VII SA/Wa 1167/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. nr 9, poz. 26 ze zm.), zwanej dalej kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. B. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego garażu wraz z jego rozbudową położonego na działce nr ew. [...] z obrębu [...]przy [...] w W.. Na wstępie uzasadnienia decyzji Wojewoda [...] wyjaśnił zasady obowiązujące w postępowaniu nieważnościowym, podkreślając, że w tym postępowaniu organ nie orzeka co do istoty sprawy, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o materiał dowodowy, weryfikuje samo rozstrzygnięcie. Organ dokonuje oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia każdej z przesłanek nieważnościowych określonych przepisem art. 156 § 1 kpa. Ustala do jakich naruszeń prawa doszło w postępowaniu zwykłym, a następnie ocenia czy naruszenia te miały charakter rażący. Dokonując formalno-prawnej oceny decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że nie jest ona dotknięta żadną z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Podkreślił, że weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja z dnia [...] listopada 2004 r. została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywoływałoby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale wykonalna. W ocenie Wojewody [...]decyzja ta nie jest również dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie dokonując analizy posiadanych dokumentów organ wojewódzki zauważył, że w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej brak jest ekspertyzy technicznej nadbudowanego i rozbudowanego budynku. Powołał treść przepisów § 206 ust. 1 i § 204 ust 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm. oraz § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nakładającym na inwestora obowiązek dołączenia oceny technicznej istniejącego budynku w przypadku projektowania jego przebudowy, rozbudowy i nadbudowy. Organ podkreślił, iż z powyższych przepisów wynika, iż w przypadku gdy inwestycja polegać ma na wzniesieniu budynku w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, koniecznym jest dołączenie do dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej istniejącego budynku, celem wykazania, że planowane zamierzenie budowlane nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania obiektu sąsiedniego lub obniżenia jego wartości użytkowej. Nadto organ wojewódzki wskazał również na niezgodność planowanej nadbudowy istniejącego garażu wraz z jego rozbudową z decyzją Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie określenia powierzchni biologicznie czynnej: bowiem decyzja ta dopuszcza powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 350 m ², natomiast projekt przewiduje jej wielkość w granicach 339 m ². Zdaniem Wojewody [...] ani wskazane odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też naruszenie art. 206 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowią o rażącym naruszeniu prawa o którym mowa w art. 156 § 1 kpa. Podkreślił, że przesłankę nieważnościową w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowić może tylko rażące naruszenie prawa, zwykłe choć nawet oczywiste naruszenie prawa nie wyczerpuje dyspozycji tego przepisu i nie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji. Wobec powyższego Wojewoda [...] nie stwierdził nieprawidłowości, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Po rozpatrzeniu odwołania J. B. wniesionego od ww. decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił szczegółową analizę zgodności przedmiotowej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...], znak: [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2003 r., znak: [...]) Prezydent Miasta W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Następnie wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy określiła m.in. w pkt 1.3 powierzchnię biologicznie czynną 350m². Natomiast jak wynika, z projektu architektoniczno-budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę przewidziano w nim powierzchnię biologicznie czynną 339 m ², co prowadzi do wniosku, że względem decyzji o warunkach zabudowy projekt przewidział powierzchnię czynną biologicznie mniejszą o 11 m ². Ponadto , projekt spornej inwestycji przewiduje, że powierzchnią użytkowa budynku po zrealizowaniu inwestycji będzie wynosiła 104,5 m ², podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy określono, że powinna ona wynosić ok. 80 m². Powyższe oznacza, że projekt przewiduje powierzchnię użytkową budynku większą o 24, 5 m² W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe rozbieżności pomiędzy wartościami (powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni użytkowej) określonymi w decyzji o warunkach na budowę nie mogą być uznane jako naruszenie postanowień decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza o charakterze rażącym. Organ odwoławczy podkreślił, że wskazane w decyzji o warunkach zabudowy wartości odnoszą się bowiem do ogólnego charakteru inwestycji według wniosku inwestora, nie są natomiast konkretyzacją warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że analiza dokumentacji projektowej spornej inwestycji wykazała, że jest ona zgodna z warunkami zabudowy określonymi w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]listopada 2003 r., znak: [...], w zakresie powierzchni zabudowanej ok. 80 m² (projekt przewiduje, że powierzchnia ta po realizacji inwestycji wyniesie 63 m²), wysokość zabudowy –ok. 3,5 m w projekcie określono wysokość 3,30 m. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził w przedmiotowej sprawie rażącego naruszenia postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ II instancji wyjaśnił, że do wniosku z dnia 28 września 2004 r. inwestor załączył oświadczenie z dnia 28 września 2004 r. o przysługującym mu prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z którego wynika, że powyższe prawo wywodzi z tytułu współwłasności przedmiotowej nieruchomości (współwłaścicielem jest J. B.). Nadmienił, że wprawdzie powyższe oświadczenie nie jest kompletne, bowiem inwestor nie wskazał w nim , z jakiego tytułu wynika prawo do dysponowania całością ww. nieruchomości (z której jest współwłaścicielem), to jednak z akt sprawy wynika, że inwestor zawarł ze współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości J. B. ([...] i [...]) ugodę sądową dotyczącą rozbudowy istniejącego budynku. Dalej, organ odwoławczy wskazał, że sporna inwestycja nie narusza postanowień § 12, 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu na dzień wydania weryfikowanego pozwolenia na budowę (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego weryfikowana decyzja nie narusza postanowień § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury bowiem z powyższego przepisu wynika, że przedmiotowa ekspertyza może zostać wykonana już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a przed przystąpieniem do realizacji prac budowlanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt jest kompletny, zawiera wszelkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. W szczególności z uwagi na usytuowanie działki inwestycyjnej na obszarze objętym ochroną konserwatorską, do przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę, inwestor załączył decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...]grudnia 2003 r., Nr [...]. Nadto organ odwoławczy stwierdził, ze weryfikowana decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...], nie narusza w sposób rażący innych przepisów prawa, ani nie jest obarczona żadną z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej; decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważności z mocy prawa. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania z dnia 30 grudnia 2011 r. dotyczących niezgodności zatwierdzonej dokumentacji projektowej ze stanem faktycznym w zakresie powierzchni działki inwestycyjnej. Wyjaśnił, że w toku niniejszego postępowania ocenie podlega wyłącznie dokumentacja projektowa, w oparciu o którą orzekał organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając inwestorowi pozwolenia na budowę. Wobec powyższego organ w przedmiotowym postępowaniu nie ocenia zgodności dokumentacji projektowej będącej podstawą do wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę z rzeczywistym stanem faktycznym, gdyż za opracowanie dokumentacji projektowej odpowiada projektant. Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się - stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego- oświadczenie projektanta T. J. o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. B. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]listopada 2004 r. Nr [...]udzielającej pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 156 § 1 ust. 2 kpa, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, że decyzja zatwierdzała projekt niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane). W projekcie zmieniono określone w decyzji funkcje pomieszczeń garażu zagłębionego na pomieszczenia gospodarcze. Funkcję garażu zredukowano do 24,6 % budynku. Zatwierdzony projekt nie spełnia wymogu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu urządzenia 350 m² działki jak i powierzchni biologicznie czynnej ( w projekcie deklarowana jest powierzchnia biologicznie czynna w wysokości 339 m ²). Ponadto, skarżący wskazał, że zatwierdzony projekt jest sprzeczny z ugodą sądową z dnia 3 kwietnia 2002 r. określającą zakres prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którym dysponuje inwestor. Ugoda ta była załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę i podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W sprawie niniejszej tego rodzaju uchybienia wystąpiły co czyni skargę uzasadnioną. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012r. wydana w postępowaniu nieważnościowym wszczętym na żądanie J. B. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego garażu wraz z jego rozbudową położonego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [...] w W.. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 § 1 kpa. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłącznie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż zgodnie z art 35 ust 1. Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W ocenie Sądu, organ udzielający pozwolenia na budowę obowiązków tych zaniechał i naruszył art. 35 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zasadnie ustalił, iż zatwierdzony decyzją kontrolowaną w trybie nadzoru Nr [...] z [...] listopada 2004r. projekt budowlany jest niezgodny z ostateczną decyzją Prezydent Miasta W. dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...], znak: [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2003 r., znak: [...]) ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Jak wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, decyzja o warunkach zabudowy określiła m.in. w pkt 1.3 powierzchnię biologicznie czynną na 350m²,natomiast projekt architektoniczno-budowlanego zatwierdzony kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę przewidział powierzchnię biologicznie czynną na 339 m ², a więc mniejszą o 11 m ². Ponadto , projekt spornej inwestycji przewiduje, że powierzchnią użytkowa budynku po zrealizowaniu inwestycji będzie wynosiła 104,5 m ², podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy określono, że powinna ona wynosić 80 m² . Powyższe oznacza, że projekt przewiduje powierzchnię użytkową budynku większą o 24, 5 m² Jednocześnie organ odwoławczy przyjął, iż powyższe naruszenia nie mają charakteru rażącego lecz stanowiska swego nie uzasadnił , przyjmując jedynie że rozbieżności te mają niewielki zakres . Organ nie rozważył w pełni stanu faktycznego w którym doszło do zatwierdzenia projektu budowlanego odbiegającego od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem nadbudowa istniejącego garażu wraz z jego rozbudową miała nastąpić na działce ew. nr [...]o powierzchni 640 m2 już zabudowanej budynkiem mieszkalnym wolnostojącym oraz garażem zagłębionym wraz z wjazdem z ul. [...]. Nie można także przyjąć ,iż zwiększenie w projekcie powierzchni użytkowej planowanej inwestycji o ponad 20 % w stosunku do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi niewielką rozbieżność. Dopiero bowiem ustalenie jakie prawne ,społeczne i gospodarcze skutki wywołała decyzja zatwierdzająca projekt budowlany niezgodny z warunkami zabudowy, dla nieruchomości objętej inwestycja, również w zakresie możliwości jej dalszego zagospodarowania przez wszystkich współwłaścicieli, pozwoli organowi na rzetelna ocenę stopnia naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego. Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż inwestor załączył oświadczenie z dnia 28 września 2004 r. o przysługującym mu prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z którego wynika, że powyższe prawo wywodzi z tytułu współwłasności przedmiotowej nieruchomości (współwłaścicielem jest J. B.). Z akt sprawy wynika także, że inwestor zawarł ze współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości J. B. ([...] i [...]) ugodę sądową dotyczącą rozbudowy istniejącego budynku ( sygn.akt [...]). Niewątpliwie złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi istotną okoliczność w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż w stosunku do stanu prawnego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r. nastąpiła istotna modyfikacja, bowiem inwestor nie musi tak, jak dotychczas wykazać tytułu prawnego do nieruchomości, a jedynie ma obowiązek złożenia przedmiotowego oświadczenia. Przy czym co do zasady jeśli złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nie budzi wątpliwości nie podlega weryfikacji organu. Jednakże z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, iż w niektórych wypadkach nawet złożenie takiego oświadczenia nie pozbawia organu możliwości weryfikacji rzeczywistego tytułu prawnego inwestora. W przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy nieruchomości objętej współwłasnością, to wymaga ono zgody wszystkich współwłaścicieli, a brak takiej zgody stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 869/04). Przyjęcie odmiennej interpretacji mogłoby doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionych interesów współwłaścicieli nieruchomości objętej inwestycją, którzy mają prawo decydować nie tylko o samej inwestycji, ale także o jej usytuowaniu, parametrach. Stosowanie w postępowaniu o pozwolenie na budowę art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestią więc przez organy nie wyjaśnioną pozostała okoliczność, czy złożone przez inwestora prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmuje inwestycję w rozmiarze i kształcie ujętą w ugodzie sądowej z dnia 3 kwietnia 2002r. Jednocześnie odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podzielić pogląd organu odwoławczego, iż w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ocenia zgodności dokumentacji projektowej będącej podstawą do wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę z rzeczywistym stanem faktycznym. Kwestia ta bowiem należy do kompetencji organów nadzoru budowalnego i podlega kontroli w odrębnym postepowaniu. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy winien ponownie przeanalizować sprawę w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa mając również na względzie skutki prawne , gospodarcze i społeczne jaki wywołała decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego garażu wraz z jego rozbudową położonego na działce nr ew. [...] z obrębu [...]przy [...]w W. Z tych względów, uznając ,iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i 77 kpa w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 lit b i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 156 § 1 pkt 2 kpa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.