VII SA/Wa 1082/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją znak [...] z [...] września 2015 r. Prezydent Miasta [...] (zwany dalej: Prezydent, organ I instancji), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541ze zm., zwana dalej: ustawą zmieniającą), orzekł o zatrzymaniu [...] (zwany dalej: skarżący), nr PESEL [...] prawa jazdy kategorii A i B nr [...], druk serii [...], wydane [...] września 2010 r. przez Prezydenta oraz o zobowiązaniu do zwrotu prawa jazdy. Decyzji w pkt 2) na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji podał, że z wniosku Komendanta [...] Policji, nr [...] z 23 czerwca 2015 r. wynika, że skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i przekroczył 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W takiej sytuacji ma zastosowanie ma art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, zobowiązujący organ I instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem, w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący podniósł naruszenie przez Prezydenta: art. 6, art. 7, art. 35, art. 36 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i 108 k.p.a. Zarzucił także naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Wyjaśnił, iż złożył wniosek o umorzenie postepowania i nie otrzymał informacji o jego rozpatrzeniu. Podał, iż organ wydał kilka decyzji i żadna decyzja nie wyjaśnia czy kończy nakładanie kar w związku z kontrolą drogową z dnia 10 czerwca 2015 r. Stwierdził, że wiarygodność dowodów wystawionych przez Policję powinna podlegać sprawdzeniu. Decyzją znak [...] z [...] marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy wskazał, że z regulacji art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej wynika, że starosta zobligowany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - kwestii tej nie pozostawiono do jego uznania. Wobec bezwzględnego obowiązku orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy za przekroczenie ustawowego limitu punktów karnych, organ rozpatrujący taką sprawę nie dokonuje w postępowaniu odrębnych ustaleń co do faktycznej liczby punktów konkretnego kierowcy, ponieważ ewidencjonowanie kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (wraz z odpowiednią punktacją) należy do właściwości Policji (art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym), przy czym ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkiwania ewidencjonowanych kierowców (§ 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego Dz. U. z 2012 r., poz. 488, zwanego dalej: rozporządzeniem). Będąc organem prowadzącym wspomnianą ewidencję, jako urzędowy rejestr danych nią objętych (w tym liczbę punktów karnych wynikającą z konkretnych zdarzeń przypisanych kierowcy) komendant wojewódzki Policji, kontrolujący wpisy i usuwający je z ewidencji, był zobowiązany wystąpić do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia (§ 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), co też w niniejszej sprawie uczynił (wniosek z 23 czerwca 2015 r. [...]), i co spowodowało, że Prezydent uzyskał informację o przekroczeniu przez skarżącego liczby 24 punktów. W niniejszej sprawie jak wyjaśniło Kolegium skarżący na skutek wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 8 lipca 2014 r. do 10 czerwca 2015 r. otrzymał łącznie 30 punktów karnych. W dniu 10 czerwca 2015 r. w [...] skarżący dopuścił się wykroczenia i uwzględniając dotychczas popełnione przez niego wykroczenia (od dnia 08.07.2014 r.), ukarany został łącznie 30 punktami karnymi, przekraczając tym samym ustawowy próg punktów wynoszący 24. Dalej podał, że okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy (wniosek Komendanta [...] Policji w związku z przekroczeniem 30 punktów) nie pozostawiają wątpliwości co do wypełnienia w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek obligatoryjnego zatrzymania prawa jazdy. Organ odwoławczy zaznaczył, że dane zawarte we wniosku Komendanta [...] Policji tj. fakt przekroczenia limitu punktów karnych, były okolicznością obiektywną wiążącą organ pierwszej instancji i Kolegium, nadto niepodlegającą weryfikacji w ramach prowadzonego przed tymi organami postępowania. Skarżący do daty orzekania przez organ o skierowaniu na badania nie podważył ostateczności przypisania mu punktów karnych, których suma przekroczyła 24. Odnosząc się do zakresu spraw dotyczących odwołującego i decyzji Kolegium z dnia [...] września 2015 r. sygn. [...] wskazało, że są to różne postępowania administracyjne związane z przekroczeniem przez odwołującego 24 punktów karnych w ciągu roku, a jednocześnie przekroczeniem 50 km/h w terenie zabudowanym. Wyjaśniło, iż tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2013 r., II SA/Bd 43/13, LEX nr 1351528, oraz WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 243/12, LEX nr 1274751). Wszystkie zaś postępowania mają różny zakres przedmiotowy. Kolegium w odniesieniu do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji również uznało, iż w jego ocenie było prawidłowe. Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Odwołujący do dnia 10 września 2015 r. miał zatrzymane prawo jazdy na mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. W konsekwencji mając na uwadze ilość naruszeń przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowych w dość krótkim czasie, nadanie rygoru w tym przypadku podyktowane jest ochroną bezpieczeństwa użytkowników dróg poprzez niezwłoczne, czasowe wyeliminowanie z ruchu kierującego karygodnie naruszającego przepisy ruchu drogowego. Skargę na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, nadto zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: 1.Naruszenie przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011 nr. 30 poz. 151), w szczególności art. 102 ust. 3 poprzez rozporządzanie cudzą rzeczą - prawem jazdy strony które powinno być zwrócone po zatrzymaniu inną decyzją organu; 2.Naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1997 nr. 98 poz.602), w szczególności art. 130 ust. 2 poprzez jego niezastosowanie; 3.Naruszenie przepisów k.p.a., w szczególności: - art. 10, art 15, art. 35 i art. 36 - art. 62 poprzez brak zastosowania, bowiem zakresem postępowania odwoławczego powinna być objęta cała sprawa rozpoznawana przez organ I instancji bez względu na ilość wydanych decyzji w tej sprawie. Organ I instancji wydał 4 decyzje mające związek z tym samym zdarzeniem drogowym i z tym samym wykroczeniem drogowym, w tym trzy decyzje z takim samym znakiem sprawy. Organ II instancji rozpoznał cztery różne sprawy o różnych znakach spraw - art. 77 § 1 i art. 80 poprzez nienależyte zbadanie dowodów w sprawie mających znaczący wpływ na wynik sprawy, art 107 § 3 poprzez nienależyte uzasadnianie wydanej decyzji, niespójne z faktami i dowodami w sprawie oraz obowiązującymi przepisami prawa. art. 108 § 1 poprzez nadużywanie przepisu prawa ustanowionego dla sytuacji szczególnych. Uzasadniając skargę podniósł, iż zatrzymanie do kontroli drogowej jakiego doświadczył w dniu 10 czerwca 2015 r. oraz procedury przekazywania wytworzonej dokumentacji kolejnym organom administracji uruchomiły machinę biurokracji administracyjnej nie do pohamowania, jest niewiarygodne, że jedna kontrola drogowa i stwierdzone przez patrol Policji jedno wykroczenie drogowe poparte dowodami wytworzonymi przez ten sam patrol Policji uruchomiło kilka odrębnych postępowań administracyjnych bez żadnego potwierdzenia zgodności z prawdą tych dowodów. Jednocześnie skarżący przyznał fakt zatrzymania w dniu 10 czerwca 2015 r. do kontroli drogowej przez patrol Policji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (ustawa zmieniająca), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Regulacja ta wpisuje się w system sankcji, jakie ustawodawca przewidział wobec kierowców, którzy wielokrotnie dopuszczają się naruszeń przepisów ruchu drogowego. Stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Natomiast w przypadku, gdy kierowca w przeciągu roku dopuści się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczy liczbę 24 (por. art. 130 ust. 2 powołanej ustawy), kierowca ten m.in. podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b prawa o ruchu drogowym), czy też kierowany jest na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu (art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.). Sankcja przewidziana w art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej, w postaci zatrzymania prawa jazdy, wprowadzona została do krajowego porządku prawnego z dniem 18 maja 2015 r., to jest z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (art. 9 tego aktu). Uprzednio ustawodawca analogiczne rozwiązanie przewidywał w art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt. 1 lit. g prawo o ruchu drogowym, jednakże art. 138 tej ustawy został uchylony z dniem wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami, to jest z dniem 19 stycznia 2013 r. (art. 125 pkt. 14 w związku z art. 139 ustawy o kierujących pojazdami). Jednocześnie względem rozwiązań określonych w art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej nie przewidziano żadnych przepisów intertemporalnych. W niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego w okresie od 8 lipca 2014 r. do 10 czerwca 2015 r., otrzymał łącznie 30 punktów karnych, zaś ostatnie zdarzenie miało miejsce po wejściu w życie art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej. Zawarty w przepisie art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym. Organ administracji w takiej sytuacji nie ma żadnej dowolności i uznaniowości. Nie ma wyboru co do odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy, w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta. Każdorazowo w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w zakresie wszystkich posiadanych przez tego kierowcę kategorii. Jednocześnie Sąd zauważa, iż w toku prowadzonego postępowania organ administracji nie jest uprawniony do badania, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, skuteczności wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi bowiem stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym Policja. Na mocy art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zaś minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Z wydanego na podstawie tej delegacji przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wynika (rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego), że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Natomiast wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego). Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (§ 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego). Zatem z zestawienia powołanych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym podlega w całości wyłącznej kompetencji wskazanego organu Policji, który w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, w myśl art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, występuje z wnioskiem do właściwego organu o skierowanie kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, bądź też na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wpisy do ewidencji punktów muszą być przy tym ostateczne. Skoro zatem wpisy punktów za naruszenia przepisów o ruchu drogowym są dokonywane przez właściwe organy Policji w odrębnym trybie niż mający zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. sprawie zatrzymania prawa jazdy, to prawidłowość dokonanych przez organy Policji czynności związanych z naliczeniem i wpisem punktów nie mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego w tym postępowaniu, co wyraźnie podkreślić należy. Z woli ustawodawcy rozdzielone zostały kompetencje organów stwierdzających naruszenia przez kierowców przepisów o ruchu drogowym i organów orzekających o zatrzymaniu prawa jazdy, jak i odrębnie określone tryby ich działania. Odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy dotyczącej zatrzymania prawa jazdy oznacza, że kwestia zmian wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w tym liczby przypisanych punktów, nie może być rozpatrywana w postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy, na etapie postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Prawidłowość tych wpisów kierowca może kwestionować w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji, a następnie sądem administracyjnym. Czynności związane z prowadzeniem ewidencji kierowców, tj. wpisy do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji, stanowią bowiem czynność materialno-prawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Podlegają one kontroli zgodności z prawem przez sądy administracyjne, jednakże dopiero na skutek wniesionej do sądu administracyjnego skargi na te czynności. Kontrola ta jest zatem przeprowadzana w postępowaniu odrębnym od postępowania, o którym mowa w powołanym wyżej art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, wszczynanym na wniosek zainteresowanego kierowcy. W przypadkach spornych, nieprawidłowość dokonanego wpisu może zatem stwierdzić sąd administracyjny. Takich kompetencji nie posiada natomiast organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Reasumując, skoro punkty nie zostały usunięte z ewidencji organ, wobec związania wnioskiem, nie prowadzi się w tym zakresie odrębnego postępowania. Przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy do wyłącznej kompetencji Policji. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę jako organ administracji publicznej, ani też przez samorządowe kolegium odwoławcze (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. II SA/Ke 11/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r. sygn. I OSK 413/11, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Należy zauważyć, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie ma charakter związany i jedyną okolicznością faktyczną uzasadniającą jego wydanie jest fakt dopuszczenia się naruszeń, za które na podstawie prawomocnego rozstrzygnięcia przypisana liczba punków przekroczyła 24. Słusznie zatem Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało, iż dane zawarte we wniosku Komendanta [...] Policji tj. fakt przekroczenia limitu punktów karnych, były okolicznością obiektywną wiążącą organ pierwszej instancji i Kolegium, nadto niepodlegającą weryfikacji w ramach prowadzonego przed tymi organami postępowania. Skarżący do daty orzekania przez organ o skierowaniu na badania nie podważył ostateczności przypisania mu punktów karnych, których suma przekroczyła 24. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżący całkowicie pomija fakt kumulacji kilku sytuacji przewidzianych w przepisach prawa , które spowodowały wszczęcie kilku postepowań w stosunku do jego osoby. Finalnie ostatnim wykroczeniem powodującym przekroczenie 24 punktów było przekroczenie przez skarżącego prędkości 50 km/h w terenie zabudowanym. To zdarzenie i ta okoliczność skutkowała zatrzymanie skarżącemu zatrzymanie prawa jazdy na 3 miesiące. Nieniniejsze postępowanie natomiast toczyło się w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej i było odrębnym postępowaniem od zatrzymania prawa jazdy na okres 3 miesięcy. Nie doszło w ocenie Sądu do naruszenia przepisów powołanych w skardze. Niewątpliwie organy powinny prowadzić postepowanie bez zbędnej zwłoki, niemniej jednak ewentualne przekroczenie terminów wynikających z art. 35 i 36 k.p.a. nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Chybiony jest także zarzut art. 62 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania, powyżej bowiem Sąd przedstawił, że niniejsza sprawa prowadzona była na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. W przekonaniu Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.