VII SA/Wa 1100/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P., L. U., M.Z., Z. D., na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić L. U. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. L. U. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni 43,5 m2. L. U. utrzymuje się z dochodów w wysokości 2121 zł miesięcznie, wskazała ponadto, że posiada oszczędności w kwocie ok. 30.000 zł. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku L. U.. Jak wynika z treści wniosku L. U. otrzymuje emeryturę w wysokości 2121 zł miesięcznie, nie ma innych osób na utrzymaniu. Zauważyć też trzeba, że skarżąca posiada oszczędności w kwocie ok. 30.000 zł. Sytuacji finansowej L. U. nie można więc określić jako uniemożliwiającej zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Podkreślić jednocześnie należy, iż przy rozważaniu możliwości przyznania stronie prawa pomocy należy zawsze brać pod uwagę wysokość wymagalnych kosztów sądowych. Zauważyć wobec tego trzeba, że skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w wymaganej wysokości (200 zł), natomiast wysokość innych wpisów, które mogłyby się w tej sprawie pojawić w związku z ewentualnym wnoszeniem przez stronę środków odwoławczych od wydawanych w niej orzeczeń wynosiłaby 100 zł. Pozwala to na przyjęcie, że skarżąca jest w stanie ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności z posiadanych oszczędności, które wielokrotnie przewyższają koszty postępowania. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.