VII SA/Wa 1108/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Z. M. na uchwałę Rady Gminy Izabelin z dnia 20 marca 2013 r. nr XXVI/208/13 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Z.M, dokumentując prawa właścicielskie do działek ewidencyjnych nr [...] i [...], położonych przy ul. [...]w obrębie ewidencyjnym [...], Gmina [...], pismem z 13 listopada 2022 r. zaskarżył postanowienia § 13 punkt 11 lit. 5 uchwały Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]marca 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]i [...], w części dotyczącej przeznaczenia pod drogę publiczną części działki 5KD(D) na odcinku pomiędzy granicami działek oznaczonych symbolami 2KD(W) i 7 KD(D) oznaczonej na załączonym planie kolorem czerwonym i opisanej literami A i B. Wniósł o stwierdzenie nieważności opisanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z powodu uchwalenia go z naruszeniem obowiązujących zasad jego sporządzania, w tym zwłaszcza z powodu rażącego nadużycia władztwa planistycznego przy sporządzaniu planu. Zdaniem skarżącego doszło do nadużycia władztwa planistycznego przez organ gminy. Obowiązkiem Rady Gminy [...]było uwzględnienie uchwały Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]czerwca 2022 r. w sprawie zatwierdzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], w załączniku do której, w tym do uchwał wcześniejszych w tym przedmiocie, znajduje się zapis: "W miejscowościach [...], [...]i w południowej części wsi [...], ze względu na położenie w otoczeniu lasów [...]Parku Narodowego występuje topoklimat typu polanowego chrakteryzujący się gorszym przewietrzaniem, zwiększającą się okresowo wilgotnością powietrza, przegrzewaniem się podczas pogód słonecznych oraz powstawaniem mgieł radiacyjnych i inwersji termicznej w okresach bezwietrznych". W ocenie skarżącego, występowanie w opisywanym obszarze topoklimatu typu polanowego nie zostało przez Radę Gminy [...]uwzględnione. Plany wcześniejsze nie uwzględniały występowania topoklimatu typu polanowego, ponieważ Gmina nie posiadła o nim wiedzy. Jest faktem powszechnie znanym, że obszarem dotkniętym występowaniem topoklimatu polanowego jest rejon położony wzdłuż działki 5 KD(D), w rejonie pomiędzy działkami 2 KD(W) i 7 KD(D). Świadczy o tym powszechnie obserwowane występowanie lokalnych zamgleń, które nie występują w tym czasie w rejonach przyległych oraz okresowe odczuwanie zwiększania się uciążliwości związanych z zanieczyszczeniem środowiska. Zdaniem skarżącego, droga powinna być odpowiednia zarówno do potrzeb aktualnych jak i przyszłych. Nie powinna być przewymiarowana czyli wychodzić poza potrzeby oraz nie powinna pozostawać w kolizji z uwarunkowaniami miejscowymi. Dla części działki 5KD(D) Rada Gminy [...]ustaliła sposób jej zagospodarowania rażąco odbiegający od potrzeb społecznych i szkodliwy dla zdrowia mieszkańców. Jak zauważał, wcześniej było problemem, że rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określało obowiązkowe minimalne parametry drogi publicznej. Z dniem 21 września 2022 r. weszła w życie zmiana tego rozporządzenia, która pozwala na budowanie dróg publicznych odpowiednio do potrzeb. To z kolei – jak wnioskuje skarżący – prowadzi do konstatacji, że Rada Gminy [...]nie zauważa zmiany przepisów, która weszła w życie i uporczywie trzyma się przepisów już zniesionych. Obowiązek dostosowania projektowanej drogi do potrzeb i uwarunkowań miejscowych nabiera charakteru szczególnego w przypadku konieczności prowadzenia drogi przez obszar dotknięty topoklimatem typu polanowego. Skoro obszar ten jest gorzej przewietrzany oraz dochodzi do zatrzymywania zanieczyszczeń komunikacyjnych, co powoduje ich utrzymywanie się w danym obszarze, także powodujące zanieczyszczanie gruntu, koniecznym staje się dążenie do ograniczenia ruch samochodów do niezbędnego minimum. Z opisanej zasady wynika, że na obszarze, w którym występuje topoklimat typu polanowego koniecznym jest ograniczenie ruchu samochodowego do przejazdu pojazdów dojeżdżających do nieruchomości położonych w tym obszarze oraz wykluczenie ruchu tranzytowego, czyli przejazdu przez dany obszar pojazdów dojeżdżających do nieruchomości położonych poza tym obszarem. Skuteczna eliminacja ruchu tranzytowego w danym rejonie może mieć miejsce wyłącznie poprzez ukształtowanie drogi zapewniające