VII SA/Wa 1084/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. S. i H. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. B. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu zażalenia K. S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] nakładające na H. S. i K. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji organu I instancji Nr [...] z dnia [...] września 2000 r., znak: [...], nakazującej H. i H. S. oraz K. S. dokonanie rozbiórki postawionego bez wymaganego zgłoszenia kontenera o wym. 2,50 m x 6,00 m i wys. 3,00 m znajdującego się na działce nr ew. [...], obr. [...] - 60010 od strony ul. [...] w [...] – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Postanowienie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W związku z niewykonaniem przez H. S. i K. S. (żyjących inwestorów) obowiązku wskazanego w ww. decyzji Nr [...] z dnia [...]0 września 2000 r., znak: [...], organ I instancji działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu 12 lutego 2001 r. do zobowiązanych skierował upomnienie wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki postawionego bez wymaganego zgłoszenia kontenera o wym. 2,50 m x 6,00 m i wys. 3,00 m znajdującego się na działce nr ew. [...], obr. [...] od strony ul. [...] w [...]. Następnie [...] czerwca 2011 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie zobowiązanym 27 czerwca 2011 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Skarżący K. S. od wskazanego tytułu wykonawczego wniósł zarzuty, które postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] organ I instancji uznał za nieuzasadnione. Następnie postanowieniem z dnia .. lipca 2011 r. Nr [...] organ I instancji nałożył na H. S. i K. S. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2000 r., nakazującej dokonanie rozbiórki samowolnie postawionego kontenera o wymiarach 2,50m x 6,00m i wysokości 3,00m, bez wymaganego prawem zgłoszenia, znajdującego się na działce nr ew. [...], obręb [...], [...] od strony ul. [...] w [...]. Organ I instancji wskazał, iż określenie stanu faktycznego nastąpiło na podstawie pisma zobowiązanej z dnia 14 lipca 2011 r. oraz protokołu oględzin obiektu budowlanego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., w którym stwierdzono brak wykonania obowiązku wynikającego z ww. prawomocnej decyzji. Przywołując brzmienie art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015) (dalej: "u.p.e.a.") podniósł, iż wysokość grzywny w celu przymuszenia nie wynika bezpośrednio z ustawy, w związku z czym jej wysokość rozstrzyga w sposób uznaniowy organ egzekucyjny. Nadto uznał za zasadne nałożenie grzywny w maksymalnej dopuszczalnej wysokości powołując się na cel zapewnienia efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, biorąc pod uwagę zasadę celowości określoną w art. 7 § 2 u.p.e.a. Powtórzył, iż powodem nałożenia grzywny w wysokości 10.000 zł jest niewykonanie przez zobowiązanego obowiązku określonego decyzją Nr [...] przez prawie jedenaście lat od daty jej wydania oraz fakt, iż obiekt budowlany został wzniesiony samowolnie na gruncie będącym własnością osoby trzeciej tj. Gminy [...]. We wniesionym zażaleniu skarżący oświadczył, iż nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] od dnia [...] września 2000 r., tylko spadkobiercą. Dodał, iż w Kancelarii Notarialnej w [...] sprzedał część nieruchomości H. i H. S. oraz miała miejsce darowizna na rzecz A. S. Dlatego też – w ocenie skarżącego – rozstrzygnięcia organu I instancji (nr: [...], [...], [...]) jego nie dotyczą. Rozpatrując zażalenie, organ odwoławczy we wskazanym na wstępie (zaskarżonym w niniejszej sprawie) postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012 r. podniósł, iż organ I instancji prawidłowo przeprowadził przedmiotowe postępowanie egzekucyjne oraz zasadnie wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Przytaczając brzmienie art. 122 § 2 u.p.e.a. wskazał, iż organ I instancji zastosował się do jego dyspozycji. Nadto podniósł, iż kwotę grzywny w celu przymuszenia nałożono w oparciu o art. 121 § 5 u.p.e.a., a jej wysokość została wyliczona zgodnie ze wskazaniami tego przepisu. Zauważył, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2000 r. Nr [...] stanowiąca podstawę prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego jest ostateczna, wobec czego podlega wykonaniu. Podkreślił, że H. S. i K. S. są zobowiązani do dokonania obowiązku wynikającego z decyzji Nr [...] jako inwestorzy, tj. osoby, które faktycznie bez wymaganego zgłoszenia postawiły kontener o wym. 2,50 m x 6,00 m i wys. 3,00 m, znajdujący się na działce nr ew. [...], obr. [...] od strony ul. [...] w [...]