VII SA/Wa 1169/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2012 roku Nr [...] Minister Zdrowia działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 oraz art. 219, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej K.p.a.) utrzymał w mocy postanowienie Ministra Zdrowia nr [...] z dnia [...] lutego 2012 roku wydane A. S., urodzonemu [...] kwietnia [...] roku w T., odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści. Podstawą wydania postanowienia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna: W dniu 22 listopada 2010 roku A. S. wystąpił do Ministra Zdrowia z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt uznawalności dyplomu lekarskiego skarżącego z 1991 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 roku wydanym w sprawie VII SAB/Wa 122/11 po rozpoznaniu skargi na bezczynność Ministra Zdrowia, zobowiązał Ministra Zdrowia do wydania aktu w związku z pismem A. S. z dnia 22 listopada 2010 roku w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność Ministra Zdrowia nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał między innymi, iż wobec jednoznacznego sprecyzowania żądania, organ administracji w oparciu o treść art. 218 K.p.a. w przypadku wystąpienia z żądaniem wydania zaświadczenia z uwagi na swój interes prawny, obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Za nie zasadne w ocenie Sądu było zwracanie się do innych podmiotów w celu uzyskania dokumentów, potwierdzających fakt, iż przed uzyskaniem zgody na odbycie szkolenia specjalizacyjnego na warunkach stypendialnych uzyskany przez skarżącego dyplom został w Polsce uznany za równoważny z polskim dyplomem lekarza. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 roku Nr [...] Minister Zdrowia postanowił odmówić skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. Jako uzasadnienie rozstrzygnięcia Minister podał, iż w jego posiadaniu nie ma odpowiedniej dokumentacji pozwalającej na wydanie wnioskodawcy zaświadczenia, o którym mowa. W dniu 15 lutego 2012 roku A. S. wniósł do Ministra Zdrowia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż postanowienie Ministra zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7 , 75, 76 § 1, 77 i 126 w zw. ze 107 § 3 K.p.a. Wskazał, iż organ nie podjął wszelkich czynności mających na celu załatwienie sprawy, nie wydał zaświadczenia o żądanej treści i nie uwzględnił słusznego interesu strony postępowania. Nie dopuścił jako dowodu przedstawionego przez skarżącego dokumentu, zawierającego zgodę na odbywanie szkolenia specjalizacyjnego oraz nie stwierdził na podstawie przedstawionego przez skarżącego dokumentu urzędowego, zawierającego zgodę na odbywanie szkolenia specjalizacyjnego, że została wyrażona zgoda na odbywanie szkolenia specjalizacyjnego i ten fakt został w przedstawionym dokumencie urzędowo stwierdzony. Podniósł ponadto, że organ nie rozpatrzył w trakcie postępowania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz wadliwie sporządził uzasadnienie faktyczne postanowienia. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, iż wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego uznanie jego dyplomu lekarza, który uzyskał po ukończeniu studiów medycznych na Uniwersytecie Medycznym w T. w L. oparł o fakt, iż w dniu 5 kwietnia 1991 roku uzyskał zgodę Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej na odbywanie specjalizacji w Polsce i został skierowany do Akademii Medycznej w W., gdzie rozpoczął odbywanie specjalizacji w Klinice Chirurgii Ogólnej i Chorób Klatki Piersiowej. We wniosku wskazał, że podstawą skierowania na specjalizację mogło być wyłącznie uznanie jego dyplomu ukończenia studiów medycznych w L.. Podniósł, iż wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu postanowienia Minister Zdrowia posiada odpowiednią dokumentację wystarczającą do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wskazał, iż posiada dokument zawierający zgodę na odbywanie szkolenia specjalizacyjnego, wydany przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, którego uwierzytelnioną kopię przesłał do Ministerstwa Zdrowia. Wobec tego, że dokument ten jest w posiadaniu strony, to nie można przyjąć, iż nie znajduje się on w posiadaniu Ministra. W tych okolicznościach zdaniem skarżącego Minister mija się z prawdą lub nie przeprowadził właściwych czynności koniecznych do wydania żądanego zaświadczenia. Dodał, że Ministerstwo Zdrowia w analogicznej sytuacji jak skarżącego wydawało wszystkim lekarzom pochodzącym z L., mającym taki sam dyplom ukończenia studiów medycznych oraz przechodzącym taką samą procedurę, zaświadczenie o uznawalności dyplomu, upoważniające do ubiegania się o prawo do wykonywania zawodu z Izby Lekarskiej w późniejszym terminie po skierowaniu ich na specjalizację. Dodał, iż takiego zaświadczenia nie otrzymał, a obecnie jest ono niezbędne do podjęcia dalszych kroków w celu ubiegania się o prawo do wykonywania zawodu lekarza. Po ponownym rozparzeniu sprawy Minister Zdrowia