fizyczne uniemożliwienie przejazdu pojazdów z rejonów leżących poza tym rejonem. Ewentualne ograniczenia prawne wprowadzone na przykład przyjęciem określonej organizacji ruchu nie są wystarczające, ponieważ skuteczność ich egzekwowania bywa ograniczona. Przeznaczenie działki 5KD(D) na odcinku pomiędzy granicami działek oznaczonych symbolami 2KD(W) i 7 KD(D) w całości pod drogę publiczną, umożliwia na opisanym fragmencie tej działki ruch samochodów z rejonu położonego na zachód od działki 2 KD(W), czyli ruch tranzytowy, co jest sprzeczne z opisanym zapisem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], z którego wynika obowiązek ograniczania emisji zanieczyszczeń komunikacyjnych w opisywanym rejonie. Stąd skarżone postanowienia miejscowego (umożliwiające opisany ruch tranzytowy) są sprzeczne ze opisanym zapisem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]stwierdzającym występowanie w tym rejonie topoklimatu polanowego. Skarżący podkreślał, że Rada Gminy w uzasadnieniu uchwały z 15 listopada 2022 r. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa podniosła, że droga na opisywanym odcinku działki 5KD(D) powinna być przelotowa, ponieważ umożliwi przejazd w przypadku zablokowania ulicy [...]. Argumentacja Rady jest w tym przypadku chybiona, ponieważ przejazd taki już jest i prowadzi istniejącymi i utwardzonymi ulicami [...]i [...]. W ocenie skarżącego ważne jest także, że właściciele nieruchomości przyległych do wschodniego fragmentu działki 5KD(D) samodzielnie udrożnili i częściowo utwardzili odcinek drogi zapewniający obsługę ośmiu nieruchomości. Odcinek ten posiada parametry ciągu pieszo-jezdnego. Zapewniona została pełna obsługa leżących przy nim nieruchomości w tym dojazd mieszkańców do ich posesji, dojazd karetek pogotowia, straży pożarnej, pojazdów odbierających nieczystości, wozów asenizacyjnych i firm kurierskich. Na tym odcinku zostały także wykonane instalacje medialne. Praktyka zatem potwierdziła, że droga o parametrach ciągu pieszo-jezdnego w tym obszarze nie tylko zapewnia dobry i bezpieczny dojazd do położonych przy niej nieruchomości lecz także spełnia wszelkie wymagania wynikające z przepisów prawa. Mieszkańcy zauważają, że faktycznie przez ten odcinek przejeżdża dziennie mniej więcej pięć samochodów. Budowanie na tym odcinku dla pięciu samochodów asfaltowej drogi dwujezdniowej o szerokości 5 metrów, bo taki obowiązek wynikał z przepisów wcześniej obowiązujących, jednak obecnie zmienionych, jest ich zdaniem niezasadnym ingerowaniem w środowisko i przejawem niegospodarności. Grupa mieszkańców zgłosiła nawet wniosek o nadanie drodze na działce 5KD(D) parametrów ciągu pieszo-jezdnego, któremu nie został nadany bieg. Rada Gminy [...]nigdy nie wskazała powodu, dla którego na opisywanym odcinku ma być budowana droga o jezdni szerokości 5 m. Rada Gminy [...]nigdy nie wskazała interesu publicznego, który uzasadniałby przyjęcie opisywanych postanowień planu miejscowego. W tym stanie sprawy broni się teza, że przyjęcie tych ustaleń nastąpiło z powodów niezwiązanych z realizacją interesu publicznego czyli w sposób zupełnie dowolny i arbitralny. Uzasadnionym jest twierdzenie, że uchwalenie skarżonych postanowień planu miejscowego nastąpiło z rażącym nadużyciem władztwa planistycznego Rady Gminy. W odpowiedzi na skargę Gmina [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie. Zauważała, że na przestrzeni ostatnich lat na terenie całej gminy, w tym też w [...], wzdłuż ul. [...]rozwija się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ulica [...]zapewnia dostęp do nowopowstających budynków mieszkalnych, na działkach do niej przyległych. Jest drogą równoległą do ul. [...], stanowiącą główną oś komunikacyjną gminy. Skarżący jest współwłaścicielem działek nr [...], [...], [...]położonych w obr. [...], gm. [...], rejon ul. [...] od 2009 r. Wezwanie dotyczy wschodniego fragmentu ul. [...]. Obecny i planowany przebieg ulic we wsi [...], w tym ulicy [...], został ukształtowany na przestrzeni ponad 30 lat i usankcjonowany w przepisach lokalnego prawa miejscowego. Ulica [...]o całkowitej długości ponad 1500 m oraz szerokości pasa drogowego w liniach rozgraniczających 10,0 m wskazana jest w planach miejscowych od 1992 r. Jej przebieg w dzisiejszym kształcie wyznaczyły już: Miejscowy plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...], gm. [...] z [...]maja 1992 r. (uchwała Rady Gminy [...]Nr [...]); Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu wsi [...], Gmina [...]etap I obejmującego wieś [...] (razem z zabudową wzdłuż ul. [...]) oraz [...]