. Zauważył, iż fakt, że właścicielem ww. nieruchomości jest Dzielnica [...] [...] pozostaje bez wpływu na toczące się względem inwestorów postępowanie egzekucyjne. Dlatego też H. S. i K. S. jako żyjący inwestorzy są zobowiązani do rozbiórki przedmiotowego obiektu. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się H. S. i K. S., którzy pismami z dnia 29 lutego 2012 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie wydanych rozstrzygnięć z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego. H. S. powtórzył zarzuty zażalenia, powołując się na potwierdzone notarialnie zmiany własnościowe co do nieruchomości. Dodatkowo wskazał, iż obecnie właścicielem nieruchomości przy ul. [...] jest A. S. oraz spadkobiercy po zmarłym H. S. tj. Z. S., H. S., K. S. oraz W. S.k. Podał nadto, iż inwestorem samowoli budowlanej tj. budynku, szkieletu kontenera i kontenera na działce nr [...]jest W. S.. H. S. podniosła, iż decyzja i postanowienie jej nie dotyczą, nie jest właścicielką, tylko spadkobierczynią po H. S.. Wskazała, iż ani ona sama, ani K. S. nigdy nie mieszkali w [...] i decyzji nie otrzymywali. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich odrzucenie, podnosząc, iż zostały one wniesione na pismo, którym udzielono odpowiedzi na trzy pisma H.S. z dnia 4 lipca 2011 roku w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji PINB w Powiecie [...] o numerach [...], [...], [...] i [...]. Pismo to, z dnia 1 lutego 2012 roku, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2013 r. skarżąca H. S. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie : 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie wyjaśnienie kto faktycznie jest inwestorem samowoli budowlanej tj. budynku, szkieletu kontenera i kontenera na działce [...] obr. [...] od strony ul. [...] w [...]; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie wyjaśnienie dlaczego organ I instancji nałożył na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w takiej, a nie innej wysokości i jedynie zdawkowe stwierdzenie, że kwotę grzywny w celu przymuszenia nałożono w oparciu o art. 121 § 5 u.p.e.a., a jej wysokość została wyliczona zgodnie ze wskazaniami tegoż przepisu, podczas gdy przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, nie zaś w przypadku kontenera, który nie może być uznany za budynek lub jego część, gdyż nie jest trwale związany z gruntem i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 3) naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności niewyjaśnienie wysokości nałożonej na stronę grzywny w celu przymuszenia; 4) naruszenie art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia; 5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji pomimo istnienia podstaw do jego uchylenia. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 5a i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez uznanie że pozwolenia na budowę i zgłoszenia właściwemu organowi wymaga także budowa tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, podczas gdy organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego i nie wyjaśniły kiedy przedmiotowy kontener został postawiony. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej H. S. kontener był wybudowany w 1996 r. (czego również organy nie zbadały ani nie uzasadniły w postanowieniach), zaś przepis art. 29 ust. 5a Prawa budowlanego nakładający obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi został dodany do tej ustawy dopiero na mocy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy — Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726), a więc po czasie gdy już kontener został postawiony. W związku z czym nie może on mieć zastosowania w niniejszej sprawie, a grzywna nie mogła być nałożona. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 roku organ działaniem swojego pełnomocnika wniósł o oddalenie skarg. