VII SA/Wa 1102/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na prowadzenie działań przy zabytku oddala skargę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] września 2017 r., na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 2, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm., w skrócie u.o.z.), § 18 Rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (Dz. U. z 2017 r., poz. 1265), art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) – odmówił L.K. wydania pozwolenia na prowadzenie innych działań przy zabytku, związanych z ustawieniem wiaty magazynowej 15 m na 50 m, na działce nr [...] stanowiącej fragment zespołu dworsko-parkowego w A., wpisanego do rejestru zabytków woj. [...] pod nr [...], w zakresie i sposób określony w programie zawartym w "Szkicu sytuacyjnym dot. hali namiotowej" oprac. w L.- Przedsiębiorstwo Wielobranżowe L. K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowana inwestycja na działce nr [...] polegać ma na wzniesieniu hali namiotowej o konstrukcji aluminiowej i wymiarach 15 x 50 m, wysokości okapu 4 m, pokrytej plandeką oraz blachą trapezową. Hala ustawiona ma być w południowej części podwórza, pomiędzy historyczną zabudową w obrębie zespołu dworsko-parkowego w A., wpisanego do rejestru zabytków woj. [...] pod nr [...] na mocy decyzji z [...] sierpnia 2015 r. zmieniającej decyzję WKZ w T. z [...] sierpnia 1991 r. Teren zespołu wraz z zabudową podlega prawnej ochronie konserwatorskiej i podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytków wymaga zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 11 u.o.z. pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Obok objęcia przedmiotowej działki, wpisem do rejestru zabytków, dodatkowo objęto ją ochroną na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A. w zakresie terenów urbanistycznych (uchwała nr [...] Rady Miasta w A. z dnia [...] października 2010 r.). Organ konserwatorski wskazał, że w ustaleniach szczegółowych (rozdział III § 13B, pkt 74 Annopol), przedmiotowy teren oznaczono symbolem [...] ustalając następujące warunki: 1) przeznaczenie podstawowe: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz tereny urządzeń obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych; 2) dopuszcza się lokalizowanie zakładów produkcyjnych, zakładów rzemieślniczych, zakładów przetwórstwa produktów rolnych, terenów składów i magazynów, urządzeń infrastruktury technicznej; 3) dopuszcza się lokalizowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których strefa uciążliwości będzie mieścić się w granicach terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi; 4) adaptacja istniejącego zagospodarowania i zabudowy z możliwością modernizacji i rozbudowy istniejących obiektów; 5) w ramach terenu obowiązuje urządzenie miejsc parkingowych w ilości zaspokajającej potrzeby istniejącego i projektowanego zainwestowania; 6) teren wchodzi w skład obszaru objętego wpisem do rejestru zabytków województwa [...] w szczególności obowiązują ustalenia ogólne w zakresie ochrony krajobrazu kulturowego, dziedzictwa kulturowego i zabytków; 7) nieprzekraczalne linie zabudowy od krawędzi jezdni drogi gminnej oznaczonej symbolem KDG ustala się na 15 metrów, z zastrzeżeniem pkt. 8; 8) adaptuje się istniejące budynki położone w strefie pomiędzy linią rozgraniczającą drogi, a nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną rysunkiem planu, z dopuszczeniem ich remontów; 9) obowiązują odpowiednio ustalenia ogólne planu. Ponadto w § 8.3 (zasady i formy ochrony) Rozdziału II ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A. - wskazano, że "(...) wszelka działalność inwestycyjna i budowlana przy obiektach i na obszarach wymienionych w ust. 3 pkt 1 lit. a, (gdzie wymieniono zespół dworsko-parkowy w A.) w tym podziały działek, może być prowadzona jedynie po uzyskaniu warunków i wytycznych konserwatorskich oraz zezwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków (...)". Ustalono również, że "(...) wszelkie prace wykonywane na obszarach funkcjonalnych na terenie których znajdują się obiekty objęte ścisłą ochrona konserwatorską wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków (...)". [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że zespół dworsko-parkowy o powierzchni ok. 6 ha w granicach istniejącego ogrodzenia obejmuje działkę nr [...], która jest zlokalizowana w centrum założenia. W ramach zespołu wpisanego do rejestru zabytków znajdują się zabytkowe obiekty, takie jak: budynek ośmioraka, obora i stajnia, budynek gospodarczy, magazyn zbożowy, d. stodoła i obora. Zabudowania gospodarcze zlokalizowane są wzdłuż trzech boków działki na planie litery "u" tworzącej historycznie wewnętrzny dziedziniec folwarku. W odniesieniu do zamiarów inwestycyjnych właściciela w obrębie przedmiotowego terenu, wydane zostały zalecenia konserwatorskie. Przedstawiono