- [...]z [...] czerwca 2002 r. (uchwała Rady Gminy [...]Nr [...]). Polityka przestrzenna Gminy [...]dla wsi [...]w zakresie funkcji terenu, w tym przeznaczenia terenów pod drogi publiczne, utrzymana i kontynuowana była w kolejnym (obecnie obowiązującym) planie miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...]z [...]marca 2013 r. Obowiązujący od prawie dziesięciu lat plan miejscowy, obejmujący główny kompleks wsi [...] (w tym działki skarżącego) utrzymuje w większości wprowadzony w poprzednich planach przebieg głównych dróg publicznych na terenie sołectwa, w tym w całości przebieg na ul. [...]na odcinku obejmującym działki skarżącego. Organ wyjaśnił przy tym, że obowiązujący plan miejscowy wsi [...]i [...], Etap I z 2013 r. był dwukrotnie, jednostkowo, zmieniany w 2018 r. i w 2022 r. Dalej organ wskazywał, że wieś [...]położona jest na osi głównej drogi gminnej - ul. [...]Zarówno ul. [...], jak też ul. [...], zostały wskazane w planach miejscowych jako ogólnodostępne, publiczne ciągi drogowe, niezbędne do obsługi rozwijającej się tutaj zabudowy jednorodzinnej. Było to konieczne ze względu na wąski, długi i porolniczy kształt działek w tej części gminy. Drogi te stanowią też alternatywę komunikacyjną w przypadku niedrożności ul. [...], co wpływa również na szeroko rozumiane bezpieczeństwo drogowe. Powiązania drogowe wskazywane w planach miejscowych mają służyć zaspokajaniu potrzeb lokalnej społeczności, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z przepisami wyższego rzędu (ustawami i rozporządzeniami z zakresu dróg publicznych). Mają także zapewniać pełną obsługę posesji przyległych do dróg, w tym dojazd pojazdom uprzywilejowanym (karetkom, straży pożarnej, czy samochodom odbierającym odpady oraz wozom asenizacyjnym). Organ podkreślił, że tworzenie planów miejscowych jest procesem długofalowym a jednym z jego elementów są konsultacje społeczne, w trakcie których istnieje możliwość składania wniosków i uwag do proponowanych rozwiązań. Skarżący nabył działki wskazane w skardze w 2009 r. W treści aktu notarialnego przywołany został wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wsi [...]i [...], Etap I, w którym wskazano funkcje, pod jakie w planie miejscowym przeznaczone są nabywane przez skarżącego działki, wskazując, że działka Nr [...]oraz częściowo działki Nr [...] i [...]znajdują się na terenie przeznaczonym pod drogę klasy lokalnej, kategorii gminnej, ul. [...]o szerokości 10 metrów w liniach rozgraniczających. Na podstawie zapisów planu miejscowego z 2002 r. skarżący zrealizował na części nieruchomości inwestycję mieszkaniową, co także oznacza, że był świadomy zapisów lokalnego prawa miejscowego (pozwolenie na budowę wydane przez Starostę [...]z [...] lutego 2011 r. Na etapie tworzenia nowego (całościowej aktualizacji) planu miejscowego dla [...], w latach 2011-2013 skarżący nie skorzystał zaś z możliwości, składania wniosków i uwag do sporządzanego planu miejscowego dla wsi [...], w tym składnia uwag do przebiegu ul. [...], co potwierdza dokumentacja planistyczna. Szerokość pasa drogowego całej ul. [...], zarówno w poprzednich planach miejscowych, jak też w obowiązującym planie miejscowym, projektowana była zgodnie z przepisami o drogach publicznych obowiązującymi w okresie sporządzania tych dokumentów. Organ wyjaśnił przy tym, że wskazanie w dokumentach planistycznych 10-metrowego pasa drogowego nie oznacza, że zostanie na nim zrealizowana 10-metrowa jezdnia. W skład pasa drogowego wchodzą bowiem; jezdnia, chodniki, pobocza, ścieżki rowerowe / pieszo - rowerowe, zieleń czy zjazdy. W pasie drogowym lokalizowana jest również infrastruktura (w tym sieć wodociągowa, kanalizacyjna, gazowa i energetyczna). Ulica [...], wskazana w obowiązującym planie miejscowym, jako droga gminna stanowi już w ponad 90% własność gminy (przejezdne jest obecnie około 80% całej drogi). Wzdłuż ul. [...]od wielu lat rozwija się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a gmina jest na etapie projektowania, a nawet realizacji tej drogi (budowa części ul. [...]na odcinku od ul. [...]do ul. [...]). Dla całego odcinka drogi wydana została z dniem [...]listopada 2022 r. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie ulic [...]i [...]w [...], etapy I, II, III, gmina [...]". Decyzja jest prawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola legalności zaskarżonej uchwały, według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest uchwała Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]i [...], Etap I, w części, w jakiej jej postanowienia dotyczące przeznaczenia pod drogę publiczną części działek oznaczonych symbolem 5KD(D) ingerują w prawo własności skarżącego, z powodu rażącego nadużycia władztwa planistycznego Gminy. Przystępując do kontroli powyższego aktu Sąd zauważa, że skarga oparta została o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 40, dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała, jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), mogła być na podstawie przywołanego przepisu objęta skargą skierowaną do tut. Sądu. W odniesieniu do warunku naruszenia interesu prawnego skarżącego należy podkreślić, że naruszenie interesu prawnego strony następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, CBOSA). Przy czym, ów interes prawny musi być bezpośredni, realny i aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. W ocenie Sądu, skarżący wykazał istniejący bezpośrednio i aktualnie kształtujący interes prawny, który został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały, która na części działek przylegających do pozostających we współwłasności skarżącego nieruchomości wprowadziła zmiany względem dotychczasowego obowiązującego od 2002 r. przeznaczenia planistycznego. W miejsce dotychczas obowiązującego przeznaczenia ozn. symbolem 6KLg (tereny komunikacyjne, droga lokalna gminna) nieruchomości te w planie przyjętym uchwałą z 20 marca 2013 r. zostały przeznaczone pod drogę publiczną dojazdową gminną ozn. 5KD(D) o minimalnej szerokości w liniach rozgraniczających – 10m. Powyższe pozwala Sądowi na przejście do drugiego etapu rozpoznawania wniesionej skargi, a mianowicie do rozpatrzenia jej merytorycznej zasadności. W ramach tej części kontroli legalności kwestionowanej uchwały Sąd zobligowany jest do odniesienia się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze. Skarga wywodzi, że do nadużycia władztwa planistycznego doszło wobec nieuwzględnienia uchwały Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...] czerwca 2022 r. w sprawie zatwierdzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Odmawiając słuszności powyższemu stwierdzeniu, Sąd zauważa, że uchwała ta jako późniejsza względem zaskarżonego aktu nie mogła stać się podstawą do przyjęcia pożądanych przez skarżącego postanowień planu miejscowego. Rada była związana ustaleniami Studium obowiązującego w dacie sporządzania projektu planu, którego zgodność z dokonywanymi zmianami potwierdziła w § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały. Procedura planistyczna ukoronowana uchwaleniem zaskarżonej zmiany zainicjowana została uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]i [...], Etap I. Powyższe pozostaje w zgodzie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przedłożonych Sądowi akt wynika, że w toku kolejno następujących po sobie czynnościach Wójt Gminy [...]wypełniając obowiązek ustalony przepisem art. 17 pkt 1 u.p.z.p. ogłosił w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania przez zainteresowanych wniosków do planu. Następnie zawiadomił o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (art. 17 pkt 2) oraz sporządził projekt planu miejscowego rozpatrując złożone w toku postępowania wnioski wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (art. 17 pkt 4 u.p.z.p.). Do akt włączone zostało opracowanie na potrzeby analizy możliwości dopuszczenia mniejszej szerokości pasa drogowego głównej osi komunikacyjnej miejscowości - ulicy [...] w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]i [...], Etap I. Wskazano, że ulica ta jako droga klasy technicznej Z, oznaczona w projekcie planu miejscowego symbolem 1KD(Z) nie spełnia minimalnych warunków technicznych na odcinku ponad dwóch kilometrów, przynajmniej w zakresie szerokości jezdni. Istniejące zagospodarowanie terenu, w tym lokalizacja budynków mieszkalnych, ogrodzeń