VII SA/Wa 1181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.,dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek A. P., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A., Oddział w [...], pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, linii kablowych 15 kV i 0,4 kV oraz złącz kablowych w miejscowości [...], w gminie [...] na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] , utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A., Oddział w [...], pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, linii kablowych 15 kV i 0,4 kV oraz złącz kablowych w miejscowości [...] , w gminie [...] na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Wnioskiem z dnia 10 maja 2011 r. A. P. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], wskazując, że powyższa decyzja dotknięta jest wadami kwalifikowanymi, o których mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 - wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, art. 156 § 1 pkt 4 - została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, art. 156 § 1 pkt 5 - była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały oraz art. 156 § 1 pkt - zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wojewoda [...] pismem z dnia 20 czerwca 2011 r., poinformował strony o wszczęciu, na wniosek A. P., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] września 2011 r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania A. P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., uchylił w całości w/w rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując szereg naruszeń przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Wojewoda [...] ponownie odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego A. P. odwołał się w ustawowym terminie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po analizie akt sprawy i wniesionego w terminie odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kwestionowane rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, zawartej w art. 16 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego oraz faktycznego, istniejącego w dacie jej wydania i nie może zmierzać do "naprawienia" uchybień popełnionych przez organ wydający kwestionowaną decyzję. Organ nadzorczy nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem. Organ podkreślił, że w postępowaniu odwoławczym, dotyczącym nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, przedmiotem postępowania jest ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym postępowanie to opiera się na tych samych zasadach, co postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji. Postępowanie odwoławcze sprowadza się wyłącznie do oceny decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej stopnia powiatowego z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], w aspekcie ustalenia występowania ewentualnych pozytywnych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. które mają charakter niezmienny w okresie czasu. Zatem w sytuacji, gdy stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a do oceny pozostaje jedynie kwestia prawna, w trybie odwoławczym możliwe jest konwalidowanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 2011 r., Wojewoda [...] wskazał, że nie wystąpiła żadna z przesłanek, wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, uprawniająca do unieważnienia decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...]. Z oceną organu wojewódzkiego zgodził się organ odwoławczy. Wyjaśnił, że jak wynika z księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], A. P. jest właścicielem działki o nr ewid. [...] w [...]. Natomiast z akt sprawy wynika, że w dacie wydania inkryminowanej decyzji działka wnioskującego o nr ewid. [...] w [...] (na całej długości od strony zachodniej) bezpośrednio graniczyła z gminną działką o nr ewid. [...], której mniejsza cześć tj. 452 m2 z całej działki o powierzchni 6100 m2 - na mocy uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2004 r., Nr [...] (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]), zmienionej następnie uchwałami Rady Gminy [...]: z dnia [...]października 2007 r., Nr [...] (opublikowanej w Dz. Urzęd. Woj. [...] z 2008 r., Nr [...], poz. [...]), z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] (opublikowanej w Dz. Urzęd. Woj. [...] z 2008 r., Nr [...], poz. [...]) oraz z dnia [...] września 2009 r, Nr [...] (opublikowanej w Dz. Urzęd. Woj. [...] z 2009 r., Nr [...] , poz. [...]) – została przeznaczona na drogę publiczną lokalną (ulica [...] ), natomiast pozostała jej część jest drogą prywatną, posiadającą połączenie z inną działką gminną o nr ewid. [...], stanowiącą drogę gminną dojazdową. Chociaż z akt sprawy wynika, że działka o nr ewid. [...] w [...] , w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. i obecnie, nie była i nie jest objęta żadnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to warunki dostępu do drogi publicznej (z ulicy [...]), zostały wyznaczone (dla działek w [...] o nr ewid.: [...] -obecnie [...] , [...] - obecnie [...] i [...]) w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w działek, i pozostawały aktualne w dniu [...] listopada 2010 r. Z projektu budowlanego (plan zagospodarowania terenu, nr rys. [...]), zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, że na w/w działce o nr ewid. [...] w [...] , zaprojektowano część spornej inwestycji tj. budynkową stację transformatorową 15/0,4 kV typu: MRw-bpp 20/630-3/3P "a", mufy MTED 0,1/4 (2 szt.) i podziemne kable energetyczne 0,4 kV (1 szt.) i 15 kV (2 szt.). