VII SA/Wa 1155/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze sprzeciwu J. spółki komandytowej z siedzibą w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 marca 2025 r. nr KOC/5240/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie punktu 2; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz J. spółki komandytowej z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, na podstawie art. 138 § 2 kpa, w punkcie 2. decyzji z 28 marca 2025 r. nr [...]/5240/Ar/24, uchyliło zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z [...] lipca 2024 r. nr [...]/SRD/WZ/2024 – o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zamieszkania zbiorowego z usługami w parterze i garażem podziemnym, na działce ew. nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. – i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, po rozpatrzeniu odwołania B. D. i A. D. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że w dniu 5 stycznia 2024 r. [...] sp.k. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Zarząd Dzielnicy [...] W. decyzją z 19 lipca 2024 r. ustalił warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. A następnie Kolegium w całości przekopiowało treść decyzji organu I instancji – jej ustalenia i uzasadnienie – podając, że w decyzji ustalono: 1. Rodzaj inwestycji Planowana zabudowa zamieszkania zbiorowego przy ul. [...] na działce ew. nr [...] w obrębie [...] usytuowana w północnej pierzei ul. [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...]. Zamierzenie inwestycyjne polegało będzie na budowie, wolnostojącego budynku zamieszkania zbiorowego z funkcją handlowo-usługową w przyziemiu budynku oraz z garażem podziemnym. Bryła budynku nawiązująca charakterem i wysokością do budynków sąsiednich przy ul. [...] i [...]. Wysokość elewacji frontowej (ok. 16 m) oraz wysokość całkowita (ok. 18,5-19 m) dostosowana do wysokości elewacji frontowej i całkowitej budynków sąsiednich. Projektowana liczba miejsc postojowych min. 10 – maks. 26. 2. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu 1. Warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2021.741 ze zm.), przy realizacji planowanego zamierzenia należy dążyć do zachowania ładu przestrzennego, tzn. do takich rozwiązań ukształtowania przestrzeni, które tworzyć będą harmonijną całość oraz uwzględniać w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Dopuszcza się realizację przedmiotowej inwestycji, która zgodnie z przeprowadzonymi analizami cech zabudowy i zagospodarowania terenu spełniać będzie następujące warunki: Linie zabudowy: obowiązująca linia zabudowy - na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy sąsiedniej przy ul. [...] i ul. [...], w południowej granicy działek, równa północnej linii rozgraniczającej ul. [...] - załącznik graficzny Nr 1; nieprzekraczalna linia zabudowy projektowanego budynku od strony wnętrza kwartału (północna granica działki) na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy sąsiedniej przy ul. [...] i [...]; Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy: - maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem - 0,53; Elewacje frontowe: maksymalna szerokość elewacji frontowej od ul. [...] - 7,0 - 9,0 m (uwzględniająca szerokość działki objętej wnioskiem i konieczność zachowania warunków w zakresie sytuowania budynków); Wysokość zabudowy: wysokość elewacji frontowej projektowanego budynku, na przedłużeniu górnej krawędzi gzymsów elewacji frontowych budynków sąsiednich przy ul. [...] i ul. [...]; wysokość całkowita do kalenicy dachu projektowanego budynku (najwyższego punktu zewnętrznej płyty stropodachu), na przedłużeniu wysokości kalenicy dachów sąsiednich przy ul. [...] i ul. [...]; ostatnia kondygnacja projektowanego budynku wycofana w stosunku do lica ścian analogicznie do budynków sąsiednich przy ul. [...] i ul. [...]; Geometria dachu: dla planowanej zabudowy - dach płaski o spadku technologicznym do 10° (kalenica prostopadła do ul. [...]); Funkcja: projektowana zabudowa zamieszkania zbiorowego - budynek o funkcji hotelowej z usługami w parterze; Dostęp do drogi publicznej: nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej- ul. [...] Ponadto: przedmiotową inwestycję należy realizować w granicach terenu objętego wnioskiem, stanowiącego działkę nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...]; wjazd - wyjazd do garażu podziemnego od ul. Hożej; miejsca postojowe realizowane w całości w garażu podziemnym; podczas wykopów i w czasie budowy garażu podziemnego należy zapewnić bezpieczeństwo konstrukcji zabudowy sąsiadującej z planowaną inwestycją; w przypadku usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 6 m od krawędzi jezdni, wymaganej dla dróg gminnych, należy uzyskać zgodę zarządcy drogi (art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych); inwestor zobowiązany jest również do spełnienia innych warunków przedmiotowej decyzji zawartych w dalszych jej punktach a wynikających z przeprowadzonych uzgodnień; sposób zabudowy nie może naruszać prawnych interesów osób trzecich, wynikających z przepisów z zakresu wykonywania prawa własności (Prawo budowlane, Kodeks cywilny). Szczegółowe rozwiązania planowanego zamierzenia ustalone zostaną na etapie postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2020.1333 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych do ustawy w tym m.in. rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019.1065 ze zm.). 2. Warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U.2023.1336 ze zm.) Teren planowanej inwestycji nie znajduje się w obszarze objętym ochroną prawną ww. ustawy. zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (...) (art. 83 a ustawy); Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U.2020.1219 ze zm.) Teren planowanej inwestycji nie znajduje się w obszarze objętym ochroną prawną ww. ustawy. w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu (art. 74 ust. 1 ustawy ww. ustawy); w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych (art. 75 ust. 1 ww. ustawy); przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji (art. 75 ust. 2 ww. ustawy); Planowane zamierzenie nie jest inwestycją figurującą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U.2019.1839.) oraz nie kwalifikuje się do przeprowadzenia postępowania wynikającego z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U.2021.247 ze zm.). 3. Warunki w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U.2021.710 ze zm.) Teren planowanej inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską w rozumieniu przepisów ww. ustawy. 4. Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej Teren przedmiotowej nieruchomości znajduje się w zasięgu istniejącej sieci miejskiej infrastruktury technicznej, która jest wystarczająca dla realizacji planowanego zamierzenia. Możliwość zaopatrzenia obiektu w media z miejskiej sieci infrastruktury technicznej określili ich gestorzy: - [...] w W. - pismo z dnia 28.11.2023 r., znak: [...], w którym [...] informuje, odnośnie przyłączenia projektowanego budynku zamieszkania zbiorowego przy ul. [...] (dz. nr [...] w obrębie [...]) do: Sieci wodociągowej a. źródłem zaopatrzenia w wodę ww. projektowanej zabudowy wysokiej może być istniejący przewód wodociągowy DN 150 w ul. [...]; sieci kanalizacyjnej odbiornikiem ścieków bytowych i w ograniczonej ilości wód opadowych z ww. zabudowy może być istniejący kanał ogólnospławny (0,60x1,10) m w ul. [...]; maksymalna ilość wód opadowych odprowadzana z przedmiotowej inwestycji do miejskiej sieci kanalizacyjnej nie może przekroczyć wartości 1 dm3/s. Większe ilości wód opadowych należy gromadzić w zbiorniku retencyjnym zaopatrzonym w urządzenie ograniczające przepływ i odprowadzać w okresie pogody bezdeszczowej. Dopuszczalne są także inne sposoby zagospodarowania nadmiaru wód opadowych. na terenie inwestycji znajduje się sieć kanalizacyjna nie będąca w eksploatacji [...] SA (odwodnienie sieci cieplnej oraz przyłącza kanalizacyjne z posesji przy ul. [...]). Likwidacja ww. sieci lub jej przebudowa będzie możliwa w uzgodnieniu z jej dotychczasowym właścicielem/użytkownikiem. Przy przebudowie należy zapewnić ciągłość odprowadzenia ścieków. [...] Sp. z o.o. (e-on) - pismo z dnia 24.11.2023 r., znak: [...], w którym informuje, że dla budynku zamieszkania zbiorowego przy ul. [...] (działka nr [...] obręb [...]) istnieje możliwość zasilania projektowanego obiektu mocą przyłączeniową 200 kW, zasilanie obiektu może nastąpić przy wykorzystaniu istniejącej oraz projektowanej sieci nN; [...] S.A. - pismo z dnia 20.12.2023 r., znak: VWAW/HRSR/23/2314043/l, w którym [...] informuje m.in., że dla planowanego budynku hotelowego/zamieszkania zbiorowego przy ul. [...], zasilenie w ciepło z sieci ciepłowniczej jest technicznie możliwe w sumarycznej ilości 160 kW. Na opiniowanym terenie zlokalizowana jest infrastruktura ciepłownicza (kanałowa s.c. 2xDN150, kanałowa s.c. 2xDN125, kanałowa s.c. 2xDN80, kanałowym przyłączem 2xDN65 do budynku [...], kanałowym przyłączem 2xDN65 do budynku [...], preizolowaną siecią ciepłowniczą 2xDN65, w stronę budynku [...]), z którą koliduje opiniowana inwestycja. Usunięcie kolizji projektowanej zabudowy z osiedlową siecią ciepłowniczą poprzez jej przebudowę, jest wykonywane na koszt inwestora, na warunkach określonych w umowie. Wszelkie prace (w tym wcinka) związane z przerwą w przesyle ciepła mogą być wykonywane w terminie od 1.05 do 31.08. Ewentualna przebudowa istniejących przyłączy kolidujących z planowaną inwestycją lub budowa nowych możliwa jest na warunkach określonych przez gestorów poszczególnych mediów. Realizacja ewentualnych przekładek i budowa nowych odcinków sieci po nowych trasach wymaga uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2023.1752 ze zm.) "sytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarach miast (...) koordynuje się na naradach koordynacyjnych organizowanych przez starostę." Koordynacja sytuowania projektowanych sieci zgodnie z Zarządzeniem Prezydenta m.st. Warszawy Nr 6378/2014 z dnia 21 lipca 2014 r. w sprawie zasad organizacyjnych koordynowania usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarze m.st. Warszawy. Obsługa komunikacyjna inwestycji Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...] Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskano stanowisko: Zarządu Terenów Publicznych, który działając w imieniu zarządcy dróg gminnych w Dzielnicy [...] w tym ulicy [...](droga gminna), pismem z dnia 18.05.2024 r. uzgodnił projekt przedmiotowej decyzji z następującą uwagą: miejsca parkingowe dla potrzeb lokali, w szczególności w zakresie dostaw i wywozu śmieci, nie mogą być zlokalizowane w pasach drogowych dróg publicznych, inwestor zobowiązany jest uzgodnić lokalizację oraz konstrukcję zjazdu na teren inwestycji z ul. [...] z zarządcą drogi, w trybie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich Zakres ochrony interesów osób trzecich określono w § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.2003.164.1589). Na dalszych etapach, należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed: pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie; zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Wymagania powyższe mają charakter zasad ogólnych i nie zwalniają wnioskodawcy od zachowania dalej idących wymagań zawartych w prawie budowlanym i przepisach odrębnych (w tym np.: z zakresu wykonywania prawa własności). Linie rozgraniczające teren inwestycji Linie rozgraniczające teren objęty wnioskiem oznaczono linią ciągłą i literami ABCDA na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, stanowiącej załącznik graficzny nr 1, który jest integralną częścią niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 5.01.2024 r. spółka działająca pod firmą JESS TRAN Spółka Komandytowa, reprezentowana przez pełnomocnika Pana Jacka Świderskiego, wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zamieszkania zbiorowego z usługami w parterze i garażem podziemnym, na działce ewid. nr [...]/2 w obrębie [...]-[...]-01, położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. Wniosek, po skorygowaniu w dniu 5.03.2024 r. zawierał wszystkie niezbędne elementy określone w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Opis planowanego zamierzenia inwestycyjnego (według wniosku) Planowane zamierzenie inwestycyjne polegało będzie na budowie wolnostojącego budynku zamieszkania zbiorowego z funkcją handlowo-usługową w przyziemiu budynku oraz z garażem podziemnym. Bryła budynku nawiązująca wysokością do budynków sąsiednich. Budynek posadowiony na garażu podziemnym wielostanowiskowym. Główny wjazd na działkę od ul. [...]. Charakterystyczne parametry planowanej inwestycji: powierzchnia zabudowy - ok. 400 - 420 m2; powierzchnia biologicznie czynna - min. 0%; liczba kondygnacji nadziemnych/maksymalna wysokość -VI / 18 -19 m; liczba kondygnacji podziemnych - II - III; Przewidywana liczba miejsc parkingowych łącznie -10 - 26 w garażu podziemnym. W toku postępowania dokonano analiz: I - analizy na podstawie art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2021.741 ze zm.) czyli analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z analizy stanu faktycznego i prawnego terenu (poniżej), na którym przewiduje się realizację inwestycji: Stan prawny i faktyczny terenu Teren objęty wnioskiem stanowi działka nr ewid. [...] w obrębie [...], o powierzchni 772 m2 sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi), której właścicielem jest osoba prawna. Działka graniczy bezpośrednio: - od strony północnej z terenami zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, - działka nr ewid. [...] w obrębie [...] (ul. [...]), o powierzchni 899 m2, sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (B), której właścicielem W, gospodaruje zasobem nieruchomości Prezydent W, a współużytkownikami wieczystymi są osoby fizyczne i osoby prawne, działka nr ewid. [...] w obrębie [...] (ul. [...]), o powierzchni 2202 m2, sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (B), której współwłaścicielami są [...], osoby fizyczne i osoby prawne, działka nr ewid. [...]/2 w obrębie [...]-[...]