w dniu [...] marca 2012 roku wydał postanowienie Nr [...], zaskarżone w niniejszej sprawie, o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, iż nie może zadośćuczynić żądaniu strony, ponieważ żądanie to wymaga od organu administracji wydania zaświadczenia na podstawie kopii dokumentów. Dane zawarte w przedstawionych kopiach nie znalazły potwierdzenia w rejestrze i w ewidencjach Ministra Zdrowia. Z uwagi na to, iż skarżący nie przedstawił żadnych nowych dokumentów, organ administracji publicznej dbając o słuszny interes strony i chcąc zadośćuczynić żądaniu przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. W ramach postępowania ustalono, że w spisach zdawczo-odbiorczych akt stanowiących ewidencję zasobu archiwum zakładowego Ministerstwa Zdrowia brak jest dokumentacji skarżącego. Postępowanie wyjaśniające miało na celu ustalenie czy wnioskodawca posiadał prawo wykonywania zawodu lekarza w Polsce oraz czy dyplom lekarza uzyskany za granicą został w Polsce uznany za równoważny z dyplomem odpowiedniej polskiej szkoły wyższej lub innej. W wyniku prowadzonego postępowania ustalono ponadto, iż dane skarżącego nie figurują w ewidencji Centralnego Rejestru Lekarzy i Lekarzy Dentystów RP ani w archiwum lekarzy cudzoziemców prowadzonym przez Naczelną Radę Lekarską, obejmującym wykaz i dane lekarzy cudzoziemców prowadzonym przez Naczelną Radę Lekarską, obejmującym wykaz i dane lekarzy cudzoziemców oraz dokumenty związane z postępowaniem prowadzonym przez Ministra Zdrowia w celu wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu lekarza na obszarze Polski w okresie 1974-1997, przekazane przez Ministra Zdrowia w 1998 roku Naczelnej Radzie Lekarskiej. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazywane przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Zdrowia uznał za chybione. W dniu 16 kwietnia 2012 roku skarżący A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2012 roku Nr [...]. Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności, mających na celu załatwienie jego sprawy, art. 9 K.p.a. poprzez nie poinformowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków oraz nieudzielanie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, przez co poniósł szkodę w postaci odmowy wydania żądanego zaświadczenia, art. 77 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w trakcie postępowania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Powołując się na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi powtórzył podnoszoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentację. Dodał ponadto, iż nie został wezwany przez organ do przedstawienia poświadczonych za zgodność kopii wymienionych w postanowieniu dokumentów, mimo obowiązku wynikającego w tym zakresie z art. 7 i 77 K.p.a. Gdyby Minister wezwał skarżącego do złożenia tych dokumentów, dopiero wówczas można by uznać, że organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpująco zebrał cały materiał dowodowy. Ponadto nie pouczając skarżącego o konieczności przedstawienia poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii przedstawionych dokumentów Minister nie poinformował w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach, które miały wpływ na ustalenie prawa i obowiązków skarżącego, które były przedmiotem postępowania. Minister Zdrowia w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, iż są one chybione. Podniósł, iż postępowanie w sprawach o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony. Powołując się w tej mierze na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał na brak możliwości traktowania postępowania wyjaśniającego, jako substytutu danych wynikających z prowadzonej przez właściwy organ dokumentacji. Organ przy wydawaniu zaświadczenia musi bazować na posiadanych przez siebie ewidencjach, rejestrach bądź innych danych. Z analizy akt przeprowadzonej w Ministerstwie Zdrowia wynika, iż organ nie dysponuje adnotacją potwierdzającą fakt przeprowadzenia procedury uznania dyplomu i nie może wydać zaświadczenia, o które wnosi skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd uchyla decyzję bądź postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wskazanej ustawy, Sąd stwierdził, że postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2012 r. jest zgodne z prawem. Należy w tej mierze mieć na uwadze, iż zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na jej przedmiot mają przepisy Działu VII Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1971 ze zm.) (dalej: "K.p.a."), regulujące wydawanie zaświadczeń. