VII SA/Wa 1076/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J.J. i T.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku rozbiórki skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] kwietnia 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm.) dalej Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołań E. i M. Z. oraz J. i T. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że 16 listopada 2001 r. dokonano oględzin ogrodzenia na działce przy ul. [...] w [...] i stwierdzono, że w narożniku działki obok ogrodzenia z siatki wykonano ogrodzenie murowane o wys. 2,30 m i szer. 25 cm w części ażurowe, w części pełne. Na gruncie pomiędzy ogrodzeniem wewnętrznym, a narożnikiem wylano beton. Ogrodzenie wykonano w 2001 r. Organ powiatowy decyzją z [...] listopada 2001 r. umorzył ww. postępowanie, którą organ II instancji decyzją z [...] kwietnia 2002 r. Decyzją z [...] czerwca 2002 r. organ I instancji ponownie umorzył postępowanie uznając sporne ogrodzenie za wewnętrzne. Organ wojewódzki decyzją z [...] marca 2003 r., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie wyrokiem z dnia 18 października 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 1442/03 uchylił zaskarżoną decyzję wobec niewyjaśnienia okoliczności faktycznych przedstawionych w odwołaniu. Po ponownym rozpoznaniu odwołania organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2006 r., utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie wyrokiem z 18 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 961/06, po rozpatrzeniu skargi p.p. [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, iż wadliwe było odniesienie się organu wyłącznie do ogrodzenia skoro skarżący kwestionowali całość robót budowlanych. Organ powiatowy postanowieniem z [...] października 2007r. nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie oceny technicznej dotyczącej wykonania miejsca postojowego oraz miejsca gromadzenia odpadów stałych (śmietnika) na ww. działce. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. zostało uchylone ww. rozstrzygnięcie, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Dnia 15 lipca 2008 r. dokonano kontroli i ustalono, że między murkami brak jest miejsca na odpady stałe - śmietnik i nie ma wyznaczonych miejsc postojowych. Decyzją z [...] września 2008 r. organ umorzył postępowanie w ww. sprawie. Organ wojewódzki decyzją z [...] listopada 2008 r. uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ powiatowy decyzją z [...] maja 2009 r. nakazał inwestorom rozbiórkę wyżej opisanych boksów wraz z podłożem. Decyzja ta została uchylona decyzją z dnia [...]lipca 2009r. a sprawa ponownie przekazana do ponownego rozpoznania. Następnie organ powiatowy wydał opisaną na wstępie decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że przestrzeń większa między murkiem o dług. 5,85 m a ogrodzeniem działki wykorzystywana jest jako miejsce postojowe, co potwierdzają zdjęcia i zeznania świadków. Miejsce to powstało samowolnie, gdyż za jego wykonanie dla samochodów osobowych do 10 stanowisk inwestor był zobowiązany dokonać zgłoszenia. Ponadto, miejsce postojowe narusza § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej warunki techniczne. Odnosząc się do odwołania organ wyjaśnił, że w przypadku robót budowlanych już wykonanych nie ma potrzeby ich wstrzymywania w trybie art. 50 cyt. ustawy. Stwierdził, że decyzja organu I instancji odpowiada również art. 107 § 3 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. i T. J., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji i zarzucając naruszenie: - art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa oraz pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, mających wpływ na rozstrzygnięcie, - art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, - art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ I instancji całego materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, - § 19 warunków technicznych poprzez przyjęcie, iż przepisy te w ogóle mają zastosowanie do niniejszej sprawy. Skarżący wskazali, iż nie jest możliwe wydanie decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy decyzja nie dotyczy inwestycji w toku, ani nie wydano postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Przepisy wskazane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji dotyczą wyłącznie kwestii proceduralnych, a nie merytorycznej kompetencji do wydania nakazu rozbiórki. Ponadto, w aktach nie ma ustaleń dot. dokładnej daty wykonania części betonowego podłoża. Z decyzji nie wynika, kiedy skarżący wykonali ww. prace. Z uwagi na częste zmiany stanu prawnego, nie było wystarczające podanie daty rocznej. Skarżący stwierdzili również, że rozbiórce nie powinno podlegać całe utwardzenie, gdyż § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych określa minimalną odległość od granicy działki na 3 m - w przypadku miejsc postojowych do 4 stanowisk włącznie. Możliwe jest więc, że nie cała szerokość utwardzenia i nie cały murek podlegałyby rozbiórce, a jedynie te części, które znajdują się bliżej niż 3 m. od granicy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. . W pierwszej kolejności skarżący wskazali na wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy materialnoprawnej. Wyjaśnić zatem trzeba, że z materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie wynika, iż skarżący wnieśli murek o długości 5.58m, dobudowując go do ogrodzenia sąsiadującego z działką położoną przy ul. [...] w [...], oraz wybetonowali podłoże o szerokości ok. 5.40 m pomiędzy tym murkiem a ogrodzeniem. Wykonane roboty budowlane należy zakwalifikować jako wzniesienie obiektu budowlanego, będącego miejscem postojowym. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk łącznie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno - budowlanemu. Skarżący nie zadośćuczynili powyższemu obowiązkowi, a zatem sporne miejsce postojowe wzniesione zostało w warunkach samowoli zgłoszeniowej, o której mowa w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie nie znajdował zatem zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1, lecz art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ zastosowanie obu wskazanych przepisów - w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - i tak prowadziłoby do nakazania rozbiórki ww. miejsc postojowych. Nie można było zatem podzielić zarzutu, skargi że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. W konsekwencji niezasadny był również zarzut naruszenia art. 6 kpa. Wyjaśnić przy tym należy, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza, że organ II instancji podzielił stanowisko w niej wyrażone zarówno, co do ustaleń faktycznych, jak i zastosowanej podstawy prawnej. Nie ma zatem potrzeby ponownego powołania przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji. Skarżący wskazywali ponadto, że nałożenie obowiązku rozbiórki spornego obiektu było przedwczesne, ponieważ nakaz rozbiórki powinien zostać poprzedzony postanowieniem wstrzymującym prowadzenie robót budowlanych, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. I ten zarzut ten należało uznać za chybiony, gdyż -jak już wyjaśniono wyżej - w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie art. 49b ust. 1, a nie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W związku z powyższym, tylko na marginesie dodać trzeba, że zgodnie z art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane zostały już wykonane. Podobnie na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut nieprawidłowego uznania przedmiotowej inwestycji za miejsce postojowe. W tym miejscu należy przypomnieć, że ocena prawna dokonana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2006 r. - na podstawie art. 153 p.p.s.a. - wiązała organy. Postępowanie przeprowadzono zgodnie z wytycznymi Sądu, który wskazał na konieczności zbadania funkcji i sposobu użytkowania murków, podnosząc, że oba murki tworzą wraz z wybetonowanym podłożem i ogrodzeniem niezadaszoną przestrzeń, wykonaną w określonym celu i dla określonego przeznaczenia, jak mogłoby wynikać ze zgromadzonego materiału, jako miejsce postojowe dla samochodów. Na tę okoliczność organ przesłuchał świadków – A. W. i M. Z. - którzy zeznali, że w przestrzeni większej parkowane są samochody. Ustalenia te potwierdza również znajdujący się w aktach sprawy materiał zdjęciowy, a także oświadczenie J. J. wskazujące, że miejsce to sporadycznie wykorzystywane jest jako miejsce parkowania samochodów. Z tego względu nie można było zgodzić się z zarzutem skargi w kwestii naruszenia art. 7, 77 oraz 107 § 3 poprzez brak stosownych ustaleń organów co do kwalifikacji inwestycji jako miejsca postojowego. Z tych samych powodów nietrafny był również zarzut skargi, wskazujący na niewyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ wydając nakaz rozbiórki na całą inwestycję, podczas gdy możliwe było nałożenie nakazu tylko w części naruszającej § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych. Skoro bowiem inwestycja ta tworzy całość konstrukcyjną i spełnia funkcję miejsca postojowego, to tym samym niecelowe byłoby nakazanie jej rozbiórki w części, jak wskazywali skarżący. Ponadto, za bezzasadny należało uznać zarzut zastosowania § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych w niniejszej sprawie. Sprawa dotyczy bowiem inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego będącego miejscem postojowym, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego. Na organach ciążył zatem obowiązek zbadania, czy miejsce to zostało wybudowane zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym w szczególności z § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych. Należy wskazać, że m.in. od zgodności obiektu budowlanego z regulacjami powyższego rozporządzenia zależy także możliwość przeprowadzenia ewentualnego postępowania legalizacyjnego. Nie można było więc podzielić stanowiska skarżących, że § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż to właśnie ten przepis określa wymaganą odległość miejsc postojowych od granicy działki budowlanej. Usytuowanie przedmiotowego miejsca postojowego dwustanowiskowego na odległość mniejszą niż 3m od granicy z działką pp. [...], wyłączało możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w tej sprawie. Przepis § 19 ust. 2 pkt 1 wskazuje bowiem, że odległość wydzielonych miejsc postojowych (...) dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3m w przypadku 4 stanowisk włącznie. Niezasadne były też podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 kpa. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe i wyczerpujące ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie ustaliwszy, że sporny obiekt jest miejscem postojowym organ winien nałożyć obowiązek rozbiórki w trybie art. 49 b Prawa budowlanego, to - jak już wyjaśniono wyżej - okoliczność ta pozostawała bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Odnosząc się na koniec do zarzutu braku precyzyjnego zbadania daty budowy przedmiotowego obiektu, wskazać trzeba, że murek większy stanowi wraz z podłożem funkcjonalną całość. Nie było kwestionowane, że jako całość powstał w 2001 r. Bez znaczenia pozostaje zatem podnoszona w skardze okoliczność, że większa część wybetonowanego podłoża stanowi pozostałość po zbudowanym w latach 80 - tych budynku garażowym. Zasadnie zatem organ zastosował przepisy ustawy Prawo budowlane obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy (...). Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.