-01, o powierzchni 82 m2, sklasyfikowana jako zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp), której właścicielem jest W., gospodaruje zasobem nieruchomości Prezydent W; od strony wschodniej z terenem zabudowy usługowej, działka nr ewid. [...] w obrębie [...] (ul. [...]), o powierzchni 1842 m2, sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi), której właścicielem jest Skarb Państwa, gospodaruje zasobem nieruchomości Prezydent W, od strony zachodniej- z terenem zabudowy usługowej - budynek biurowy, działka nr ewid. [...] w obrębie [...] (ul. [...]), o powierzchni 1008 m2, sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi), której właścicielem jest Skarb Państwa, gospodaruje zasobem nieruchomości Prezydent W, a współużytkownikami wieczystymi są osoby fizyczne; od południa - z terenem ograniczonym liniami rozgraniczającymi ul. [...]; działka nr ewid. [...] w obrębie [...], o powierzchni 6683 m2, sklasyfikowana jako drogi (dr) - ul. H., której właścicielem jest W, zadania zarządcy dróg publicznych wykonuje Prezydent W. Przedmiotowa nieruchomość, położona jest w kwartale ulic: [...], [...], [...], [...]., w obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami i usługowej. Działka utwardzona, wykorzystywana jako miejsce do parkowania, wolna jest od zabudowy kubaturowej. Przez teren działki przebiega sieć ciepłownicza i kanalizacyjna obsługująca sąsiednie budynki. W sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa. Obsługa terenu bezpośrednio od ul. H.. II-analizy na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588 ze zm.) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzone analizy wskazują że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanego zamierzenia inwestycyjnego zarówno w zakresie kontynuacji funkcji jak i cech, parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Tym samym wykazały dopuszczalność planowanego zamierzenia opisanego we wniosku zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Warunkiem realizacji planowanego przedsięwzięcia będzie jednoczesne spełnienie warunków niniejszej decyzji oraz wymogów wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane, a także przepisów aktów wykonawczych do tej ustawy oraz ustawy o drogach, na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę, które przesądzi o możliwości jego realizacji. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego zapewniono stronom czynny w nim udział. Strony zostały zawiadomione 0 wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznawania się z aktami sprawy w toku całego postępowania pismem z dnia 16.01.2024 r. W dniu 29.02.2024 r. wpłynęło pismo z dnia 15.02.2024 r., w którym adw. M. M. pełnomocnik stron postępowania zgłosił sprzeciw wobec planowanej inwestycji. W dniu 15.02.2024 r. pełnomocnik wnioskodawcy i wnioskodawca zostali poinformowani o konieczności zajęcia stanowiska w sprawie niezgodności parametrów wynikających z przeprowadzonej analizy obszarowej z zaproponowanymi w złożonym wniosku. Brak stanowiska w terminie 21 dni od daty otrzymania pisma w przedmiotowej sprawie może skutkować wydaniem decyzji odmownej. W dniu 5.03.2024 r. wpłynęło pismo od pełnomocnika Wnioskodawcy z korektą parametrów, nawiązujących do wniosków z analizy. Strony postępowania zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z korektą wniosku pismem z dnia 14.03.2024 r. W dniu 25.04.2025 r. wpłynęło pismo [...], reprezentowanej przez Zarząd, w który zgłasza uwagi i obawy względem planowanej inwestycji. W dniu 30.04.2024 r. wpłynęło pismo z dnia 22.04.2024 r., w którym adw. M. M. pełnomocnik stron postępowania zgłosił sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskano niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa (art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym): Zarządu [...] (art. 53 ust. 4 pkt 9 ww. ustawy) - pismo z dnia 18.05.2024 r., znak sprawy: [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (art. 53 ust. 4 pkt 2a ww. ustawy), który pismem z dnia 29.05.2024 r., znak: [...], "uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zamieszkania zbiorowego z usługami w parterze i garażem podziemnym, na działce ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W." Pismem z dnia 6.06.2024 r. zawiadomiono wszystkie strony postępowania o możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie. Uwag nie zgłoszono. Na podstawie przeprowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie stwierdzono, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i warunkami wynikającymi z przeprowadzonych obligatoryjnych uzgodnień oraz że decyzja spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku. Rozpatrując odwołanie B. D. i A. D. od powyższej decyzji organu I instancji, Kolegium podało, że zgodnie z art. 127 § 1 kpa dokonało ponownej całościowej, merytorycznej oceny całej sprawy administracyjnej zakończonej decyzją I instancji i uznało, że odwołanie należało uwzględnić. Na uzasadnienie swojego stanowiska Kolegium