojektowanie a wybudowanie dwóch zbiorników w postaci dwóch kanałów na gromadzenie gnojownicy, z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego podjętego uchwałą z [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] Rady Miejskiej w [...] (§ 9 ust. 3 pkt 5, § 17 pkt 6 i § 20 ust. 1 pkt 1), - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, polegające na zaniechaniu sprawdzenia projektu budowlanego pod względem kompletności zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz braku analizy w zakresie odprowadzania wód opadowych, - art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegające na braku wnikliwego odniesienia się przez organ II instancji do przedstawionych we wniosku zarzutów dotyczących nieprawidłowości utrzymania w mocy zatwierdzenia projektu zamiennego, - art. 105 § 1 k.p.a. przez umorzenie postępowania w całości w sytuacji, gdy niewłaściwie przeprowadzono kontrolę prawidłowości wydanych decyzji przez [...] WINB i błędne przyjęcie, że projekt jest kompletny i podlega zatwierdzeniu, podczas gdy wskazane wyżej uchybienia wykluczają wydanie takiej decyzji. W uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021r., umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znajduje oparcie w art. 105 § 1 k.p.a i została poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym, które potwierdziło bezprzedmiotowość postepowania nadzorczego w stosunku do decyzji [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2019r. Przyczyną przedmiotową umorzenia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli Sądu. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma to, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019r.,kwestionowana przez skarżących, była poddana kontroli sądowoadministracyjnej. I tak wyrokiem WSA w Białymstoku w sprawie sygn.akt II SA/Bk 673/19 z dnia 15 października 2020r. oddalono skargę Z. R. na przedmiotową decyzje organu wojewódzkiego. Okoliczność ta prawidłowo została dostrzeżona i przywołana przez organ. Prawidłowo również została ona oceniona. Organ właściwie bowiem przyjął, iż stanowi ona o bezprzedmiotowości dalszego postępowania w stosunku do tej samej decyzji. Odnosząc się do tej kwestii należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że obowiązkiem sądu meriti jest dokonanie kontroli całościowej zaskarżonego orzeczenia organu, a nie wyłącznie w ramach zarzutów skargi. Sąd kontroluje więc zaskarżone orzeczenie również pod kątem jego ewentualnej nieważności, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, wówczas stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym należy przyjąć, że wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 października 2020 r. wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany, a zasięgiem jego oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne( w tym także nadzwyczajne). W konsekwencji, skoro wyrok ten nie został skutecznie zakwestionowany (skarga kasacyjna od tego wyroku nie została wniesiona), organy administracji publicznej są nim związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2572/14). Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W judykaturze prezentowany jest pogląd, wedle którego uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. I OPS 6/09, zachowuje swą aktualność, pomimo zmiany stanu prawnego (por. wyroki NSA z 4.07.2014 r. I OSK 2996/12, z 24.07.2014 r. I OSK 1552/13, z 6.03.2015 r. II OSK 1896/13). Stanowisko zawarte w uchwale I OPS 6/09 sprowadza się do tezy, wedle której "żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a.". W motywach do tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania". Ponieważ, jak już wyżej podniesiono sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi przeto niezależnie od jej zarzutów powinien zawsze skontrolować, czy w procesie stosowania prawa przez organy administracji publicznej nie doszło do naruszenia prawa przewidzianego w art.145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Punktem odniesienia tych ustaleń w czasie jest data wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne objęte kontrolą sądową. W judykaturze i piśmiennictwie przeważa pogląd, iż sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym na dzień jej wydania oraz z uwzględnieniem stanu prawnego wówczas obowiązującego. Jeżeli przy rozpoznaniu skargi sąd administracyjny dojdzie do przekonania, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie naruszyła ona prawa w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, to wówczas skargę oddala. Wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystępowania wad prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią zatem jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych. Taki wyrok zamyka organom administracji publicznej możliwość korzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, ale tylko wówczas, gdy przyczyny tej wadliwości mogły być zbadane przez Sąd w toku rozpoznania skargi. Po wyroku oddalającym skargę, niedopuszczalne więc byłoby stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2448/16). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić , iż skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia nie wskazali na takie okoliczności (mogące mieć znaczenie w kontekście art. 156 § 1 k.p.a.), które nie byłyby objęte badaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białystoku. W takiej zaś sytuacji nie było możliwe przystąpienie do merytorycznej oceny podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów i należało zareagować decyzją o umorzeniu postępowania wobec wcześniejszego jego wszczęcia. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że GINB nie naruszył w swojej decyzji art. 105 § 1 k.p.a., gdyż prawidłowo ocenił znaczenie prawne ww. wyroku WSA w Białymstoku i znaczenie prawne prawomocności tego orzeczenia. Tym samym, GINB nie naruszył powołanych w skardze przepisów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczność, że organ zasadę taką naruszył zwłaszcza, jeżeli bierze się pod uwagę podstawę prawną rozstrzygnięcia, ograniczającą zakres czynności organu i dokonywanych ustaleń. Nie zostało też wyjaśnione – ani wykazane – przez skarżących, na czym ma polegać naruszenie przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, z analizy akt sprawy takiego wniosku wyprowadzić nie można. Wnioskodawcy we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz w skardze podnieśli zarzuty koncentrujące się na okolicznościach wykluczających orzeczenie zezwalające na wznowienie robót budowlanych. Podnosili zarzut naruszenia art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2020r. WSA w Białymstoku przyznała, że "trafny jest zarzut skargi o nieuprawnionym udzieleniu w zaskarżonej decyzji pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika ich zakończenie", jednak uznał, że "rozstrzygnięcie "o wznowieniu", choć błędne, nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji w okolicznościach tej konkretnej sprawy. Istotą postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego jest ocena legalności wykonanych robót budowlanych i wskazanie sposobu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Celem regulacji z art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego jest zatem ocena zgodności z prawem rozwiązań przewidzianych w projekcie budowlanym zamiennym, zaś pozwolenie na wznowienie udzielane na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego uprawnia do dokończenia inwestycji w kształcie wynikającym z projektu budowlanego zamiennego. W sytuacji zatem, gdy – tak jak w sprawie niniejszej – po zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego nie są prowadzone roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę (zakres wykonanych czynności przyznali sami inwestorzy i nie był on kwestionowany przez skarżącego), a rozwiązania projektu zamiennego nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym odmowę jego zatwierdzenia (wyprzedzając dalsze rozważania stwierdzić należy, że taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej) - to zawarcie w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego rozstrzygnięcia o zezwoleniu na wznowienie robót pozostaje bez wpływu na istotę i wynik sprawy, tj. ocenę legalności projektu budowlanego zamiennego." WSA w Białymstoku wskazał także, że projekt budowlany zamienny podlega ocenie tak jak projekt budowlany, a więc z uwzględnieniem regulacji art. 35 Prawa budowlanego. Zdaniem sądu, przedłożony projekt budowlany zamienny objął pełen zakres inwestycji i został w całokształcie oceniony, zaś ocena ta nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi kwestia zaprojektowania zbiornika na nieczystości ciekłe była przedmiotem pogłębionej analizy Sądu, co znalazło odzwierciedlenie na s.13-15 uzasadnienia wyroku z dnia 15 października 2020r. Sąd podzielił ocenę organu w zakresie zgodności usytuowania zaprojektowanego zbiornika na nieczystości ciekłe z przepisami o warunkach technicznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] ze zm.). Sąd nie stwierdził również niedających się usunąć wątpliwości jeśli chodzi o zaprojektowanie kanałów gnojowych przyjmując, że projekt budowlany zamienny jednoznacznie wskazuje, że odrębnie potraktowano zbiornik szczelny na nieczystości ciekłe, kanały gnojowe znajdujące się pod rusztami (nazywane w projekcie budowlanym kanałami podposadzkowymi, kanałami gnojowcowymi, kanałem gnojowym o pojemności 235 m3) oraz dwa zbiorniki na gnojowicę, które nie są objęte projektem budowlanym, a znajdują się na działce inwestycyjnej jako odrębne budowle rolnicze. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019r., jest prawidłowa i zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).