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. po rozpoznaniu wniosku W. S. sprecyzowanego w piśmie z dnia 1 lutego 2013 roku (karta 87 akt sprawy), w którym piszący wskazuje między innymi, iż jest inwestorem i obecnie zamieszkuje w przedmiotowym budynku, Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270) (dalej: "p.p.s.a.") dopuścić W. S. do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć wypada, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji i zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy powoływanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego względu zarzuty sprecyzowane w piśmie z dnia 15 lutego 2013 roku, dotyczące nie wyjaśnienia okoliczności kto jest inwestorem samowoli budowlanej oraz naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 5a i 30 ust.1 pkt 1 (z treści pisma wynika, iż zarzut dotyczy tych jednostek redakcyjnych) Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726), zmierzające w istocie do zakwestionowania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie zasługują na uwzględnienie. Za słuszny należy uznać zarzut skarżącej, iż w zaskarżonym postanowieniu nie ma zastosowania art. 121 § 5 u.p.e.a. Zgodnie z jego brzmieniem ma on zastosowanie w przypadku rozbiórki budynku lub jego części. Kontener, o jakim mowa w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] września 2000 roku Nr [...], będącej źródłem egzekwowanego obowiązku nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowalnego. Nie jest bowiem trwale związany z gruntem. W przypadku, gdy nakaz rozbiórki orzeczono w stosunku do obiektów budowalnych nie będących budynkami, przy nakładaniu grzywien w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki zastosowanie ma art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a. Jednocześnie organ przy ustalaniu grzywny w celu przymuszenia kierując się efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego, górną granicę grzywny, a w uzasadnieniu postanowienia ma obowiązek przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2008 r. II OSK 43/07 (LEX nr 437519), wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2007 roku II SA/Sz 950/07 (LEX nr 510935)). Wprawdzie organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] lipca 2011 roku Nr [...] prawidłowo wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a., jedynie w ocenie Sądu niewystarczająco uzasadnił wysokość nałożonej grzywny, jednakże w zaskarżonym postanowieniu, odmiennie i nieprawidłowo zastosowano art. 121 § 5 u.p.e.a. Wskazać jednocześnie należy, iż dla prawidłowego przeprowadzenia egzekucji administracyjnej niezbędne jest prawidłowe ustalenie podmiotu zobowiązanego. Zgodnie z treścią art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. W niniejszej sprawie podstawą obowiązku jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego Nr [...] z dnia [...] września 2000 roku, nakazująca H. i H. S. oraz K. S. dokonanie rozbiórki samowolnie postawionego kontenera o wymiarach 2,50 x 6,00 m i wysokości 3,00 m, bez wymaganego prawem zgłoszenia, znajdującego się na działce Nr ew. [...], obręb [...] od strony ulicy [...] w [...]. Z akt administracyjnych wynika, iż pismami z dnia 12 lutego 2001 roku skierowano do osób wskazanych w decyzji, o której mowa wyżej pisemne upomnienia. Z adnotacji na potwierdzeniach odbioru wynika jednak, iż upomnienia przesyłano w przesyłkach zbiorczych, co budzi wątpliwości co do tego jaka konkretnie korespondencja, której z osób została doręczona. W myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególe inaczej stanowią; postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od doręczenia tego upomnienia. Tym samym upomnienie dotyczące wykonania konkretnego obowiązku musi być w sposób prawidłowy i niewątpliwy doręczone zobowiązanemu do jego wykonania. Jak wskazuje organ I instancji, w związku z niewykonaniem obowiązku, wynikającego z decyzji Nr [...], o której mowa wyżej, zostały wystawione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] tytuły wykonawcze Nr [...]wzywające H. S.k i K. S. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji. Jak wynika z potwierdzeń odbioru, tytuły wykonawcze zostały doręczone adresatom w dniu 27 czerwca 2011 roku. W toku tak prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku, utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem, nałożył wobec stwierdzenia nie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji na H. S. i K. S. grzywnę w celu przymuszenia. W swoich działaniach podejmowanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ pominął okoliczność powoływanych przez skarżących zmian podmiotowych, które jak podają skarżący nastąpiły po dacie wydania decyzji Nr [...] poprzez umowy sprzedaży i darowizny oraz zaniechał ustalenia następców prawnych w zakresie dotyczącym egzekwowanego obowiązku, zmarłego w dniu 11 września 2004 roku H. S.. Powyższe nie może być uznane za prawidłowe. Jak bowiem wynika z decyzji Nr [...]dotyczy ona obiektu nie związanego trwale z gruntem. Wobec tego, iż zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności, obiekt, który jest przedmiotem decyzji Nr [...], nie będący budynkiem nie dzieli losu nieruchomości gruntowej i może być odrębnym przedmiotem własności. Tym