posłużył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1800/22, w którym - jak podało Kolegium - Sąd w odniesieniu do inwestycji planowanej na tej samej działce i o parametrach porównywalnych do tych, o których mowa we wniosku w niniejszej sprawie stwierdził, że: "w ocenie Sądu, sporna inwestycja w kształcie wynikającym z zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogu kontynuacji cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym, przy czym w tym zakresie Sąd wskazuje w szczególności na gabaryty i formę architektoniczną obiektów budowlanych. Innymi słowy, inwestycja realizowana na podstawie tak ustalonych warunków zabudowy nie będzie odpowiadać charakterystyce architektonicznej zabudowy już istniejącej. Należy bowiem zauważyć, że z utrzymanej w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy wynikają następujące parametry: wysokość elewacji frontowej - ok. 15 m, wysokość całkowita - ok. 18 m, maksymalna szerokość elewacji frontowej - od 6 do 8 m. Z uwagi na parametry działki o nr ew. [...]/2 w obrębie [...]-[...]-01 w Warszawie, wynika z tego, że na podstawie zaskarżonej decyzji mógłby powstać wielopiętrowy budynek (o wysokości nawiązującej do sąsiadujących z nim obiektów pięciokondygnacyjnych) o bardzo wąskiej elewacji frontowej z elewacjami bocznymi o wielokrotnie większej długości. Zestawienie załącznika mapowego do zaskarżonej decyzji z danymi dostępnymi pod adresem geoportal.gov.pl wskazuje bowiem, że w granicach obowiązującej linii zabudowy i nieprzekraczalnej linii zabudowy planowany budynek może mieć długość ok. 44 m. Z tabeli zamieszczonej w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze analizowanym nie znajduje się żaden obiekt, którego gabaryty i forma architektoniczna odpowiadałyby obiektowi, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Jak już wyżej zaznaczono, zaskarżona decyzja umożliwia uzyskanie pozwolenia na budowę budynku o długości ok. 44 m i szerokości 6-8 m (przy czym ta druga wartość to szerokość elewacji frontowej obiektu). Budynki bezpośrednio sąsiadujące ze sporną inwestycją posiadają elewacje frontowe o szerokości 16 m (ul. [...] - dz. ew. nr [...]/1) i 45 m (ul. [...] - dz. ew. nr [...], przy czym od strony ul. [...] szerokość elewacji jest zbliżona do szerokości elewacji budynku przy ul. [...]). Zatem w tym zakresie obiekt planowany przez inwestora na działce nr 97/2 ma być dwukrotnie węższy niż sąsiadujące z nim a istniejące zabudowania, przy zbliżonej maksymalnej długości. Z całego obszaru analizowanego jedynie budynek przy ul. [...] (dz. ew. nr [...]) posiada porównywalną szerokość elewacji frontowej do tej ustalonej w zaskarżonej decyzji. Budynek ten jest jednak obiektem zaledwie dwukondygnacyjnym o wysokości elewacji frontowej na poziomie 7 m. Nie da się zatem przyjąć, aby w zaskarżonej decyzji doszło do kontynuacji cech architektonicznych i gabarytów tego akurat budynku, skoro przewidziano w niej wysokość elewacji frontowej spornego budynku na poziomie ok. 16 m. Budynek przy ul. [...] pełni funkcję biurowo-administracyjną i jego kształt i gabaryty, ogólna kubatura, w żaden sposób nie przystają do gabarytów i wielkości budynku, który mógłby powstać na podstawie zaskarżonej decyzji. To stanowisko Sądu znajduje swoje potwierdzenie również w ostatecznej wersji koncepcji przedłożonej przez inwestora, w której zawarto wizualizację planowanego obiektu. W ocenie Sądu, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinien być rozumiany w ten sposób, że brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy i w konsekwencji bezprzedmiotowe jest badanie kolejnych przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2 do 5 u.p.z.p. Brak spełnienia kluczowej przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wyklucza wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok I-28A z 29.11.2022 r., II OSK 682120, LEX nr 3458765). W ocenie - Sądu, z analizy urbanistycznej przeprowadzonej w toku postępowania na podstawie prawidłowo wyznaczonych granic obszaru analizowanego wynika bowiem, że zabudowa, której dotyczy zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów "zasady dobrego sąsiedztwa" w zakresie kontynuacji cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym. Wydając zaskarżoną decyzję, Kolegium naruszyło zatem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do pozostałych zarzutów analizowanej skargi.". Kolegium uznało, biorąc pod uwagę zacytowany wyżej wyrok, taki sam stan faktyczny sprawy, zbliżone parametry planowanej zabudowy do inwestycji, o której mowa w zacytowanym wyroku, że organ I instancji winien ponownie przeprowadzić analizę obszaru, zgodnie ze stanowiskiem Sądu przedstawionym dla inwestycji planowanej na tej samej działce i o zbliżonych parametrach. Sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosła [...] spółka komandytowa z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając decyzję w części, tj. w zakresie pkt 2. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 kpa poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu. Podnosząc powyższy zarzut sprzeciwiająca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw jest zasadny, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, wydając zaskarżoną decyzję w sprawie, dopuściło się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 kpa oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a w konsekwencji art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ppsa", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64e ppsa, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 kpa (art. 151a § 1 zdanie 1 ppsa), zaś w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 ppsa). W świetle powyższych przepisów podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji jest przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 kpa. Z kolei w myśl art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przesłanki podjęcia decyzji kasacyjnej wynikają wprost z powołanego wyżej przepisu, a należą do nich: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów Kodeksu (lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych) oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15). Wyjaśnienia wymaga, że wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym stanowić winno wyjątek od zasady rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i jej ostatecznego załatwienia. W sprzeczności z art. 138 § 2 kpa pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte takimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 kpa. Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne ma charakter dwuinstancyjny. Dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, lecz prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Charakterystyczną cechą sprzeciwu jest zaś ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej tym środkiem zaskarżenia, który dotyczy wyłącznie zasadności wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Oznacza to, że organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i ewentualnie sąd, badający legalność jego decyzji) jest związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w zakresie dotyczącym ustalenia, czy w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter procesowy, nie kreuje żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na brak jakichkolwiek rozważań własnych Kolegium w uzasadnieniu decyzji, zaskarżona decyzja w zaskarżonej części punktu 2. nie poddaje się kontroli sądowej. Kolegium w uzasadnieniu decyzji nie przedstawiło własnej, niezależnej argumentacji do przyjętego w inkryminowanej decyzji stanowiska, co skutkuje brakiem uzasadnienia decyzji w zaskarżonej części i uniemożliwia Sądowi jej kontrolę pod względem zgodności z przepisami prawa. Lukę w przedstawieniu jakichkolwiek podstaw merytorycznych uzasadniających przyjęte stanowisko, Kolegium zapełniło zacytowaniem obszernej treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1800/22 wydanego – jak podało Kolegium – w odniesieniu do inwestycji planowanej na tej samej działce i o parametrach porównywalnych do tych, o których mowa we wniosku w niniejszej sprawie; i wyłącznie na zacytowaniu fragmentu powyższego wyroku z dnia 22 lutego 2022 r. Kolegium poprzestało, nie przedstawiając absolutnie żadnej, własnej argumentacji do przyjętego w sprawie niniejszej stanowiska, co narusza zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa. Przypomnieć należy, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 15 kpa, polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez dwa różne organy. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty i istotne okoliczności sprawy, co jednak w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Organ odwoławczy ma zatem obowiązek skontrolowania sprawy w jej całokształcie i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swojej decyzji. Organ II instancji ma przeprowadzić powtórne postępowanie merytoryczne i po raz drugi ocenić dowody, co jednak nie oznacza, że organ odwoławczy decyzję merytoryczną może wydać tylko na podstawie tych dowodów, które oceniał już organ I instancji. Wszak organ odwoławczy może przeprowadzić dowody uzupełniające, co wynika wprost z przepisu art. 138 § 2 kpa. Organ działający w trybie odwoławczym (ponownego rozpoznania sprawy) nie dokonuje kontroli legalności decyzji wydanej w I instancji, jego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem nie tylko ustalonych już okoliczności faktycznych i prawnych, ale także tych, które zaistniały na etapie jego procedowania. Organ odwoławczy nie może poprzestać na zdarzeniach, czy