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 3 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie za żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1), zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). W myśl art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenia wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) oraz osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach określonych w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W myśl art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W świetle powyższych przepisów Minister Zdrowia, rozpoznając wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia, stosując postępowanie uproszczone wskazane w Dziale VII K.p.a., winien ograniczyć się do sprawdzenia prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub też innych danych. Jak wynika z akt administracyjnych organ dokonał powyższego sprawdzenia i w wyniku tych czynności ustalił, iż nie dysponuje dokumentami, pozwalającymi na wydanie zaświadczenia o uznawalności dyplomu lekarskiego skarżącego. W tych okolicznościach wydanie przez organ administracji postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, o którym mowa jest prawidłowe i zgodne z przepisami prawa. Dodać wypada, iż nawet gdyby dokumenty o treści przedstawianej przez skarżącego znajdowały się w zasobach organu, w ocenie Sądu nie mogłyby one stanowić podstawy do wydania zaświadczenia o uznawalności dyplomu lekarskiego skarżącego. Z dokumentów tych wynika bowiem, iż Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, Departament Nauki i Kształcenia udzielił A. S. zgody na odbycie szkolenia specjalizacyjnego I i II stopnia z zakresu chirurgii ogólnej na warunkach stypendialnych. Czas szkolenia określono na 5 lat, poczynając od dnia 15 kwietnia 1991 roku, a jako miejsce wskazano Klinikę Chirurgii Ogólnej i Chorób Klatki Piersiowej. W karcie specjalizacji, z której także wynika informacja o wydaniu zgody na uzyskanie specjalizacji z dniem 15 kwietnia 1991 roku, wskazano jako miejsce pracy i specjalizacji II Klinikę Chirurgiczną Akademii Medycznej w Ł. (kopia Karty specjalizacji Nr [...] w zakresie chirurgii ogólnej). Z kopii zaświadczenia z dnia 26 stycznia 1993 roku, wydanego przez Prorektora Akademii Medycznej w Ł. wynika, iż skarżący przebywał w Polsce w Akademii Medycznej w Ł. na szkoleniu specjalizacyjnym w zakresie chirurgii ogólnej w terminie od dnia 1 lutego 1992 roku do dnia 31 maja 1992 roku, z dalszego szkolenia zrezygnował i tym samym został skreślony z listy stypendystów. Z kopii zaświadczenia z dnia 6 stycznia 1992 roku wydanego przez Instytut Chirurgii Akademii Medycznej Klinikę Chirurgii Ogólnej i Chorób Klatki Piersiowej w W. wynika zaś, iż skarżący jako stypendysta Rządu [...] odbywał szkolenie w Klinice od 5 maja 1991 roku. Jednocześnie ze szkoleniem uczył się języka polskiego i z uwagi na trudności językowe pracował pod nadzorem starszych kolegów, w tym czasie uczestniczył w zajęciach klinicznych. Z dokumentów tych nie wynika fakt uznania dyplomu lekarskiego skarżącego, a wywodzone przez skarżącego twierdzenia są wynikiem interpretacji ich treści w związku z okolicznościami, w których powstały. Tymczasem postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. nie może służyć ustalaniu nowych okoliczności faktycznych i prawnych. Postępowanie wyjaśniające z art. 218 K.p.a. ogranicza się jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez organ. Za takim stanowiskiem "przemawia fakt zamieszczenia przez ustawodawcę w art. 218 § 2 k.p.a. sformułowania "w koniecznym zakresie", co wskazuje na zawężenie w tym przypadku postępowania wyjaśniającego a co zostało podyktowane tym, aby nie rozszerzać ponad niezbędną potrzebę zakresu aktów administracyjnych, które powstają w uproszczonej procedurze, gdyż nie jest wskazane zacieranie granic pomiędzy aktami informacji (zaświadczenia) i aktami ustalania i kształtowania stosunków prawnych (decyzje)" (cyt. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010 roku sygn. akt I OSK 630/10 (LEX nr 745278)). Z tych względów brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Ministra Zdrowia art. 77 K.p.a. Nie został także naruszony art. 7 K.p.a. Czynności podejmowane przez organ w celu rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia jakie organ winien był przeprowadzić, a polegające na sprawdzeniu posiadania przez siebie potrzebnych informacji zostały przeprowadzone prawidłowo. W tym miejscu zauważyć należy, iż kopie dokumentów dołączone przez skarżącego do wniosku o wydanie zaświadczenia zostały wydane z oznaczeniem danych osobowych w brzmieniu "S.", podczas gdy w skardze skarżący podaje swoje dane w brzmieniu "S.". Biorąc jednak pod uwagę, iż sprawdzano dokumentację organu zgodnie z brzmieniem danych osobowych skarżącego, wynikających z dołączonych do wniosku kopii dokumentów, w ocenie Sądu sprawdzenie to jest prawidłowe. Wobec tego, że posiadane przez skarżącego dokumenty, których kopie zostały dołączone do wniosku o wydanie zaświadczenia nie dawały podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. sprowadzający się do braku pouczenia przez organ o konieczności złożenia poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii złożonych dokumentów. Z tych względów wobec braku stwierdzenia naruszeń przepisów prawa stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.