samym istotnie okoliczność, iż właścicielem gruntu, na którym jest usytuowany kontener jest Gmina [...] nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Umowy sprzedaży, darowizny, jak również dziedziczenie po H. S., na które w pismach wielokrotnie powołują się skarżący takie znaczenie mieć jednak mogą. Zobowiązanym do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Nr [...] będą bowiem osoby, które po tytułem ogólnym, jak na przykład spadkobranie, czy też szczególnym jak na przykład umowa sprzedaży lub darowizny stały się następcami prawnymi osób wskazanych jako zobowiązane w decyzji, w zakresie przedmiotu egzekucji. W aktach administracyjnych brak jest dokumentów, potwierdzających wystąpienie okoliczności zmian własnościowych wskazywanych przez skarżących brak jest ustaleń organu w tym zakresie. W ocenie Sądu nie można uznać za prawidłową ocenę organu w zakresie pominięcia we wszczęciu postępowania egzekucyjnego zmarłego po dacie wydania decyzji H. S. Obowiązek wynikający z decyzji Nr [...]e ma bowiem charakteru osobistego. Charakter osobisty obowiązku oznacza bowiem, iż obowiązek nie może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązany. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie II Sa/Kr 312/08 pogląd, cytowany w uzasadnieniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego Nr [...]dnia [...]lipca 2011 roku, a z którego wynika, że jeżeli inwestor nie żyje, to adresatem decyzji PINB powinien być aktualny właściciel (współwłaściciele) nieruchomości, na których są położone przedmiotowe obiekty, a nie spadkobiercy inwestora, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Pogląd ten został bowiem wyrażony w odniesieniu do postępowania rozpoznawczego, które może doprowadzić do wydania decyzji ustalającej istnienie obowiązku, a nie egzekucyjnego, prowadzonego po wydaniu decyzji ustalającej istnienie obowiązku i zmierzającego do jego wyegzekwowania. Z tego względu dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego konieczne jest ustalenie następców prawnych H.S.w zakresie egzekwowanego obowiązku i o ile ustalenie to przyniesie pozytywny rezultat podjęcie czynności wskazanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji także przeciwko tym osobom. Organ ma obowiązek prawidłowego ustalenia kręgu osób zobowiązanych w oparciu o treść decyzji, stanowiącej o istnieniu obowiązku z uwzględnieniem ewentualnych zmian podmiotowych, nie może zaś samodzielnie dokonywać wyboru wobec kogo egzekucja ma być prowadzona, ponieważ to wpływa na sytuację pozostałych osób. Powyższe nieprawidłowości spowodowały naruszenie przez organy art. 15 § 1, art. 26 § 1 u.p.e.a., a w konsekwencji także art. 119 § 1 i 121 § 2 i 4 u.p.e.a. Wobec tego, iż wskazane wyżej wady prowadzonego postępowania egzekucyjnego wystąpiły już na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji zasadne było uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny ustalić istnienie i okoliczności zmian podmiotowych w kręgu podmiotów zobowiązanych oraz w przypadku potwierdzenia się wystąpienia tych zmian ich zakres. Powyższe doprowadzić ma do prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych, przeciwko którym postepowanie powinno się toczyć. W ustaleniach kręgu podmiotów zobowiązanych nie można pominąć ustaleń co do istnienia następców prawnych zmarłego po dacie wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2000 roku H. S., z uwzględnieniem następstwa prawnego w zakresie dotyczącym egzekwowanego obowiązku. Po dokonaniu prawidłowych ustaleń w tym zakresie należy ponowić doręczenie pisemnych upomnień osobom zobowiązanym i w miarę potrzeby podjąć dalsze czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Zauważyć przy tym należy, iż korespondencja powinna być wysyłana po ustaleniu prawidłowych adresów do poszczególnych osób w sposób nie budzący wątpliwości co do tego jakie pismo, komu i w jakiej dacie zostało doręczone. W ocenie Sądu zasadne jest też dokonanie ustaleń co do tego czy toczą się inne postępowania mające wpływ na niniejsze postepowanie oraz odniesienie się do okoliczności czy przeszkodę w prowadzonej egzekucji stanowi Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku (dołączona w kserokopii do skargi). Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie w punkcie II wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a. O kosztach wskazanych w punkcie III wyroku, a stanowiących uiszczony wpis sądowy Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a. Orzeczenie z punktu IV wyroku znajduje oparcie w art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).