wnioskach, które pojawiły się w toku postępowania przed I instancją, jego obowiązkiem jest ocena także tych zdarzeń, dowodów, faktów i norm prawa, które wystąpiły (pojawiły się) na etapie postępowania odwoławczego i mają wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo decyzja w zaskarżonej części nie realizuje też zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ustalenie stanu faktycznego ponad wszelką wątpliwość, a następnie dokonanie oceny zebranych dowodów na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Tymczasem decyzja w zaskarżonej części całkowicie pozbawiona jest własnej argumentacji Kolegium i przyjętego w sprawie stanowiska oraz brak jest odniesienia się do stanu sprawy i szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania, mimo że w każdej decyzji administracyjnej organ powinien sporządzić wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie decyzji, spełniające wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art.107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 kpa. Wprawdzie organ odwoławczy nie jest związany treścią zarzutów zgłoszonych przez stronę, która korzysta z prawa do obrony swoich interesów, jednakże do zarzutów takich obowiązany jest się ustosunkować. Obowiązek ten ma szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji kwestionowanych przez stronę, gdyż wyjaśnienie stronie zasadności takiej decyzji może sprzyjać u niej powstaniu przekonania, że decyzja chociaż niekorzystna dla niej – jest zasadna, gdyż w danej sytuacji organ nie mógł postąpić inaczej. W ocenie Sądu, postępowanie odwoławcze nie obejmuje wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie, zdaniem Sądu, wywarło istotny wpływ na treść decyzji w zaskarżonej części. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja w punkcie 2. wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, które zobowiązują organy administracji publicznej do podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, których odzwierciedleniem winna być treść uzasadnienia decyzji. Takie uzasadnienie daje również rękojmię, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w punkcie 2. powyższych wymagań nie spełnia. Należy podkreślić w tym miejscu, że rozstrzygnięcie winno być rzetelne i oparte na kompletnym materiale dowodowym oraz zawierać jasną sumbsumpcję, nie może ograniczać się też do lakonicznych stwierdzeń, lecz winno zawierać wszechstronne wyjaśnienie wątpliwości i uzasadnienie przekonujące, dostępne i zrozumiałe dla stron i innych organów, czy sądów, zgodnie z naczelną zasadą procesową zaufania do organów wyrażoną w art. 8 kpa. Uzasadnienie decyzji musi odnosić się do przedmiotu rozpoznawanej sprawy i szczegółów materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powinien w sposób jednoznaczny dać temu wyraz, że zebrany materiał dowodowy został wszechstronnie, wyczerpująco i rzetelnie rozpatrzony. Dopiero tak sporządzone uzasadnienie, umożliwia stronie postępowania poznanie motywów działania organu, i zrozumienia wydanej decyzji. Dzięki poprawnie sporządzonemu uzasadnieniu również Sąd, w razie wniesienia skargi, ma możliwość zweryfikowania wydanego rozstrzygnięcia i zbadania, czy organ wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz czy w sposób logiczny wyjaśnił swoje stanowisko. Także z art. 107 § 3 kpa jednoznacznie wynika, że uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także wyjaśniać tok myślenia prowadzący do konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Sąd nie może zastępować organu administracji publicznej i poszukiwać argumentów przemawiających za zasadnością wskazanego przez niego stanowiska, dokonywać samodzielnie stosownych ustaleń i ocen, czy też udzielać odpowiedzi na zarzuty stron podnoszone w toku postępowania administracyjnego. Zadaniem Sądu jest bowiem ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii przez organ nierozważonych. Sprzeciw okazał się więc zasadny, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, tj. w zakresie punktu 2. decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które obejmują kwotę uiszczonego wpisu sądowego od sprzeciwu w kwocie 100 zł i wysokość kosztów zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, ustalonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) w kwocie 480 zł oraz kwotę 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem powyższych rozważań oraz zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa, mając na względzie obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie, tj. po rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego wraz z uwzględnieniem szczegółowej analizy zarzutów odwołania. Uzasadnienie decyzji winno wyjaśniać podjęte rozstrzygnięcie w sposób czytelny i możliwy do weryfikacji w oparciu o zebrany materiał dowodowy.