VII SA/Wa 1103/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] wstrzymujące na wniosek [...] Sp. z o.o. wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i argumentację prawną. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. udzielił pozwolenia na rozbiórkę infrastruktury kolejowej (tory) znajdującej się na działce nr [...] obręb [...] [...], gmina [...], pow. [...], stanowiącej obszar kolejowy. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. [...] Sp. z o.o., wystąpiła o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Wojewody [...] oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., a następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., wstrzymał na podstawie art. 152 § 1 i § 2 k.p.a. wykonanie decyzji Wojewody w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę. Uzasadniając wstrzymanie wykonania decyzji Wojewoda wskazał, że decyzją tegoż organu z dnia [...] października 2003 r. nr [...] znak: [...] zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę punktu przeładunku towarów - ładowania "[...]" bocznica szlakowa zlokalizowana na szlaku [...]- [...] w km 227,837 linii nr 6 oraz w km 170,800 linii nr 57, obejmującą bocznicę kolejową - cztery tory szerokie i trzy tory normalne z wywrotnicą wagonową, odwodnienie terenu i przepusty pod drogami na działkach w obrębie [...] nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i obrębie [...] nr geod. [...], [...] w miejscowościach [...] i [...] gm. [...]. Następnie na wniosek [...] Sp. z o.o. tutejszy organ decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. przeniósł na jej rzecz decyzję nr [...]. Jako powód wstrzymania Wojewoda wskazał, że z wnioskiem o rozbiórkę infrastruktury kolejowej znajdującej się na działce nr [...] w [...], stanowiącej obszar kolejowy, wystąpił inny podmiot, niż ten który uzyskał pozwolenie na budowę. Powyższe okoliczności zdaniem Wojewody wskazują, że niezbędne jest ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości we wznowieniowym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., do którego z tych podmiotów należy przedmiotowa infrastruktura kolejowa (tory), pomimo złożonych oświadczeń przez spółkę [...] Sp. z o.o. W konsekwencji stwierdził, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co uzasadnia wstrzymanie na żądanie wnioskodawcy wykonania decyzji o rozbiórce torów. Zażalenie na to postanowienie złożyła [...] Sp. z o.o. podnosząc, że jest jedynym i wyłącznym właścicielem nieruchomości obejmującej działkę nr [...] (nabyła jej własność na podstawie umowy – aktu notarialnego z dnia [...] września 2018 r.), na której posadowiona została infrastruktura kolejowa. Zatem na skutek dalszego procedowania nie mogą pojawić się okoliczności, które spowodowałyby zmianę oceny stanu faktycznego sprawy. Opisanym na wstępie postanowieniem GINB uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 152 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przy czym określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na podaniu przesłanki wznowienia z jednoczesnym przytoczeniem w motywach postanowienia okoliczności faktycznych wynikających z akt sprawy wznowieniowej oraz zakończonej w trybie zwyczajnym, jak również okoliczności prawnych, które wskazują na tę konkretną przesłankę, a nadto - na omówieniu względów dla jakich, według organu możliwe jest uchylenie danej decyzji ostatecznej. Zatem, zdaniem GINB skoro Wojewoda [...] wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. z powodu pozbawienia wnioskodawcy statusu strony postępowania, to winien był dla potrzeby wstrzymania wykonania pozwolenia na rozbiórkę, stwierdzić prawdopodobieństwo nietrafności wykluczenia [...] Sp. z o.o. z udziału w postępowaniu w charakterze strony, prowadzącego do uchylenia decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Tymczasem uzasadnienie postanowienia organu I instancji wskazuje, że dopiero we wznowionym postępowaniu organ będzie dokonywał ustaleń do kogo należy infrastruktura kolejowa. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego powinna być przekonywująca i wyczerpująca, czego postanowienie Wojewody zdaniem GINB, nie zawiera. GINB podkreślił, że we wniosku o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji [...] Sp. z o.o. nie wskazało żadnych okoliczności ani dowodów, z których wynikałoby prawdopodobieństwo, że Spółka jest właścicielem infrastruktury kolejowej (tory) zlokalizowanej na działce nr [...], która ma podlegać rozbiórce, a tym samym, że istnieje prawdopodobieństwo, że powinna być stroną postępowania. We wniosku ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że tory kolejowe wchodzą w skład przedsiębiorstwa – [...] Sp. z o.o. Wybudowane tory nie stały się częścią nieruchomości nr [...], bowiem stanowią odrębny przedmiot własności jako część składowa nieruchomości. Zdaniem GINB we wniosku nie powołano żadnych dokumentów ani przepisów, z których mogłoby wynikać prawdopodobieństwo, że tytuł prawny do obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce służy Spółce. Dalej wskazał, że organ odwoławczy zobowiązany jest wydając rozstrzygnięcie uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący na dzień wydania postanowienia. W trakcie postępowania zażaleniowego [...] Sp. z o.o. przy piśmie z dnia [...] marca 2019 r. przekazało zestawienie kosztów inwestycji polegającej na budowie bocznicy kolejowej oraz postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z 4 marca 2019 r. sygn. I C 96/19, zaś w piśmie z [...] marca 2019 r. poinformowało o toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowaniu w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej, obejmującej m.in. korzystanie z infrastruktury kolejowej zlokalizowanej na działce nr [...]. Ponadto w piśmie z [...] marca 2019 r. pełnomocnik [...] Sp. z o.o. wskazała, że "W zakresie kwestii własności infrastruktury kolejowej zlokalizowanej m.in. na działce nr [...] informuję dodatkowo, że w terminie 7 dni licząc od daty sporządzenia niniejszego pisma, [...] Sp. z o.o. skieruje do Sądu Rejonowego w [...] pozew o ustalenie, iż tory kolejowe biegnące przez działkę oznaczoną nr geod. [...] stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (...), wchodzą w skład przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. i stanowią jej własność". Z takiego stanu faktycznego zdaniem GINB, nie wynika prawdopodobieństwo, że [...] Sp. z o.o. posiada tytuł prawny do infrastruktury kolejowej zlokalizowanej na działce nr [...], bowiem zamierza dopiero wszcząć postępowanie w sprawie potwierdzenia tytułu prawnego do tej infrastruktury, jak również na drodze sądowej dochodzić ustanowienia służebności drogi koniecznej, obejmującej m.in. korzystanie z infrastruktury kolejowej zlokalizowanej na działce nr [...]. Skargę na postanowienie GINB wniosło [...] Sp. z o.o. (dalej: skarżąca). Domagając się jego uchylenia w całości podniosła zarzut naruszenia: a) art. 152 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 49 § 1 w zw. z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego, a także art. 7, art. 28 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w okolicznościach sprawy nie jest prawdopodobne uchylenie we wznowionym postępowaniu decyzji zezwalającej na rozbiórkę torów kolejowych; b) art. 10 § 1 w zw. z art. 79a § 1 i 2 i art. 144 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia, co do zebranych dowodów i materiałów; uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż organ zarzucając brak uprawdopodobnienia możliwości uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, poprzez niewykazanie przysługującego mu prawa własności torów kolejowych, nie dał skarżącej szansy na przedstawienie swoich twierdzeń w tym zakresie; Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów wskazanych w pkt 5 a – i) skargi. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że trakcja kolejowa położona na kilku nieruchomościach, w tym na działce nr [...], stanowi w istocie urządzenie przesyłowe w rozumieniu art. 49 § 1 k.c. Natomiast posadowiona na działce nr [...] część trakcji kolejowej stanowi składową część rzeczy - całej trakcji kolejowej - w rozumieniu art. 47 § 2 k.c. Podkreśliła, że sporne tory znajdują się na nieruchomości niebędącej aktualnie jej własnością, jednakże stanowią podstawowy element jej przedsiębiorstwa i wchodzą w jego skład (stanowią kolejową drogę dojazdową z publicznego szlaku kolejowego relacji [...]- [...]). Dotychczas korzystanie z tej infrastruktury, wybudowanej wyłącznie przez skarżącą na potrzeby prowadzonego przez przedsiębiorstwa kolejowego, odbywało się za zgodą ówczesnych właścicieli, na zasadzie przyjętego porozumienia pomiędzy pierwotnym właścicielem nieruchomości, a skarżącą. Nie było kwestionowane nigdy to, że tory stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności i władania, przynależny wyłącznie skarżącej. Zdaniem skarżącej GINB zupełnie pominął, że skarżąca miała i ma pełne prawo brać udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wnioskowanej przez nowego właściciela nieruchomości rozbiórki istotnej części jego przedsiębiorstwa (torów dojazdowych ze szlaku kolejowego [...]