posesji, elementów zagospodarowania działek budowlanych nie pozwala na poszerzenie pasa drogowego do szerokości zgodnej z wytycznymi rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430, ze zm.). W konkluzji opracowania zawarto stwierdzenie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapewnią sprawną obsługę komunikacyjną terenów w jego granicach. Z kolei zaś inwentaryzacja urbanistyczna sporządzona w 2012 r. na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]i [...]wykazała, że dla pełnego zaspokojenia potrzeb związanych z zapewnieniem dostępności komunikacyjnej niezbędna jest realizacja dróg (ul. [...]i ul. [...]), które pozwolą na uruchomienie terenów inwestycyjnych w drugiej linii zabudowy drogi powiatowej. W toku procedury planistycznej sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, wypełniając obowiązek wymieniony w art. 17 pkt 5 u.p.z.p. oraz pozostając w zgodzie z treścią art. 17 pkt 6 tej ustawy, wystąpiono o opinie o projekcie planu do właściwych organów administracji i stosowne uzgodnienia. Wskazać w tym miejscu należy, że postanowieniem z 17 lipca 2012 r. Zarząd Dróg Powiatowych w [...]pozytywnie uzgodnił projekt zmiany planu miejscowego. Uzgodnienia dokonał również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (postanowienie z [...] sierpnia 2012 r.). W Prognozie Oddziaływania na środowisko wskazywano na potencjalne skutki oddziaływania planowanych przedsięwzięć drogowych na poszczególne komponenty środowiska na etapie realizacji inwestycji oraz eksploatacji inwestycji drogowych. Stwierdzono brak wpływu na obszar Natura 2000 wobec zachowania pasów przeznaczonych pod układ komunikacyjny oraz wprowadzenia nowych, jak również ograniczony wpływ na obszar Natura 2000 wobec zanieczyszczeń powietrza i hałasu. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach 3 września 2012 r. – 1 października 2012 r. W dniu 24 września 2012 r. odbyła się dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Wniesione do wyłożonego projektu uwagi zostały rozpatrzone. Ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonano w dniu 3 grudnia 2012 r. Dyskusja publiczna odbyła się w dniu 14 stycznia 2013 r. W dniu 20 marca 2013 r. Rada Gminy [...] uchwaliła zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]i [...], Etap I., z jednoczesnym rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia wniesionych do projektu uwag (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze stwierdzić należy, że nieuzasadnionym pozostaje wywód skargi podyktowany wykazaniem, że zaskarżona uchwała została wydana z przekroczeniem władztwa planistycznego w sposób nadmierny ingerując w obowiązujący układ przestrzenny, który dla swej funkcjonalności nie wymagał zmian w dostępności do drogi publicznej na części terenu oznaczonego symbolem 5KD(D). Z cytowanych wyżej dokumentów zgromadzonych w toku prowadzonej procedury planistycznej wynika, że dokonana zmiana w układzie komunikacyjnym tej części wsi [...]była odpowiedzią na rozwijającą się zabudowę jednorodzinną, do której prowadzi ulica [...]. Fragment tej drogi, której znaczenie dla układu komunikacyjnego zdaje się kwestionować skarżący, usprawni ruch drogowy w nurcie głównej osi, którą jest ulica [...]. Zapewni również obsługę komunikacyjną dalej położonych działek, do których będą mogły dojechać pojazdy uprzywilejowane. Tak uregulowany układ dróg pozwoli również zapewnić bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Wobec tak ustalonego celu, przy braku uczestnictwa skarżącego na etapie procedowania planu, oczekiwanie w zakresie pozostawienia przeznaczenia tej części drogi jako komunikacja wewnętrzna do usytuowanych tam domów, nie mogło okazać się wystarczające dla przyjęcia innych rozwiązań planistycznych, aktualnie postulowanych przez skarżącego. Wyraźnie przy tym trzeba wskazać, że urządzenie drogi, jej budowa, jak i poszczególne elementy czy parametry nie są treścią postanowień planistycznych. Kwestie te, podlegają odrębnemu rozstrzygnięciu w drodze decyzji organów architektoniczno-budowlanych. Nie doszło zatem do podnoszonego w skardze zbyt daleko posuniętego ograniczenia ich uprawnień właścicielskich do nieruchomości. Powyższe czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 21 w zw. z art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.