VII SA/Wa 1167/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta (...) – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami (...) na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji własnej oraz nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca - Miasto (...) – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w (...). złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji własnej oraz nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z koniecznością poniesienia przez stronę skarżącą bardzo wysokich, wielomilionowych kosztów usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku, przy ul. W.[...] w W. Wysokość kosztu remontu budynku została oszacowana w czerwcu 2011 r. na kwotę ok. 16.000.000 zł (słownie: szesnaście milionów złotych). Kwota ta w większości będzie obciążała (...), z uwagi na udział w nieruchomości wspólnej, który wynosi 92,2 %, podczas, gdy udział uczestnika postępowania (...) Sp. z o. o. w W. wynosi 7,8 %. Kwota remontu budynku była wyłącznie szacunkowa i nie zawiera wszystkich kosztów remontów lokali znajdujących się w budynku, zatem można przyjąć, iż z uwagi na wstępny etap opracowania, jak i upływ trzech lat od dnia sporządzenia ekspertyzy, koszt remontu ulegnie znacznemu zwiększeniu, chociażby, z uwagi na obecny stan techniczny budynku uzasadniający jedynie jego rozbiórkę. Podniosła, że remont jest bezprzedmiotowy, bowiem budynek nadaje się jedynie do rozbiórki. Wskazała, że konieczność finansowania remontu spowoduje wyrządzenie stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej, która nie będzie mogła być w żaden sposób wynagrodzona w przyszłości po wykonaniu decyzji i niemożliwe będą do odwrócenia skutki związane z wydatkowaniem przez (...) wielomilionowych kwot pieniężnych na nieracjonalny remont, który został nakazany w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uczestnik postępowania (...) Sp. z o. o. w W. wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu uczestnik postępowania podniósł, że nakład remontowy wymiernie zwiększy wartość budynku. Koszty remontu nie będą z punktu widzenia bilansowego dla strony skarżącej wartością straconą. W to miejsce skarżąca gmina uzyska substrat w postaci pełnowartościowej kamiennicy z możliwością wykorzystania znajdujących się w niej lokali. W konsekwencji przeprowadzonego remontu możliwe będzie sukcesywne i wieloletnie pozyskiwanie środków finansowych przez gminę z tytułu najmu lokali. Twierdzenie strony skarżącej, że środki, jakie musi wydatkować mogłaby pożytkować w sposób efektywniejszy, nie koresponduje z ustawowymi przesłankami wstrzymania wykonania decyzji. Ustawa nie uzależnia bowiem wytrzymania wykonalności decyzji od opłacalności nakazanych decyzją (pośrednio) wydatków względem uwarunkowań rynkowych. Podniósł, że realizacja nakazanego remontu wymaga znacznego czasu, a brak wstrzymania decyzji niewątpliwie nie pociągnie za sobą wielomilionowych wydatków. Faktyczna nieaktualność wskazywanej przez stronę skarżącą szkody poniesionej w czasie do rozpoznania skargi przez sąd administracyjny czyni wniosek nieuzasadnionym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.ie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Przypomnieć należy, na co wielokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że choć wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić jedynie na wniosek skarżącego i to na nim spoczywa główny ciężar wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie, to już rozpoznanie takiego wniosku powinno być oparte na rozważeniu nie tylko okoliczności w nim wskazanych, ale też wszystkich innych, znanych sądowi z urzędu. Nadto sąd powinien mieć na uwadze nie tylko interes skarżącego, ale również interes prawny i stanowisko pozostałych uczestników postępowania (zob. postanowienie NSA z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I OZ 732/11). W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa powyżej. Przede wszystkim sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do wykonania określonych robót budowlanych pociąga za sobą pewne dolegliwości finansowe, co zaś wpływa w określony sposób na funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego. Nie można jednak z góry oceniać, że wyrządzona w ten sposób szkoda ma charakter nieodwracalny. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek poniesionych nakładów finansowych grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa pokrycia wydatków związanych z wykonaniem określonych decyzją obowiązków. Sąd nie podziela argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania, że konieczność dokonania remontu spowoduje wyrządzenie stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej, która nie będzie mogła być w żaden sposób wynagrodzona w przyszłości po wykonaniu decyzji i niemożliwe będą do odwrócenia skutki związane z wydatkowaniem przez stronę skarżącą wielomilionowych kwot pieniężnych na nieracjonalny – zdaniem strony skarżącej - remont, który został nakazany w zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, że w istocie strona skarżąca kwestionuje zasadność nałożenia na nią obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego i twierdzi, że obecny stan techniczny budynku uzasadnia jedynie jego rozbiórkę. Uwzględniając wskazaną wyżej linię orzecznictwa nakazującą rozważenie interesów wszystkich uczestników postępowania, którą skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości, Sąd wziął pod uwagę również obecny etap postępowania sądowego i możliwy stopień zaawansowania robót budowlanych. W zaskarżonej decyzji zobowiązano stronę skarżącą do usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości przez wykonanie określonych robót budowlanych w terminie 2 lat od dnia jej doręczenia, tj. od dnia 23 kwietnia 2014 r. Mając zatem na uwadze, że prace budowlane są dopiero we wstępnej fazie ich planowania, pozyskiwania środków finansowych, a sprawa oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy, bezcelowe jest również i z tego powodu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać również należy, że nieprzedstawienie sytuacji finansowej przez stronę skarżącą powoduje, że nie można poczynić ustaleń, czy rzeczywiście przerastają one możliwości finansowe strony. Dodatkowo uznać należy, że przywołane przez stronę skarżącą w treści wniosku argumenty dotyczące wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie uzasadniają jej wstrzymania wykonania. Stwierdzić należy, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.