VII SA/Wa 1106/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2017r., znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U z 2014r. poz. 1446 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2 i 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. u. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji [...] Konserwatora Zabytków nr [...], dnia [...] grudnia 2017r. umarzającej postępowanie w sprawie pozwolenia na wykonanie szyldu na elewacji budynku przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 7 października 2016r. [...] wystąpiło do [...] Konserwatora Zabytków o wydanie pozwolenia na wykonanie szyldu na elewacji budynku przy ul. [...] w [...], który wpisany został do rejestru zabytków decyzją z dnia [...].02.2014r. pod numerem [...]. W toku prowadzonego przez organ pierwszej instancji postepowania ustalono, że wnioskodawca nie oczekując na zgodę organu, umieścił litery na szyldzie, co potwierdzono dokumentacją fotograficzną wykonaną w dniu 28 września 2016r. w czasie oględzin obiektu. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do umorzenia postepowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymując w mocy decyzję [...] Konserwatora Zabytków wskazał nadto, iż okolicznością przesądzającą o naruszeniu przepisów postępowania jest brak uzupełniania wady formalnej wniosku [...]. Wnioskodawca mimo dwukrotnego wezwania organu (z dnia 25 października 2016r., k - 20 i 7 listopada 2016r., k - 19 akt organu I instancji) nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane/ złożone wraz z wnioskiem oświadczenie o zawartej umowie najmu lokalu z dnia [...] czerwca 2015r., zdaniem organu odwoławczego, nie stanowi wykazania tego prawa, gdyż z umowy wynika, że najemca Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...] musi wyrazić zgodę na dysponowanie przedmiotową nieruchomością na cele budowalne (w tym jego elewację). Nieuzupełnienie w powyższym zakresie wniosku przez skarżącego oznacza, że w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości uniemożliwiająca rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosło [...]. Decyzji zarzucono naruszenie: a) art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez ich niezastosowanie w sprawie o wydanie pozwolenia, pomimo złożonego wniosku zgodnego z § 7 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14 października 2015r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (Dz. U. z 4 listopada 2015r., poz. 1789) albowiem złożono prawidłowy i kompletny wniosek o wydanie pozwolenia na umieszczenie urządzeń technicznych, tablic, reklam lub napisów na zabytku wpisanym do rejestru zabytków; b) art. 64 § 2 kpa, polegające na przyjęciu, iż prawidłowo [...] Konserwator Zabytków wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego jego wniosku poprzez przedłożenie dodatkowych dokumentów nie określonych w żadnych przepisach, c) naruszenie art. 105 § 1 kpa oraz art. 7 i 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd kontrolował zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem co oznacza, że może ją uchylić tylko wtedy, gdy narusza ona prawo materialne lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369). Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony, która w swym podaniu wskazuje zazwyczaj zakres i przedmiot zadania. Decyzja organu, zgodnie z art. 104 kpa, rozstrzyga sprawę co do istoty w granicach żądania określonego przez stronę. W tych granicach należy także ocenić decyzję o umorzeniu postępowania odnosząc ją do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego. Stosowanie do dyspozycji art. 105 § 1 kpa., gdy postepowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postepowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462). Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, integracji organu administracyjnego. Wówczas jak wskazał wielokrotnie w swych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny jakiekolwiek rozstrzygniecie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I OSK 967/05, Lex nr 201507, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt I OSK 978/05 Lex 36771, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 286/05, Lex nr 190997, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 910/05 Lex nr 188797). Odnosząc powyższe do kontrolowanego postępowania wskazać należy, że zaskarżoną decyzją Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postepowanie w przedmiocie wydania pozwolenia konserwatorskiego na umieszczenie na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych w tym tablic reklamowych (art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Podzielając rozstrzygnięcie [...] Konserwatora Zabytków, co do braku przedmiotu postepowania i zasadności zastosowania art. 105 § 1 Kpa Minister uznał, iż przyczyną umorzenia postępowania jest głównie nieuzupełnianie przez inwestora wniosku w zakresie wykazania prawa do dysponowania nieruchomością przy ul. [...] w [...], na cele budowlane. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że brak było podstaw do zażądania od skarżącego [...] umowy najmu na potwierdzenie powyższej okoliczności. Z ocena tą, nie do końca można się zgodzić. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie określających robót przy zabytku przed uzyskaniem wymaganej zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków czyni postępowania w tym przedmiocie bezprzedmiotowe. Trafnie więc organ I instancji umorzył wszczęte wnioskiem [...] postępowanie w przedmiocie pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] na wykonanie wskazanych robót, z uwagi na fakt, że zakres robót objętych wnioskiem został wykonany, co ewidentnie wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach postepowania. Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego wskazać należy, że stosowanie do art.36 ust. 5 cyt. ustawy, pozwolenia, o których mowa w ust. 1 i 1a (w tym umieszczenia na zabytku tablic reklamowych - ust. 1 pkt 10), wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego na Listę Skarbów Dziedzictwa albo rejestru, wynikającego z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Powyższy zapis ustawy stanowi podstawę do żądania od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie. Podsumowując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia organu odwoławczego. Kierując się powyższą argumentacją Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017, poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.