VII SA/Wa 1147/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W. w W. (dalej jako "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z prawdopodobieństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności z powodu negatywnego wpływu inwestycji na sąsiednią zabudowę. W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "inwestor") wskazał, że wniosek zawiera ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i wyliczeń. W ocenie uczestnika postępowania, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie miało jakichkolwiek negatywnych skutków dla skarżącej. Przemawiają za tym ekspertyzy techniczne sporządzone przez uprawnione do tego osoby oraz charakter rozwiązań zastosowanych przez inwestora w ramach realizacji inwestycji. Wyjaśniając metodę wykonania prac podziemnych wskazał, że w zupełności eliminuje ona negatywny wpływ tych prac na istniejącą konstrukcję budynku Poznańska 37 i budynków sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. oddalił wniosek wskazując, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w sposób "rzeczowy" uzasadniony. W wyniku złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OZ 1224/15 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał, że odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji oparł się jedynie na oświadczeniu projektanta i treści zaskarżonej decyzji, pominął natomiast dokumenty składane w toku postępowania przez skarżącą i powołane w treści zażalenia, a przede wszystkim opinię sporządzoną przez specjalistę [...]. Sąd I instancji pominął także ekspertyzy i opracowania powoływane w odpowiedzi na zażalenie przez inwestora, które również znajdują się w aktach sprawy. Ocena Sądu I instancji była więc wybiórcza i nie dawała podstawy do stwierdzenia, że przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doszło do wyważenia interesów skarżącej i inwestora. Jednocześnie NSA wskazał, że ponownie rozpoznając wniosek Sąd I instancji powinien także rozważyć zastosowanie art. 35 a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który umożliwia uzależnienie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę od uiszczenia przez wnioskodawcę kaucji mającej służyć zabezpieczeniu roszczeń inwestora. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 35a ustawy Prawo budowlane uzależnił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez stronę skarżącą kaucji w kwocie 500.000 zł na zabezpieczeń roszczeń inwestora, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 12 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 252), pomimo tego do dnia dzisiejszego kaucja nie została wpłacona. Z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 21 marca 2016 r. wynika, że w dokumentach księgowych "nie stwierdzono wpłaty dotyczącej sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu ustawy warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednak wskazać, że w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca przewidział jeszcze dodatkowy wymóg ograniczający możliwość wstrzymania wykonalności decyzji. W myśl przepisu art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Celem tej regulacji jest, aby wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, które w istocie prowadzi do zablokowania prac budowlanych, poprzedzone zostało zabezpieczeniem ewentualnym szkód, jakie w związku z tym faktem może ponieść inwestor. Rozważając kwestię wysokości kaucji należało mieć na względzie, że zgodnie z art. 739 § 3 k.p.c. w związku z art. 35 a ust. 4 prawa budowlanego wysokość kaucji zależy od uznania sądu. Przy czym należy wskazać, że o kwestii ustanowienia i wysokości kaucji powinna decydować jedynie wielkość potencjalnej szkody poniesionej przez inwestora z uwagi na opóźnienie budowy. W niniejszej sprawie Sąd ustalając wysokość kaucji uznał, że kwota 500.000 zł będzie wystarczające na zabezpieczenie roszczeń inwestora w stosunku do skarżącego. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. r. Sąd uzależnił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji w wysokości 500.000 złotych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jak wynika z akt sprawy odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 lutego 2016 r., a zatem termin do złożenia kaucji upływał wraz z dniem 14 marca 2016 r. Pomimo upływu trzydziestodniowego terminu, kwota określona przez Sąd nie wpłynęła na wskazane w orzeczeniu konto depozytowe. Tymczasem nieuiszczenie kaucji uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 35a ustawy Prawo budowlane odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.