VII SA/Wa 1111/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie wyłączenia organu postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyłączył K. W. pełniącego funkcję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od rozpatrzenia zażalenia M. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, aniżeli określone w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podkreślić należy, iż postanowienia wydawane przez organ w przedmiocie wyłączenia pracownika lub organu, na podstawie art. 24 – art. 26 K.p.a., są postanowieniami incydentalnymi, które nie rozstrzygają sprawy co do istoty, a także nie kończą postępowania w sprawie. Na postanowienia takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 24 – art. 26 K.p.a. Postanowienia takie nie należą więc do kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Również w innych przepisach brak jest podstawy do wniesienia skargi na takie postanowienia. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.