-[...]), bowiem jest jego stroną na zasadzie art. 28 k.p.a. (w sprawach o rozbiórkę to właśnie ten przepis stanowi podstawę oceny przymiotu strony) i ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Wynika to po pierwsze z tego, że to właśnie skarżąca był inwestorem wybudowanej infrastruktury kolejowej i stanowi ona jego własność, po drugie przysługuje jej, choć ze względu na działanie [...], jeszcze oficjalnie, deklaratoryjnie niepotwierdzona, własność tej infrastruktury, a w najgorszym przypadku co najmniej prawo do bezpłatnego korzystania z niej (o to toczą się aktualnie sprawy sądowe). Pozbawienie zatem skarżącej możliwości działania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym rozbiórki torów jest oczywiste i rażące. Zdaniem skarżącej GINB w swoim rozstrzygnięciu w istocie przesądza, czego nie ma prawa czynić, że skarżącej nie przysługuje prawo własności spornej infrastruktury, ani inne uprawnienie bowiem o to toczą się dopiero stosowne sprawy. Skarżąca wskazała, że posiada postanowienie Sądu Rejonowego w [...] o zabezpieczeniu powództw, jak również postanowienie wstępne przesądzające jako zasadę słuszność jej twierdzeń w tym względzie, czego nie mogła przedstawić organowi, gdyż uniemożliwił jej wypowiedzenie się w sprawie. W ocenie skarżącej GINB nie dostrzegając powyższych okoliczności traktuje i rozumie art. 152 § 1 k.p.a. w sposób skrajnie formalistyczny, nieuwzględniający tego, że potrzeba potwierdzenia własności torów należących do skarżącej powstała właśnie na skutek podstępnego działania podmiotu, posiadającego konkurencyjne interesy. Skarżąca podniosła, że nie zasługuje na akceptację takie rozumienie art. 152 § 1 k.p.a., które promuje nieuczciwe działania uczestnika, wywodzone wyłącznie z nabytego niedawno prawa własności nieruchomości, na której znajduje się infrastruktura kolejowa skarżącej, co do której istnieje bardziej niż tylko prawdopodobne przekonanie, że stanowi odrębne od gruntu prawo własności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia [...] września 2019 r. odpowiedź na skargę złożyła [...]Sp. z o.o. Wnosząc o jej oddalenie spółka wskazała, że Wojewoda [...] nie wykazał racji, które miałyby spowodować uchylenie decyzji zezwalającej na rozbiórkę torów, zaś postanowienie GINB odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 152 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że wznowione zostało postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę infrastruktury kolejowej (tory) znajdującej się na działce nr [...] obręb [...] [...], gmina [...], pow. [...], stanowiącej obszar kolejowy, a organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania był Wojewoda, który wydał ostateczną decyzję w sprawie pozwolenia na rozbiórkę spornej inwestycji. Przedmiotem sporu jest prawidłowość dokonanej przez organ II instancji oceny spełnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie rozbiórki. Z treści art. 152 § 1 k.p.a. wynika, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być samo prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, co oznacza, że nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. Na etapie wznowienia postępowania organ może jedynie stwierdzić, czy istnieją w sprawie okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy więc wskazanie tylko prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Zabezpieczający charakter przepisu art. 152 § 1 k.p.a. i użyte w nim określenie "okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo" nie daje żadnych podstaw do przesądzenia, że rzeczywiście decyzja, w tym przypadku o pozwoleniu na rozbiórkę, zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania. W oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. organ nie bada bowiem stopnia prawdopodobieństwa. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 marca 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1514/05, wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2006 r., sygn. VII SA/Wa 377/05 – publ. CBOSA), a Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą pogląd ten podziela. Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Jednakże podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, w tym także materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona (może zostać uchylona). Aby więc dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. II SA/Kr 559/14 – pub. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zatem naruszył obowiązki wynikające z art. 7 i 77 k.p.a. GINB ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że skarżąca nie będąc właścicielem działki nr [...], na której położona jest sporna infrastruktura kolejowa (tory) i nie wykazawszy własności tychże torów nie ma interesu prawnego w toczącym się postępowaniu w sprawie ich rozbiórki. W efekcie przyjął, że uprawdopodobnienie uchylenia decyzji Wojewody [...] musi w tym przypadku oznaczać legitymowanie się przez skarżącą prawem własności nieruchomości i torów. Tymczasem ani we wniosku o wznowienie postępowania, ani w skardze skarżąca nie twierdziła, że jest właścicielem działki nr [...], twierdziła natomiast, co nie jest kwestionowane w sprawie, że tory kolejowe na ww. działce (stanowiące część całej trakcji kolejowej i wchodzące w skład przedsiębiorstwa skarżącej) zostały wybudowane wyłącznie przez skarżącą na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, na cudzym gruncie za wiedzą i zgodą ówczesnych właścicieli działki. W ocenie Sądu ustalenia GINB są w chwili obecnej niewystarczające do wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu wznowieniowym. W postępowaniu tym organ wprawdzie nie bada merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego, ponieważ należy to do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie, natomiast wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne. W niniejszym postępowaniu wskazaną podstawą prawną wznowienia był przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a sprawa dotyczyła pozwolenia na rozbiórkę elementu przedsiębiorstwa skarżącej. Organ rozpoznając zażalenie strony wnioskującej o rozbiórkę torów, winien był w kontekście materiałów zawartych w aktach sprawy i okolicznościach sprawy szczególnie wnikliwie ocenić, czy skarżąca, która wybudowała tory miała prawo brać udział w postępowaniu dotyczącym wnioskowanej przez nowego właściciela działki nr [...] rozbiórki istotnej, jak twierdzi części jej przedsiębiorstwa, a więc czy uprawdopodobniła uchylenie decyzji o rozbiórce ze względu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Winien był również mieć na uwadze, że nie jest to standardowa sprawa dotycząca wznowienia postępowania o pozwoleniu na budowę obiektu, gdzie kwestia własności nieruchomości ustalana na podstawie wpisów w księdze wieczystej jest rozstrzygająca. Oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o rozbiórce GINB powinien zdaniem Sądu dokonać także z uwzględnieniem postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 4 marca 2019 r. sygn. akt I C 96/19 o udzieleniu skarżącej zabezpieczenia w sprawie o przeniesienie własności poprzez zakazanie [...] sp. z o.o. sprzedaży i obciążania nieruchomości – działki nr [...], a także rozbiórki infrastruktury kolejowej znajdującej się na tej działce, jaki i postanowienia tegoż Sądu z dnia 15 marca 2019 r. sygn. akt I NS 461/18 o uznaniu żądania skarżącej w sprawie o ustanowienie służebności gruntowej za usprawiedliwione w zasadzie (Sąd uwzględnił wniosek dowodowy skarżącej). Tymczasem sygnalizując, że skarżąca posiada postanowienie Sądu Rejonowego o zabezpieczeniu powództwa GINB stwierdził, że nie wynika z niego prawdopodobieństwo posiadania tytułu prawnego do infrastruktury kolejowej pomijając, że sporne tory choć nie na swoim gruncie wybudowała skarżąca. W ocenie Sądu GINB nie dokonał rzetelnej analizy - mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy i stanowisko skarżącej, że tory należą do niej i stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności, - czy istotnie skarżąca powinna zostać uznana za stronę postępowania, a zatem czy wskazana przesłanka wznowieniowa spowodować może, że sprawa zakończona decyzją ostateczną zostanie poddana ponownie analizie z uwzględnieniem interesów skarżącej, jako pominiętej strony postępowania. Podkreślić należy, że to organ stosowną argumentacją i zgromadzonymi dowodami powinien wykazać dlaczego w jego ocenie w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego powinna być przekonywująca i wyczerpująca. Wobec powyższego stwierdzić należy, że GINB zmieniając rozstrzygnięcie organu I instancji nie zbadał w istocie w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy przesłanki wznowienia, do czego były zobowiązany wydając postanowienie w oparciu o dyspozycję art. 152 § 1 k.p.a. Powtórzyć raz jeszcze należy, że wprawdzie w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie powołanego przepisu nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowieniowego postępowania oraz konieczność jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego, to nie zwalnia to organu od rzetelnego zbadania przesłanek wznowieniowych, gdyż ich zaistnienie może przesądzać o uprawdopodobnieniu możliwości uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania, a co za tym idzie o zaistnieniu przesłanek o których mowa w art. 152 k.p.a. Zajęte w sprawie stanowisko organ powinien zaś uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi zatem na nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na mocy art. 200 ww. ustawy.