VII SA/Wa 1066/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. K. P. pismem z dnia 8 kwietnia 2016r. za pośrednictwem organu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona decyzja jest decyzją organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powyższego wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. określa związek między postępowaniem administracyjnym, w którym podejmowane są decyzje administracyjne i postanowienia, podlegające zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Wyraża on zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli przed wniesieniem skargi nie zostały wykorzystane określone środki weryfikacji kwestionowanych indywidualnych aktów administracyjnych. Taka intencja ustawodawcy znajduje potwierdzenie w regulacji ujętej w powołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. O wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej II instancji wniesionego środka zaskarżenia. Zatem dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skargą została objęta decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazana decyzja jest decyzją organu I instancji. Od tej decyzji przysługiwało stronom prawo wniesienia odwołania zgodnie z treścią art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.). Zatem by skarga K. P. mogła być skutecznie wniesiona należało uprzednio wnieść środek odwoławczy od decyzji pierwszej instancji. Strona jak wynika z akt administracyjnych sprawy wykorzystała ten środek, jednakże nie złożyła skargi na decyzję organu II instancji, a na decyzję organu I instancji. Tym samym uznać należy, że w sprawie nie został wyczerpany tryb wniesienia skargi. Na marginesie należy wskazać, że odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji zostało rozpoznane przez Wojewodę [...], który w dniu [...] lipca 2016 r. wydał decyzję Nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych względów Sąd postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a o odrzuceniu skargi.