VII SA/Wa 1075/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę VII SA/Wa 1075/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. na podstawie art. 49b ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 290 wersja od: 1 styczeń 2017 r.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 23) nakazał K. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku garażowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w R. przy ul. G. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż wskutek przeprowadzonej w dniu 10 sierpnia 2016 r. kontroli, stwierdzono, że na działce nr ew. [...] wybudowano budynek o konstrukcji drewnianej, poszycie ścian wykonane z blachy, dach dwuspadowy. Wymiary zewnętrzne budynku: 3,20 m x 5,15m x 2,47m (szer. x dł. x wys.). Budynek usytuowany jest przy granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] w odległości 4,60 m od istniejącego budynku usługowego oraz w odległości 12,20m od budynku wielorodzinnego na dz. nr ew. [...]. Budynek zastał wybudowany około 1986 r. bez decyzji o pozwoleniu na budowę, użytkowany jest jako garaż dla samochodu osobowego W oparciu analizę zebranego materiału dowodowego stwierdzono, iż nie ma możliwości doprowadzenia budynku do zgodności z przepisami zawartymi w ustawie o drogach publicznych oraz przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w okresie jego budowy, a tym samym zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane mówiące o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego w przypadku stwierdzenia występowania tych przesłanek. Dlatego też decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 2 i art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane nakazano K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku garażowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. G. w R. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , po rozpatrzeniu odwołania inwestorki, decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2016r. ,uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze względu na niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy uznano, że omawiana inwestycja jest budynkiem, gdyż wypełnia definicję art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zlokalizowanym w odległości ok. 0,6 m od granicy z działką sąsiednią oraz w odległości 4,6 m od istniejącego budynku usługowego na dz. nr. [...], a także w odległości od budynku wielorodzinnego wynoszącej 12,2 m. Pismem z dnia 02 stycznia 2017r.organ zwrócił się do Starosty [...] o udzielenie informacji czy K. K. dokonała zgłoszenia budowy o którym mowa w art. 30 ust.1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane , przedmiotowego budynku garażowego. Starosta [...] poinformował, iż właścicielka nie dokonała zgłoszenia budowy przedmiotowego budynku garażowego zlokalizowanego dz. nr ew. [...] w miejscowości R.. W celu sprawdzenia możliwości zalegalizowania przedmiotowego budynku garażowego kolejny raz analizie poddano zapisy zawarte w obowiązującym m.p.z.p. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] sierpnia 2014 r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 2014 r. poz. [...]. Analiza wykazała, że przedmiotowy budynek garażowy zlokalizowany w odległości 0,60 m od granicy z działką nr. ew. [...] znajduje się na terenie, na którym dopuszcza się budowę budynków garażowych. Jednak zgodnie z załącznikiem graficznym do planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że budynek usytuowany jest bezpośrednio przy linii rozgraniczającej teren drogi publicznej klasy dojazdowej. Teren przeznaczony pod budowę drogi w m.p.z.p. miasta R. oznaczony jest symbolem 13KDD. Wg § 19 pkt. 3 lit. B, nieprzekraczalne linie zabudowy określone zostały na rysunku planu. Na załączniku graficznym Nr 1 do m.p.z.p. linia zabudowy na części drogi oznaczona została w odległości 4 m od linii rozgraniczającej drogi 13KDD. Ponieważ w miejscu usytuowania przedmiotowego budynku garażowego linia zabudowy nie została określona na załączniku graficznym, zastosowanie powinien mieć zapis zawarty w art. 43 ust.1, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - ustawa o drogach publicznych stanowiący, iż obiekty budowlane przy drogach na terenie zabudowanym, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6,0 m. Dlatego też samowolnie wybudowany budynek garażowy usytuowany bezpośrednio przy linii rozgraniczającej drogę nie spełnia warunków określonych w ww. ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych "w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze o której mowa w ust. 1 Ip. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych." Dlatego przepis nie ma zastosowania w przypadku samowolnie wybudowanego budynku garażowego (potwierdzone linią orzecznictwa NSA sygn. II OSK 267/15). W związku z powyższym na przedmiotowym terenie nie ma możliwości wybudowania budynku bez uzyskania zgody zarządcy drogi. Należy również wskazać, że §19 ust. 3f miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dopuszcza sytuowanie budynków garażowych ścianą zewnętrzną bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jednak w przypadku budynku usytuowanego w odległości ok. 0,60m od granicy działki ten warunek nie został spełniony. Z informacji pozyskanych z Urzędu Gminy w R. wynika, że brak jest planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących przedmiotowej działki z okresu przed 15 czerwca 1988 r. W związku z powyższym nie ma możliwości sprawdzenia zgodności budowy garażu z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie budowy. Weryfikacji poddano również zgodność budowy przedmiotowego budynku z obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 poz. 1422). Przedmiotowy budynek garażowy zlokalizowany jest w odległości ok. 0,60m od granicy z działką sąsiednią oraz w odległości 4,60 m od istniejącego budynku usługowego na dz. nr. [...]. Paragraf 12 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że jeżeli z przepisów §13, 60 i 271-237 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy z sąsiednia działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych łub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednak wnikliwa analiza usytuowania budynku z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe wykazała, iż ściana zewnętrzna garażu od strony granicy nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego przez co nie zachowana została minimalna odległość zapewniająca bezpieczeństwo pożarowe budynku. Zgodnie z § 275 ust.1 ww. rozporządzenia należy przyjąć klasę odporności ogniowej budynku garażowego, jak dla budynku PM o gęstości obciążenia ogniowego do 500MJ/m2, natomiast zgodnie z § 209 ust.2 budynek użyteczności publicznej należy zakwalifikować do klasy odporności ogniowej ZL. W związku z tym odległość określona w § 271 ww. rozporządzenia, wynosi 8,0 m, ponieważ przedmiotowy budynek garażowy o konstrukcji drewnianej z poszyciem z blachy zlokalizowany jest w odległości 4,60 m od istniejącego budynku usługowego, naruszone zostały przepisy techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Ze względu na fakt, iż przedmiotowy budynek wybudowany został około 1986 r., przy ocenie stanu faktycznego uwzględniono również warunki techniczne obowiązujące w dacie budowy zgodnie z zapisem zawartym w § 156 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17 z 1980r. poz. 62) odległość garażu od budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, niezbędna do ograniczenia uciążliwości związanych z użytkowaniem garażu określa się w trybie § 10 ust. 5 tego rozporządzenia. W konsekwencji minimalne odległości ich usytuowania względem budynków mieszkalnych i innych budynków przeznaczonych na pobyt ludzi powinny być określone stosownie do postanowień zawartych w § 10 tego rozporządzenia, ponieważ samo zaliczenie garażu do obiektów o charakterze uciążliwym dla otoczenia powoduje, że jego lokalizacja względem budynków przeznaczonych na pobyt ludzi powinna uwzględniać - co najmniej minimalną odległość przewidzianą § 10 ust. 3 rozporządzenia to jest odległość 15 m. (wyrok NSA sygn. SA/Gd 35/84). Ponieważ odległość przedmiotowego budynku garażowego od istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wynosi 12,20 m powyższy warunek nie został spełniony. Stwierdzono również, iż usytuowanie przedmiotowego budynku nie odpowiada warunkom zawartym w § 12 ust. 1 który stanowi, że budynki o ścianach z materiałów nie palnych i o pokryciu z materiałów nie palnych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 4,0 m od granicy działki, odległość ta może być zmniejszona do 3,0 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych i drzwiowych. W przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia gdyż, takie usytuowanie budynku utrudnia prawidłowa zabudowę działki sąsiedniej. W związku z powyższym stwierdzono, z naruszone zostały również przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w dacie budowy przedmiotowego budynku. Reasumując, ponieważ przedmiotowy budynek garażowy jest samowolą budowlaną, usytuowanie budynku jest nie zgodne z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto naruszone zostały przepisy zawarte w ustawie o drogach publicznych, wyklucza to możliwość zastosowania art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane umożliwiającego zalegalizowanie przedmiotowego budynku garażowego. Od decyzji PINB w M. z [...] lutego 2017 r. nr [...] odwołanie wniosła K. K. Decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...][...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu wskazując, że organ I instancji właściwie ocenił stan faktyczny sprawy, w szczególności dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu niniejszego postępowania i zastosował właściwe przepisy prawa, wobec czego zasadne było utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Argumenty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie z następujących przyczyn. W rozstrzygnięciu tym wskazano, iż wydanie decyzji na podstawie art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. nie znajdowało uzasadnienia, gdyż ze względu na datę wszczęcia postępowania, tj. [...] sierpnia 2016r., w sprawie zastosowanie będą miały przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym po dniu 28 czerwca 2015r. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 znowelizowanego Prawa budowlanego: "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki". Budowa tego typu obiektów objęta jest tzw. trybem zgłoszeniowym, o którym mowa w art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał, stąd zarzut dopuszczenia się samowoli budowlanej jest uzasadniony. W każdym przypadku gdy inwestycja została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia lub też gdy była prowadzona pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Tak, jak w przypadku wybudowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę, tak również w przypadku budowy obiektu bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo sprzeciwu właściwego organu zasadą jest obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, chyba że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Wtedy budowa powinna być oceniona pod kątem możliwości jej legalizacji. Mając na uwadze powyższe ustalenia, zasadne było zastosowanie w niniejszej sprawie trybu, o którym mowa w art. 49b Prawa budowlanego. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono bowiem, iż omawiana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R., zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. Działka o nr ew. [...], na której zlokalizowano sporny garaż położona jest na obszarze dopuszczającym budowę tego typu obiektów. Jednakże zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do miejscowego planu, przedmiotowy obiekt usytuowany jest bezpośrednio przy linii rozgraniczającej teren drogi publicznej klasy dojazdowej. Linia zabudowy na części drogi oznaczona została w odległości 4 m od linii rozgraniczającej drogi 13KDD. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r., obiekty budowlane przy drogach oraz nie będące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m (droga gminna). Natomiast ust. 2 w/w artykułu stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze - w tym gminnej, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Jednak powyższy przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż budynek garażowy został zrealizowany w 1986r. Uznać zatem należy, że sporny obiekt narusza zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy szczególne. Skoro przedmiotowy garaż zlokalizowany jest w odległości 4,6 m od budynku usługowego organ odwoławczy przyjął, że przedmiotowa inwestycja narusza także przepisy techniczno - budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Ponadto PINB w M. wykazał także, że sporna inwestycja narusza przepisy § 12 i § 15 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji wskazuje się, że organ powiatowy nie mógł dokonać błędnej wykładni przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż decyzja została wydana w trybie art. 49b Prawa budowlanego. Bez wpływu na stan faktyczny sprawy pozostaje okoliczność, iż organ nie zwrócił się do Urzędu Gminy R. czy do Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w R. o przesłanie dokumentów dot. legalności powstania garażu, gdyż to skarżąca zobowiązana była do uzyskania stosownej zgody od właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Ponadto omawiana inwestycja jest budynkiem zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, a zatem okoliczność, iż garaż jest według skarżącej budynkiem tymczasowym nazywany w skrócie "garażem" pozostaje bez wpływu na stan faktyczny sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.11.2007r., sygn. akt II OSK 1443/06). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła K. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że objęty nakazem rozbiórki garaż jest zakotwiczony, podczas gdy nie jest. Nadto zarzuciła błędną wykładnię art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., stosowanie prawa wstecz, błędną wykładnię § 156 oraz § 10 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 2 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Zdaniem skarżącej inwestycja nie narusza żadnych konkretnych przepisów, a organ błędnie zwrócił się do starosty, a pominął organ gminy jako właściwy – zdaniem skarżącej - do wydawania pozwoleń na budowę. Ponadto organ błędnie zastosował przepisy p-poż, podczas gdy nie miały one w ogóle zastosowania. W konsekwencji organ niezasadnie - zdaniem skarżącej – przyjął, iż nie ma możliwości legalizacji wybudowania budynku bez pozwolenia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] marca 2017r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Nr [...] z dnia [...] lutego 2017r., nakazującą K. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku garażowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w R. przy ul. G. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił art. 49b ust 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z przepisami ustawy – Prawo budowlanego z 1994 r., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1; decyzji ostatecznej – w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r.). Prawo budowlane zwolniło wprawdzie szereg robót budowlanych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29), lecz jednocześnie wprowadziło w niektórych sytuacjach obowiązek uprzedniego zgłoszenia zamiaru realizacji wskazanych budów lub wykonywania robót budowlanych (art. 30 ust. 1). Wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ stanowi niedopuszczalną samowolę budowlaną, której następstwem jest nałożenie na właściciela, inwestora bądź zarządcę obiektu budowlanego obowiązku jego rozbiórki (art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ww. ustawy). Stosując art. 49b ust 1 organ powiatowy wskazał na to, iż doszło do samowoli budowlanej, polegającej na zrealizowaniu na ww. nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...], budynku. Został on postawiony przez skarżącą bez uprzedniego dokonania zgłoszenia. Obiekt ten ma charakter gospodarczy ( użytkowany jako garaż) i został usytuowany około roku 1986. Zgodnie z art. 6 ust 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych ustaw : do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie niniejszej postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2016r., a więc po wejściu w życie znowelizowanej ustawy ( 28.06.2015r). Z tego względu organy zastosowały art. 30 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust 1 pkt 2 znowelizowanego Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skargi organy uzyskały niekwestionowaną informację od właściwego organu architektoniczno-budowlanego jakim jest Starosta, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowego obiektu ( nie uzyskała także pozwolenia na budowę). Wobec powyższego organ powiatowy uruchomił procedurę legalizacyjną uregulowaną w ww. art. 49b Prawa budowlanego. Stwierdził jednak, że nie ma możliwości doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem, wobec jego niezgodności z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, jak również wobec jego usytuowania w sposób naruszający warunki techniczne. Ocena ta została w istocie powtórzona przez organ wojewódzki w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, wobec zawartości akt sprawy i stanu prawnego znajdującego w tym przypadku zastosowanie, należało uznać, iż jest ona właściwa. Jak wynika z akt postępowania przedmiotowy budynek o wymiarach zewnętrznych 3,20 m x 5,15m x 2,47m (szer. x dł. x wys.), usytuowany został około 0, 6m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] ,w odległości 4,60 m od istniejącego budynku usługowego oraz w odległości 12,20 m od budynku wielorodzinnego na dz. nr ew. [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez pojęcie obiektu budowlanego należy rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2). Analizując przedstawione wyżej normy prawne stwierdzić trzeba, iż cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. To, że dane urządzenie jest przestawne nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, iż nie jest ono trwale związany z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Dotyczy to każdego rozwiązania ,które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Przedmiotowy budynek zlokalizowany został niezgodnie z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R., zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. Działka o nr ew. [...], na której zlokalizowano sporny garaż położona jest na obszarze dopuszczającym budowę tego typu obiektów. Jednakże zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do miejscowego planu, przedmiotowy obiekt usytuowany jest bezpośrednio przy linii rozgraniczającej teren drogi publicznej klasy dojazdowej. Linia zabudowy na części drogi oznaczona została w odległości 4 m od linii rozgraniczającej drogi 13KDD. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r., obiekty budowlane przy drogach oraz nie będące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m (droga gminna). Natomiast ust. 2 w/w artykułu stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze - w tym gminnej, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Jednak powyższy przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż budynek garażowy został już zrealizowany. Uzasadnione jest także twierdzenie organów, ze obiekt narusza przepisy § 12 ust 1 w zw. z w § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 poz. 1422). Przedmiotowy budynek garażowy zlokalizowany jest w odległości ok. 0,60m od granicy z działką sąsiednią ścianą nie stanowiąca ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz w odległości 4,60 m od istniejącego budynku usługowego na dz. nr. [...]. Z powyższych względów, zasadnie organy przyjęły, że nie jest możliwa legalizacja przedmiotowego garażu. Zgodnie bowiem z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego legalizacja obiektu wybudowanego bez zgłoszenia jest możliwa tylko wówczas, gdy jego budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg ten nie jest spełniony, na co zasadnie wskazano w obu decyzjach wydanych w sprawie. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.