VII SA/Wa 1162/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa Osiedle [...] w [....], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła w dniu 28 kwietnia 2016 r. skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016r., nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2014 r. (znak: [...]) i nakładającą na stronę skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] poprzez wykonanie robót wskazanych w ekspertyzie technicznej. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek nie zawiera odrębnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 267) – dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został w należyty sposób uzasadniony, brak jest podstaw do jego pozytywnego rozpatrzenia. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania, nie wskazuje natomiast na okoliczności, które czyniłyby ten wniosek zasadnym. Takie stanowisko Sądu jest zgodne z obowiązującym orzecznictwem. W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W lakonicznym uzasadnieniu wniosku strona skarżąca ograniczyła się wyłącznie do wskazania określonych w art. 61 p.p.s.a ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji i w żaden sposób nie uprawdopodobniła ich zaistnienia w przytoczonym stanie faktycznym. Tym samym w żaden sposób nie zostało wykazane z ryzykiem jakiej niepowetowanej straty i jakimi trudnymi do odwrócenia negatywnymi skutkami dla strony skarżącej wiąże się nieuwzględnienie podnoszonego wniosku. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.