VII SA/Wa 118/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. sprawy ze skarg J. W. i D. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r., znak (...) w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego I. skargi oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy); III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. L. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) grudnia 2012 r. znak (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 oraz art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071. ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z upływem 3 lat od daty zawieszenia na wniosek J. W. (d. S.) postępowania zażaleniowego - umorzył postępowanie zażaleniowe od postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2009 r. znak: (...). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku J.S., wydał postanowienie z dnia (...) sierpnia 2009 r. znak: (...), w którym wyjaśnił wątpliwości strony co do treści postanowienia (...) WINB z dnia (...) lipca 2009 r. znak: (...) utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) maja 2009 r. znak: (...) odmawiające J. S. wydania odpisu decyzji administracyjnej PINB w (...) z dnia (...) listopada 2004 r. znak: (...) nakazującej J. i D. S. dokonanie rozbiórki, będącego w budowie, obiektu garażowego na działce nr ewid. (...) przy ul. (...) w (...). Pismem z dnia 11 września 2009 r. J. W. złożyła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na powyższe postanowienie. Następnie do GINB wpłynęło pismo J. W. z dnia (...) października 2009 r. zawierające wniosek o zawieszenie ww. postępowania zażaleniowego do czasu ostatecznego rozpoznania podania złożonego przez skarżącą pismem z dnia 9 października 2009 r. do PINB w (...) o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem PINB w (...) z dnia (...) maja 2009 r. znak: (...). Przepis art. 98 § 1 k.p.a. przewiduje, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Pismem z dnia 22 października 2010 r. GINB zwrócił się do D. S. o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania, wskazując, Sygn. akt VII SA/Wa 118/13 że nieudzielanie odpowiedzi we wskazanym w piśmie terminie będzie traktowane jako udzielenie zgody na zawieszenie postępowania. D. S. w zakreślonym przez organ terminie w ogóle nie wyraził stanowiska w sprawie. Wobec powyższego GINB ustalił, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki dopuszczające zawieszenie postępowania, albowiem: z wnioskiem o zawieszenie postępowania wystąpiła strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, brak było sprzeciwu pozostałych stron postępowania oraz nie stwierdzono zagrożenia interesu społecznego w następstwie zawieszenia postępowania. W związku z tym, postanowieniem z dnia (...) listopada 2009r. znak: (...) GINB na postawie art. 98 § 1 k.p.a. GINB zawiesił postępowanie zażaleniowe od postanowienia (...) WINB z dnia (...) sierpnia 2009 r. znak: (...). W postanowieniu zawieszającym postępowanie zażaleniowe GINB pouczył strony, iż konsekwencją fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. jest objęcie zawieszonego postępowania regulacją art. 98 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli w okresie 3 lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. W terminie 3 lat od daty zawieszenia postępowania zażaleniowego, tj. do dnia 27 listopada 2012 r. żadna ze stron nie zwróciła się do GINB z wnioskiem o podjęcie postępowania. W związku z tym, zgodnie z regulacją zawartą w art. 98 § 2 k.p.a., zażalenie uznano za wycofane i postanowieniem z dnia (...) grudnia 2012 r. organ umorzył postępowanie. Organ w uzasadnieniu postanowienia z dnia (...) grudnia 2012 r. wskazał, że kodeks postępowania administracyjnego stanowi w art. 137 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., że strona może cofnąć zażalenie przed wydaniem postanowienia przez organ zażaleniowy. Organ zażaleniowy nie uwzględni jednak cofnięcia zażalenia, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy postanowienia naruszającego prawo lub interes społeczny. Z przywołanego przepisu wynika, zatem że cofnięcie zażalenia podlega kontroli organu zażaleniowego. Nie może być ono uwzględnione, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy postanowienia naruszającego prawo lub interes społeczny. Po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy, GINB stwierdził, że zaskarżone postanowienie (...) WINB z dnia (...) sierpnia 2009 r. znak: (...) nie narusza prawa oraz interesu społecznego, w związku z tym, GINB postanowił uwzględnić cofnięcie zażalenia. Sygn. akt VII SA/Wa 118/13 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r. złożyła J. W. wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2009 r. znak (...). W skardze zarzuciła, że w momencie zawieszenia postępowania organ nie zapytał o zgodę na zawieszenie drugiej strony – D. S., czym naruszył przepisy postępowania. Wskazała też, że postanowieniem z dnia (...) maja 2009 r. PINB w (...) odmówił jej doręczenia swojej decyzji z dnia (...) listopada 2004 r., postanowienie to postanowieniem z dnia (...) lipca 2009 r. utrzymał w mocy (...) WINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r. II SA/Bd 809/09 uchylił oba postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył także D. S. wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2009 r. znak (...). W skardze także podniósł, że WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r. II SA/Bd 809/09 uchylił postanowienie I -ej i II -ej instancji w przedmiocie doręczenia odpisu decyzji. W piśmie złożonym na rozprawie pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 98 §2 k.p.a. oraz 137 k.p.a. wskazując, że na skutek uchylenia postanowienia z (...) lipca 2009 r. w/wym wyrokiem "obecnie funkcjonuje w obrocie prawnym postanowienie wyjaśniające abstrakcyjne, bo odnoszące się do uchylonego orzeczenia". W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. Sygn. akt VII SA/Wa 118/13 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. połączył do wspólnego rozpoznania sprawy J.W. i D. S., albowiem mogły być objęte jedną skargą, gdyż dotyczą tego samego rozstrzygnięcia. Żadna ze skarg nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skarg jest postanowienie Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r. umarzające postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego (...) Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) sierpnia 2009 r. Jak wyjaśnił organ II -ej instancji postępowanie zażaleniowe, wobec treści art. 98 § 2 k.p.a. należało umorzyć na skutek upływu trzyletniego terminu, o którym mowa w tym przepisie. Przypomnieć należy, że w dniu (...) maja 2009 r. wydane zostało postanowienie w sprawie odmowy wydania Pani J. S. (obecnie W.) odpisu decyzji administracyjnej z (...) listopada 2004r. Postanowienie to utrzymał w mocy postanowieniem z dnia (...) lipca 2009 r. Wojewódzki (...) Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...). Następnie na skutek wniosku J. S. organ na podstawie art. 113 § 2 i 3 k.p.a. wydał postanowienie z dnia (...) sierpnia 2009 w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co treści postanowienia z dnia (...) lipca 2009 r. Na powyższe postanowienie J. W. (...) września 2009 r. złożyła zażalenie, a następnie w dniu 16 października 2009 r. wniosek o zawieszenie postępowania zażaleniowego. O wyrażenie stanowiska w przedmiocie zawieszenia organ pismem z dnia 22 października 2009 r. zwrócił się do D. S. Brak jego odpowiedzi, zgodnie z zawartym w piśmie pouczeniem, organ potraktował, jako brak sprzeciwu. W tym miejscu należy stwierdzić, że zarzut podniesiony w skardze dotyczący braku zajęcia stanowiska w sprawie przez D. S. nie może się ostać. Organ bowiem prawidłowo uznał za wyrażenie stanowiska, milczenie Skarżącego, o czym Skarżący został pouczony. Przypomnieć należy, że przepis art. 98 §1 k.p.a. stanowi o braku sprzeciwu innej strony, a nie o wyrażeniu przez nią zgody na zawieszenie postępowania. To oznacza, że przyjęcie fikcji prawnej braku sprzeciwu, w sytuacji milczenia strony, jest w świetle tego przepisu dopuszczalne, (podobne stanowisko zajął WSA w wyroku z dnia 27 sierpnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 403/08). Sygn. akt VII SA/Wa 118/13 Należy także podnieść, że zarzut ten, jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę mógłby mieć znaczenie, gdyby przedmiotem postępowania było postanowienie o zawieszeniu postępowania zażaleniowego. To postanowienie, nie zostało zaskarżone i nie może być przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Zawieszając postanowieniem z dnia (...) listopada 2009 r. postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., organ pouczył Strony, o treści art. 98 §2 k.p.a., że jeżeli w okresie trzech lat od zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania zażaleniowego, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Umarzając postępowanie zażaleniowe postanowieniem z dnia (...) grudnia 2012 r. organ wskazał, że kierował się treścią art. 98 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, przebieg postępowania w sprawie nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że żadna ze stron nie zwróciła się o podjęcie zawieszonego postępowania. Organ wobec powyższego na skutek upływu 3 - letniego terminu, zgodnie z dyrektywą art. 98 § 2 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie. W skargach do WSA Skarżący wskazują jako zarzut, że wyrokiem z dnia 22 czerwca 2009 r. w sprawie II SA/Bd 809/09 uchylone zostało postanowienie w przedmiocie doręczenia odpisu decyzji, którego to treść była przedmiot wyjaśnień w zażalonym postanowieniu. W ocenie pełnomocnika Skarżącego prowadzi to do sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonuje rozstrzygnięcie "abstrakcyjne", co narusza art. 137 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. W ocenie Sądu, stanowisko Skarżących jest błędne. W sprawie, wbrew twierdzeniu pełnomocnika Skarżącego, nie doszło do naruszenia art. 137 k.p.a. Artykuł 137 k.p.a. stanowi, że strona może cofnąć odwołanie (zażalenie) przed wydaniem decyzji (postanowienia) przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Jak wynika z brzmienia tego przepisu, odnosi się on do innej sytuacji faktycznej, a mianowicie takiej, gdy inicjatywa cofnięcia odwołania występuje po stronie Strony postępowania. Wówczas ta czynność procesowa Strony podlega kontroli organu odwoławczego ze względu na zasadę legalności lub ochronę interesu społecznego. Natomiast przepis art. 98 § 2 k.p.a., który stanowi, że "jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane", w sposób kategoryczny nakazuje uznać żądanie za wycofane. A zatem, w ocenie Sądu, nie daje podstaw 5 Sygn. akt VII SATWa 118/13 organowi do badania zaistniałej sytuacji z punktu widzenia naruszenia prawa, czy interesu społecznego. (Stąd wypowiedź organu w tej kwestii, należy uznać za zbędną.) Na marginesie należy wyjaśnić, że sytuacja, do jakiej doszło w sprawie nie jest sytuacją naruszającą prawo. Uchylenie przez Sąd postanowienia z dnia 1 lipca 2009 r. wyeliminowało je z obrotu prawnego, to znaczy spowodowało, że nie rodzi ono już skutków prawnych w sprawie, w jakiej zostało wydane. Nie oznacza jednak, że postanowienie to w ogóle przestało istnieć. Jest ono nadal elementem toczącego się postępowania, wskazującym na jego tok. Postanowienie z dnia (...) sierpnia 2009 r. wyjaśniające jego treść jest z nim immanentnie związane. Mając powyżej na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a skargi oddalił.