w nich zabytkowe wartości i założenia, a także omówiono poszczególne obiekty wraz ze wskazaniem koniecznych i dopuszczalnych działań remontowo-adaptacyjnych. Wskazano, że teren placu gospodarczego należy uporządkować i utwardzić, a także pozostawić go jako otwartą przestrzeń bez lokalizowania w jego obszarze żadnej zabudowy kubaturowej. Uwarunkowania konserwatorskie potwierdzono w wytycznych konserwatorskich z dnia 4 lipca 2011 r., dotyczących oceny dwóch koncepcji zagospodarowania budynków folwarcznych. Koncepcja właściciela zakładająca lokalizację budynków hal pomiędzy historyczną zabudową gospodarczą nie uzyskała akceptacji. Konserwator zabytków, w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. podtrzymał swoje stanowisko w odniesieniu do lokalizacji zabudowy w obrębie "placu targowego", dopuszczając jedynie uzupełnienie zabudowy zamykającej wnętrze od strony południowej, z pozostawieniem otwartej przestrzeni placu gospodarczego. Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja stanowi kolejną próbę właściciela, komercyjnego wykorzystania terenu bez konieczności inwestowania w istniejącą zabudowę. Pomimo wcześniejszych negatywnych opinii, projektuje się wprowadzenie dodatkowej kubatury w jednoprzestrzennym historycznie utrwalonym wnętrzu placu gospodarczego, polegającej na ustawieniu jednej (z dwóch usytuowanych równolegle do siebie) hali w południowej części podwórza - przed budynkiem zlokalizowanym na krótszym boku założenia. Organ podkreślił, że taki sposób zagospodarowania terenu spowodowałby jego degradację, zmieniając zasady pierwotnej kompozycji i kształtowania przestrzeni gospodarczej założenia dworsko – parkowego, objętego ochroną konserwatorską. Powołując się na przepis art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - zaznaczył, że jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakładają jedynie adaptację istniejącego zagospodarowania i zabudowy z możliwością modernizacji oraz rozbudowy istniejących obiektów. Wszelka działalność inwestycyjna i budowlana na wskazanej działce (będącej częścią zabytkowego założenia dworsko-parkowego w A.) może być prowadzona jedynie po uzyskaniu warunków i wytycznych konserwatorskich oraz zezwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Wytyczne wykluczyły możliwość realizacji zamiaru inwestycyjnego L. K. W konsekwencji organ konserwatorski uznał, że analizowany zamiar inwestycyjny jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. L. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności, związane z wybiórczym zastosowaniem przepisów prawa materialnego; - art. 7 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, pominięcie ważnego interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: § 13B pkt 74 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. L. K. domagał się uchylenia decyzji i wydania pozwolenia na ustawienie hali namiotowej. Wskazał, że organ pominął zapisy § 13 B pkt 74 ppkt 1 i 2 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A., które wskazują, iż przeznaczenie podstawowe działki, której właścicielem jest skarżący to: tereny obiektów produkcyjnych; składów i magazynów oraz tereny urządzeń obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, dopuszcza się lokalizowanie zakładów produkcyjnych, zakładów rzemieślniczych, zakładów przetwórstwa produktów rolnych, terenów składów i magazynów, urządzeń infrastruktury technicznej. Zatem "lokalizowanie", o którym mowa w planie, oznacza możliwość powstania nowych obiektów. Nadto magazyny w postaci hal namiotowych o konstrukcji aluminiowej miałaby być obiektem jedynie tymczasowym, a po upływie 6 miesięcy miały zostać rozebrane. Nie wpłyną one trwale na zmianę pierwotnej kompozycji i kształtowania przestrzeni założenia dworsko – parkowego, objętego ochroną konserwatorską. Wybudowanie magazynów na innym terenie, spowolni odbudowę zniszczonych budynków. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] marca 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania L. K., od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2017 r. - na podstawie art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 11, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2017r., poz. 2187) - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że właściwość rzeczowa organu ochrony zabytków wynika z faktu, że działka nr [...], znajduje się na terenie zespołu dworsko-parkowego w A., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] - decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] sierpnia 1991 r., a następnie pod numerem [...] decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2015 r. Przedmiotowy zespół (w tym działka nr [...]), znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A. w zakresie terenów urbanistycznych, zatwierdzonym uchwalą nr [...] Rady Miasta w A. z dnia [...] października 