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy inwestor: [...] S.A., Oddział w [...], złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i prawidłowo wypełnił oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...]. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami (między innymi decyzję właściwego zarządcy drogi publicznej tj. decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], zezwalającą inwestorowi na lokalizację w pasie drogowym, między innymi, na działce o nr ewid. [...] w [...], wewnętrznej stacji transformatorowej, linii kablowych: 15 kV oraz 0,4 kV) i sprawdzeniami, a także informację, dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 cytowanej wyżej ustawy. Przedmiotowy projekt nie narusza rażąco ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2003 r., Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]. Jak wynika z w/w uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2003 r., lokalizacja powyższej budynkowej stacji transformatorowej została wskazana w w/w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast usytuowanie spornej stacji trafo w projekcie budowlanym jest zgodne z tzw. "orientacyjną lokalizacją projektowanej stacji transformatorowej 15/0,4 kV" (załącznik graficzny nr [...] do w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...]). Organ stwierdził zatem, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby badana w postępowaniu nieważnościom decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], znak: [...], rażąco naruszała przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto kwestionowana decyzja została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Z uwagi na powyższe oraz ustalenia, że badana w trybie nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., Wojewoda [...] zasadnie decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił stwierdzenia, na wniosek A. P., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], znak: [...]. Ponadto wskazano, że w aktach niniejszej sprawy - wbrew twierdzeniom, zawartych w odwołaniu z dnia 19 grudnia 2012 r. - brak jest pełnomocnictw, udzielonych wnioskującemu do działania w imieniu właścicieli działki o nr ewid. [...] w [...] tj. od . P. i od L. P.. Organ odnosząc się do zarzutu odwołującego, że badana w trybie nieważnościowym decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., została wydana z rażącym naruszeniem przepisu, zawartego w § 4 pkt 8 w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] , wyjaśnił, że z przywołanego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika jedynie możliwość, a nie nakaz, wydzielenia działki o wymiarach 8 m x 8 m, pod ewentualną lokalizację stacji. Jakkolwiek - w ocenie organu odwoławczego - projektowana lokalizacja części spornej inwestycji, a w szczególności budynkowa stacja trafo, może pogorszyć dostęp z drogi publicznej tj. z części ulicy [...] , do w/w działki o nr ewid. [...] w [...] , to jednak nie można się zgodzić z twierdzeniem wnioskodawcy, że utracił on możliwość dojazdu do posiadanej przez niego działki o nr [...] z ulicy [...], stanowiącej jedyny dojazd do w/w działki. Tak więc, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uwagi A. P., dotyczące nieprawidłowego usytuowania projektowanej stacji trafo, są w istocie polemiką z ustaleniami w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] i nie mogą mieć wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie w sprawie. Również w w/w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...], działka o nr ewid. [...], znajduje się na dwóch obszarach, oznaczonych odpowiednio symbolami: [...] (tereny komunikacyjne - ulica lokalna) i [...] (tereny zabudowy pensjonatowej z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej jako towarzyszącej). Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że właściciel działki o nr ewid. [...] w [...] (Gmina [...]), znajdującej się na obszarze o symbolu [...], wyraził zgodę i ustalił warunki na lokalizację 4 zjazdów z istniejącej na w/w działce drogi prywatnej do działki o nr ewid. [...] w [...] (oświadczenie z dnia 18 maja 2012 r.). Tym samym według organu należało stwierdzić, że obecnie działka wnioskującego posiada dodatkowy dostęp do drogi publicznej, poprzez w/w działkę o nr ewid. [...] w [...] i nie można się zgodzić z twierdzeniem wnioskodawcy, że poprzez zatwierdzenie spornej inwestycji utraciła jedyny dostęp do drogi publicznej. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego, sprzeczność z prawem miejscowym obowiązującym dla miejsca posadowienia inwestycji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, pozbawienie skarżącego praw strony postępowania, a ponadto naruszenie przepisów art. 7, 8, 9, 10, 24, 40, 77 § 1, 80, 106 § 1, 107 § 3, 145 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6, 8, 156 § 1 pkt 1, 2, 3 ,4, 5, 6, 7 k.p.a. art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32, 34 ustawy - Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 156 i 157 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana szczególnemu nadzorowi, jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy co do meritum. Charakter postępowania uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie oceny legalności decyzji dokonuje na podstawie akt postępowania zwykłego, nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz obowiązany jest skoncentrować się na materiale zgromadzonym w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją i ustaleniach poczynionych na jego podstawie. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnych, a ponieważ przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a, nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, a jednocześnie istotny dla postępowania. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Podkreślić należy, że nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Dotyczy to tylko rażącego naruszenia prawa, czyli takiego naruszenia, gdy decyzja administracyjna jest w sposób wyraźny i jednoznaczny sprzeczna z przepisem prawa, a pozostawienie jej w obrocie prawnym byłoby naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawnego Organ administracji może stwierdzić nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. W ocenie sądu żadna z wymienionych okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Sama okoliczność, że dana decyzja jest sprzeczna z interesami skarżącego jest niewystarczające aby stwierdzić jej nieważność. Musi ona być obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi W tym zakresie argumentacja skarżącego jest polemiką z ustaleniami organu, niepopartymi żądnymi konkretnymi i przekonywującymi faktami. Okoliczność, że dana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego jest krzywdząca dla danej strony, jest niewystarczające w myśl art. 156 k.p.a., aby stwierdzić jej nieważność. Skarżący musi bowiem wykazać kwalifikowane wady decyzji wymienione w art. 156 k.p.a., które powodują, że nie może się ona ostać. A. P. ich nie wykazał w odwołaniu i skardze administracyjnej. W niniejszej sprawie, w dacie wydania decyzji o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę działka skarżącego o nr ewid. [...] w [...] (na całej długości od strony zachodniej) bezpośrednio graniczyła z gminną działką o nr ewid. [...], której mniejsza cześć - na mocy uchwały Rady Gminy [...] – została przeznaczona na drogę publiczną lokalną (ulica [...]), natomiast pozostała jej część jest drogą prywatną, posiadającą połączenie z inną działką gminną o nr ewid. [...], stanowiącą drogę gminną dojazdową. Działka o nr ewid. [...] w [...] , w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. i obecnie, nie była i nie jest objęta żadnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednakże warunki dostępu do drogi publicznej (z ulicy [...] ), zostały wyznaczone w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w działek i pozostawały aktualne w dniu [...] listopada 2010 r. Decyzja o warunkach zabudowy nie może jednak przesądzać kwestii czy dana nieruchomość ma lub nie dostęp do drogi publicznej. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, że na w/w działce o nr ewid. [...] w [...], zaprojektowano część spornej inwestycji tj. budynkową stację transformatorową. Uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2003 r., nie może z faktu, że dla działki nr [...] przewidziano funkcję drogi publicznej, eliminować możliwości zabudowy tego obszaru. Tym bardziej, że w jej treści przewidziano, możliwość ewentualnej lokalizacji stacji transformatorowej. Jej zapisy dotyczące warunków technicznych lokalizacji tej stacji nie mogą zmienić norm prawa budowlanego. Pierwszeństwo mają bowiem przepisy techniczne zawarte w rozporządzeniach wykonawczych prawa budowlanego, a następnie przepisy prawa miejscowego. Przepisy ustawy prawo budowlane i rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy mają wyższą moc prawną, a przez to pierwszeństwo w stosowaniu niż przepisy prawa miejscowego. Dlatego kwestia zapisów przewidujących wydzielenie działki pod ewentualną lokalizację stacji w uchwale Rady Gminy z dnia [...] października 2003 r. jest tutaj bez znaczenia. Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie narusza w sposób istotny żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla spornego obszaru ani decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Lokalizacja stacji transformatorowej została wskazana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Kwestionowane przez skarżącego warunki techniczne lokalizacji tej stacji nie mogą więc odnieść zamierzonego skutku prawnego. Są one bowiem zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane i w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy. Jest to uzasadnione także tym, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. 2012 r. poz. 647, ze zm.). Oznacza to, że nawet zawarte w nim kwestie techniczne lokalizacji danych budynków nie mają decydującego znaczenia. Skarżący zupełnie pomija okoliczność, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył decyzję zarządy drogi publicznej – decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2010 r. zezwalającą inwestorowi na lokalizację w pasie drogowym (na działce nr ewid. [...]) stacji transformatorowej. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego była więc zgodna z prawem. Decyzja ta ma podstawę prawną w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.), który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Przepis ten pozwala na wykonywanie w pasie drogowym obiektów budowlanych za zezwoleniem zarządy drogi. W przedmiotowej sprawie inwestor taką zgodę otrzymał. Tę okoliczność skarżący zupełnie pominął, dlatego jego zarzuty w tym przedmiocie muszą okazać się nieskuteczne. Co prawda, zaprojektowana lokalizacja części spornej inwestycji, a w szczególności budynkowa stacja trafo, może pogorszyć dostęp z drogi publicznej tj. z części ulicy [...], do w/w działki o nr ewid. [...] w [...], to jednak nie można się zgodzić ze skarżącym, że utracił on możliwość dojazdu do posiadanej przez niego działki o nr [...] z ulicy [...] , stanowiącej jedyny bezpośredni dojazd do w/w działki. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym, przez pojęcie dostępu drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przepis ten oznacza, że aby skutecznie można było powołać się na fakt, że dana nieruchomość nie ma dostępu do drogi publicznej, należy wykazać, że nie ma możliwości dostępu do nie przez inną drogę wewnętrzną ani nie ma możliwości ustanowienia odpowiedniej służebności drogowej. Nie uszło również uwadze Sądu, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy –Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować (...) zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publiczne. Niewątpliwie realizacja przedmiotowej inwestycji w części dotyczącej kontenerowej stacji trafo, jak zostało wyżej wskazane, ograniczy skarżącemu bezpośredni dostęp do drogi publicznej co jednak nie oznacza, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przywołanego wyżej przepisu. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa dla stwierdzenia, że naruszenie prawa ma charakter rażący niezbędne jest ustalenie zaistnienia łącznie 3 przesłanek: oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu, który został naruszony oraz skutków społeczno – gospodarcze niemożliwych do zaakceptowania (tak m.in. NSA w wyrokach: z dnia 18 maja 2011 r., II OSK 878/10, Lex 992652, z dnia 20 października 2010 r., II OSK 1614/09, Lex 746680). W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, okoliczności sprawy wskazują, że nie została spełniona ostatnia z w/w. przesłanek uzasadniająca przyjęcie, że naruszenie prawa ma charakter rażący. Nie może bowiem ujść uwadze, że z akt administracyjnych wynika, iż właściciel działki o nr ewid. [...] w [...] (Gmina [...] ), wyraził zgodę i ustalił warunki na lokalizację 4 zjazdów z istniejącej na w/w działce drogi prywatnej do działki o nr ewid. [...] w [...] (oświadczenie z dnia 18 maja 2012 r.). Tym samym działka skarżącego posiada dodatkowy dostęp do drogi publicznej, poprzez w/w działkę o nr ewid. [...] w [...]. Nie można się zgodzić z twierdzeniem A. P., że poprzez zatwierdzenie spornej inwestycji utraciła jedyny dostęp do drogi publicznej. W konsekwencji skoro, mimo realizacji inwestycji, nieruchomość skarżącego ma zapewniony dostęp do drogi publicznej to nie można ocenić, że decyzja wywołała skutki społeczno – gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Tym samym naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, o ile miało miejsce, to nie miało charakteru rażącego. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Prawidłowo zatem organy uznały, że decyzja udzielająca pozwolenie na budowę nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W szczególności słusznie podkreślono, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictw udzielonych skarżącemu od A. P. i L. Pr.. Zarzuty skarżącego są polemiką z ustaleniami i argumentacją prawną organu administracji. Nie są one poparte żadnymi rzeczonymi wnioskami mającymi oparcie w przepisach prawa. Dlatego skarga A. P. nie może wywołać zamierzonego skutku prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.