VII SA/Wa 1072/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. (w likwidacji) oraz Stowarzyszenia Zwykłego Z. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej pozwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia : odrzucić wniosek R. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 1194/13 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r., którym oddalono wniosek R. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez pełnomocnika strony skarżącej – R.K. w imieniu własnym i w oparciu o własną sytuację finansową należało uznać za niedopuszczalne. W takiej sytuacji wniosek podlegał odrzuceniu, a nie oddaleniu. Rozpoznając sprawę ponownie z uwzględnieniem wytycznych zawartych w ww. postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje : W dniu 4 października 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na urzędowym formularzu PPF wniosek R.K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Z treści powyższego przepisu wynika, że prawo pomocy może zostać przyznane stronie postępowania, a także uczestnikowi występującemu na prawach strony. W niniejszej sprawie podmiotem występującym o przyznanie prawa pomocy jest osoba fizyczna – R. K., która występuje w sprawie jako pełnomocnik strony skarżącej Stowarzyszenia Zwykłego Z. z siedzibą w B. (k-4) oraz jako likwidator Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji (k-20). Z dołączonego do akt sprawy odpisu KRS Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji stan na dzień 3 czerwca 2013 r. wynika, że R. K. reprezentuje samodzielnie Stowarzyszenie będące w likwidacji. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z dnia 21 stycznia 2013 r. o zgłoszonej pisemnej informacji o utworzeniu stowarzyszenia zwykłego pod nazwą : Stowarzyszenie Z. z siedzibą w B. wynika, że przedstawicielem tego stowarzyszenia jest także R. K. Wskazać należy, że pełnomocnik działa wyłącznie w imieniu i na rzecz strony skarżącej, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Ma to tyle istotne znaczenie, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 P.p.s.a. Nie oznacza to, że wniosek dotyczący strony nie może być podpisany przez jej pełnomocnika (zob. uchwała NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 11/09, ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 54). Tym niemniej z wniosku powinno wynikać, że został on złożony w imieniu skarżącej i przedstawia jej sytuację majątkową. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że R. K. złożył w dniu 4 października 2013 r. dwa formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy w imieniu Stowarzyszenia Zwykłego Z. z siedzibą w B. oraz Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji, które zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznane postanowieniami z dnia 14 października 2013 r. Z trzeciego nadesłanego także w dniu 4 października 2013 r. formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek w sprawie składa R.K. w imieniu własnym przedstawiając swoją sytuację finansową, a nie jako pełnomocnik w imieniu strony skarżącej. Jak wskazano powyżej prawo pomocy może być przyznane stronie postępowania, którą bez wątpienia nie jest pełnomocnik strony. Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez R.K. w imieniu własnym i w oparciu o własną sytuacje finansową należało uznać za niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuci wniosek jeżeli z innych przyczyn jego wniesienie jest niedopuszczalne. Z powyższych względów, na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 64 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.