2010 r., dopuszczającym na przedmiotowym obszarze adaptację istniejącego zagospodarowania i zabudowy z możliwością modernizacji i rozbudowy wyłącznie istniejących obiektów. Materialnoprawną podstawą decyzji był przepis art. 36 ust. 11 ustawy o ochronie zabytków, który w przypadku podejmowania innych działań, mogących prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, wymaga uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. W tej sprawie zabytkiem jest zespół dworsko-parkowy w A., a istotą postępowania była ocena wpływu wnioskowanych robót na przedmiot ochrony konserwatorskiej. Zdaniem Ministra, organ wojewódzki prawidłowo uznał, że wprowadzenie dodatkowej kubatury w jednoprzestrzennym, utrwalonym historycznie wnętrzu placu gospodarczego, spowoduje całkowitą degradację terenu zespołu, zmieniając zasady pierwotnej kompozycji i kształtowania przestrzeni gospodarczej założenia dworsko- parkowego objętego ochroną konserwatorską. Realizacja w centrum zabytkowego zespołu, dużej hali namiotowej (wzniesionej z konstrukcji aluminiowej, pokrytej plandeką oraz blachą trapezową), stanowiłaby niedopuszczalne działanie wobec obiektu wpisanego do rejestru zabytków, zaburzając układ przestrzenny założenia. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Annopol, nie przewidują możliwości wprowadzenia nowych kubatur na przedmiotowym terenie. Organ konserwatorski, uzgadniając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wypowiedział się w zakresie warunków konserwatorskich dla realizacji inwestycji na wskazanym obszarze. Wytyczne konserwatorskie z dnia 4 lipca 2011 r., oraz z dnia 26 marca 2014 r., podkreślają konieczność pozostawienia otwartej przestrzeni placu gospodarczego. Ocena wpływu planowanych działań na zabytkowy obszar jest spójna z wyrażoną wolą organu ochrony zabytków przy uzgadnianiu prawa miejscowego. Ustalenia aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organu ochrony zabytków. Minister wskazał, że z treści wniosku inwestora o wydanie pozwolenia konserwatorskiego oraz z pozostałej dokumentacji nie wynikało, żeby hala namiotowa miała być obiektem tymczasowym i po upływie 6 miesięcy miała zostać zdemontowana. Z tego względu zarzut skarżącego, że organ nie ocenił planowanej inwestycji jako tymczasowej uznał za bezzasadny. Wprawdzie skarżący w piśmie z dnia 27 lipca 2017 r., wypowiedział się na temat systemu mocowania szkieletu namiotu, jednak jego wyjaśnienie "namioty będą postawione na płytach drogowych prefabrykowanych o wymiarach 1,5x3 metry, projektant namiotu przewiduje mocowanie szkieletu namiotu do płyt za pomocą szpilek fi 22 długość 100 cm. Płyta będzie przewiercona w miejscu wbicia szpilki, a następnie szpilka będzie wbita przez płytę do gruntu. Po wyjęciu tej szpilki namiot może być złożony i składowany’’ - nie jest deklaracją corocznego składania całej konstrukcji hali namiotowej. Minister za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. oraz uchwały nr [...] Rady Miasta w A.z dnia [...] października 2010 r. Zarzut nieuwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego, nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż plany wykorzystania zabytkowej nieruchomości przez jej właściciela nie są kwestią przesądzającą ocenę organu. L. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 r., domagając się jej uchylenia oraz wydania pozwolenia na ustawienie hali namiotowej na działce stanowiącej fragment zespołu dworko – parkowego w A., wpisanej do rejestru zabytków. Zarzucił decyzji: I. Naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności związane z wybiórczym zastosowaniem przepisów prawa materialnego; - art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, pominięcie ważnego interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: - § 13B pkt 74 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi ponownie poniósł argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności wskazał, że hala namiotowa miała być jedynie inwestycją tymczasową, która przyniesie znaczące korzyści dla całego regionu i nie wpłynie trwale na zmianę pierwotnej kompozycji oraz kształcenia przestrzeni gospodarczej, objętej ochroną konserwatorską. Nadto, szczegółowo opisał swoje zaangażowanie w poprawę stanu zabytkowego obiektu, którego stał się właścicielem. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy ochrony zabytków odmówiły skarżącemu L. K. wydania pozwolenia na prowadzenie innych działań przy zabytku, związanych z ustawieniem wiaty magazynowej 15 m na 50 m - na działce nr [...] stanowiącej fragment zespołu dworsko-parkowego w A., wpisanego do rejestru zabytków woj. [...]pod nr [...]. Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm., zwanej dalej "ustawą"). W myśl powołanego przepisu, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podejmowanie działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Skoro zespół dworsko – parkowy w A. wpisany został do rejestru zabytków, to także ewentualne działania inwestycyjne na działce nr [...] wchodzącej w skład zespołu, podlegały ocenie konserwatorskiej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzje zapadłe na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przepisy prawa nie określają bowiem w jakich przypadkach konieczne jest wydanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, a w jakich odmawia się jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu ochrony zabytków (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 września 2015 r., sygn. akt II OSK 135/14 oraz z 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2709/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków już wcześniej wypowiadał się co do możliwości inwestycyjnych na przedmiotowym obszarze, wydając zalecenia konserwatorskie w dniu 18 maja 2009 r. W zaleceniach tych wskazał, że teren placu gospodarczego należy uporządkować i utwardzić, a także pozostawić go jako otwartą przestrzeń bez lokalizowania w jego obszarze żadnej zabudowy kubaturowej. Powyższe uwarunkowania konserwatorskie powtórzył w wytycznych konserwatorskich z dnia 4 lipca 2011 r., oraz w wytycznych konserwatorskich z dnia 26 marca 2014 r., wskazując na konieczność pozostawienia otwartej przestrzeni placu gospodarczego. Przedmiotowa inwestycja - objęta wnioskiem skarżącego z czerwca 2017 r., dotyczyła wydania pozwolenia na ustawienie wiaty magazynowej, stanowiła kolejną próbę zabudowy wnętrza placu gospodarczego. Zasadnie organy ochrony zabytków argumentowały, że wprowadzenie dodatkowej kubatury w jednoprzestrzennym, utrwalonym historycznie wnętrzu placu gospodarczego, spowoduje degradację terenu zespołu, zmieniając zasady pierwotnej kompozycji i kształtowania przestrzeni gospodarczej założenia dworsko – parkowego. Realizacja w centrum zabytkowego zespołu, dużej hali namiotowej, (wzniesionej z konstrukcji aluminiowej, pokrytej plandeką oraz blachą trapezową), stanowiłaby niedopuszczalną ingerencję w chronione wartości zabytkowe obiektu wpisanego do rejestru zabytków, zaburzając układ przestrzenny założenia. W odniesieniu do zarzutu skargi należy podkreślić, iż z treści wniosku o wydanie pozwolenia konserwatorskiego oraz z pozostałej przekazanej organowi dokumentacji nie wynikało, żeby hala namiotowa miała być jedynie obiektem tymczasowym, zaś po upływie 6 miesięcy miała zostać zdemontowana. W szczególności tymczasowość wykorzystania obiektu (pismo inwestora z dnia 27 lipca 2017r., będące odpowiedzią na wątpliwości organu co do charakteru obiektu), nie nadaje mu cech o jakich mowa w definicji obiektu tymczasowego z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Sąd nie podziela zarzutów skargi, wskazujących na naruszeniu zasady praworządności oraz pominięciu ważnego interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego. W ocenie Sądu organ prawidłowo wskazał, że chęć wykorzystania zabytkowej nieruchomości przez jej właściciela, nie jest nadrzędną kwestią podlegającą ocenie organu ochrony zabytków. Interesem społecznym w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jest ochrona i zachowanie zabytków, stąd organy nie mogły kierować się wyłącznie interesem właściciela zabytku. Nadto obowiązkiem właściciela zabytku jest także staranie się o należyte wyeksponowanie jego walorów historycznych czy naukowych. Sąd nie podzielił jednak, stanowiska organów co do tego, iż zgłoszony zamiar inwestycyjny narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż przewiduje on jedynie adaptację istniejącego zagospodarowania i zabudowy z możliwością modernizacji oraz rozbudowy istniejących obiektów, Tymczasem zgodnie z § 13 B pkt 74 ppkt 1 i 2 dla terenu oznaczonego symbolem [...], plan zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta w A. z dnia [...] października 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011r., poz. [...], ze zm.) przewiduje: 1) przeznaczenie podstawowe: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz tereny urządzeń obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych; 2) dopuszcza się lokalizowanie zakładów produkcyjnych, zakładów rzemieślniczych, zakładów przetwórstwa produktów rolnych, terenów składów i magazynów, urządzeń infrastruktury technicznej. Zatem z ustaleń tych wynika, że potencjalnie możliwa jest nowa zabudowa (dopuszcza się lokalizowanie) tym niemniej w odniesieniu do obiektów zabytkowych wpisanych do rejestru zabytków plan wymaga zezwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków (§ 8.3). Wadliwość oceny organów w tym zakresie nie miał jednak żadnego znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia, skoro podstawowy trzon ustaleń i ocen był prawidłowy - związany z negatywnym wpływem inwestycji na wartości chronione zabytku. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).