VII SA/Wa 1185/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Spółkę z o.o. w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Orzeczenie to zapadło po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] Tą ostatnią organ I instancji, działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 ustawy 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po wznowieniu postępowania z wniosku Przedsiębiorstwa [...] Spółki z o.o. w [...] w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] , stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu orzeczenia GINB wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2011 r. [...] WINB po rozpatrzeniu odwołania ww. Spółki "[...] ", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nakazującą Spółce "[...] " rozbiórkę wiaty służącej do celów handlowych, wykonanej w konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5,46 m x 3,30 m, wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia na budowę na działce nr [...] i [...] w [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1137/11, oddalił skargę Przedsiębiorstwa [...] " Spółki z o.o. w [...] na ww. decyzję [...] WINB z dnia [...] października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1545/12 oddalił skargę kasacyjną ww. Spółki od wskazanego wyroku Sądu I instancji. Wnioskiem z dnia 17 marca 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. i z dnia 31 lipca 2014 r., wskazana Spółka "[...] " wystąpiła o wznowienie postępowania w ww. sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. [...] WINB postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] , wznowił postępowanie z ww. wniosku, w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2011 r., a wobec okoliczności faktycznych i prawnych – decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. zasadnie orzekł na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 tej ustawy. GINB rozwijając tę ocenę podał, że w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie wznowienia, organ wydaje decyzję zgodnie z art. 151 k.p.a., w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli ustali, że nie wystąpiła żadna z podstaw wznowienia postępowania, uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia, na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., bądź stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 k.p.a., wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, we wniosku wznowienie wskazano na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc podniesiono, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Organ wyjaśnił przy tym, że zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, nową okoliczność faktyczną nie jest okoliczność wyprowadzona z odmiennej oceny dowodów znanych organowi administracji publicznej wydającemu decyzję. Przez nową okoliczność lub nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność lub dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania, jeżeli nie wskaże się takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. We wniosku o wznowienie wskazano na nowe dowody w zakresie stanu ewidencyjnego nieruchomości, na której wzniesiono wiatę. Zdaniem wnioskodawcy wiata została wybudowana tylko na działce nr [...]. Stan ewidencyjny uaktualniony w marcu 2014 r. przez Starostę [...] umożliwia legalizację wybudowanej wiaty. Do wniosku załączono mapę i szkice dotyczące porównania granicy pomiędzy działkami [...] i [...] a drogą gminną - nr działki [...] w obrębie ewidencyjnym [...] gm. [...] , sporządzone przez uprawnionego geodetę w dniu 14 marca 2014 r. I dalej, GINB wskazał, że obiekt, który stanowi wiatę i służy do celów handlowych, został wybudowany samowolnie w czerwcu 2009 r. przez Spółkę "[...] ", bo bez uprzedniego dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów wynika, że wiata została wykonana tylko na działce nr [...]. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] w [...] położona jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] ", zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]z dnia [...] lipca 2008 r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], poz. [...]. Z wypisu i wyrysu z ww. planu dla działki [...] wynika, że działka ta leży w terenie oznaczonym symbolem 4.Uh. – tereny zabudowy usługowej. Na terenie tym istnieje obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla strefy ochrony uzdrowiskowej "A". W ww. strefie obowiązuje zakaz realizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, z wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Przedmiotowa wiata jest obiektem, którego realizacja wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Tym samym budowa takiego obiektu narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zakaz budowy obiektów realizowanych na zgłoszenie). Nie ma też wątpliwości, że przedmiotowa wiata nie jest obiektem infrastruktury technicznej. Z tej też przyczyn przedmiotowa wiata nie spełnia warunków legalizacji określonych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, a wobec tego nakaz jej rozbiórki jest zasadny. Dlatego też, jak wskazał dalej GINB, w niniejszej sprawie może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. decyzji z dnia [...] października 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. orzekającą o nakazie rozbiórki ww. wiaty. Jednocześnie organ odwoławczy podał, że w rozpatrywanej sprawie została spełniona przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niemniej zachodziła podstawa do zastosowania art. 151 § 2 k.p.a., albowiem wystąpiła przesłanka negatywna z art. 146 § 2 tej ustawy. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, wskazującego na to, iż przedmiotowa wiata została wybudowana w 1995 r., organ podał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie wynika, że wiata została wybudowana w czerwcu 2009 r. A K reprezentujący Spółkę "[...]" taką datę podał do protokołu kontroli mającej miejsce w dniu 22 lipca 2009 r. W skardze do Sądu na ww. decyzję z dnia[...] kwietnia 2015 r., strona skarżąca – [...] " Spółka z o.o. w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej z dnia [...] października 2011 r. w sytuacji, gdy wyszły na jaw nowe dowody w zakresie stanu ewidencyjnego nieruchomości, na której wzniesiono wiatę, które uzasadniają uchylenie ww. decyzji z dnia [...] października 2011 r.; -art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istnieją podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej; -art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności zaniechanie ustalenia terminu umieszczenia na nieruchomości wiaty – organy administracji bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wskazały, że wiata powstała w 2009 r., kiedy jej powstanie na działce miało miejsce w 1995 r.; -art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowa wiata nie spełnia warunków określonych w ww. przepisie w sytuacji, gdy wiata została wybudowana w 1995 r., zgodnie z ustaleniami obowiązującego wówczas planu miejscowego. Skarżąca zarzuciła nadto błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wiata została wybudowana samowolnie w czerwcu 2009 r. w sytuacji, gdy została wykonana przez poprzedniego właściciela w 1995 r. W uzasadnieniu skargi tak postawione na wstępie zarzuty, zostały rozwinięte. W szczególności zaakcentowano powstanie wiaty w 1995 r., a nie jak przyjęto w sprawie – w 2009 r. Wskazano w tej materii, że od 1998 r. Gmina [...] pobierała czynsz za dzierżawę 50 m² powierzchni nieruchomości działki nr [...], jednakże zaprzestała pobierania w 2008 r. Wiata znajduje się na działce nr [...] od roku 1995 r. Wskazano nadto, że zgodnie z pkt 6 planu miejscowego, dopuszcza się realizację nowych obiektów na zasadach określonych w przepisach odrębnych oraz ustaleniach pkt 7. Wybudowana wiata spełnia ustalenia pkt 7, a także jest obiektem służącym obsłudze pacjentów i turystów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] , utrzymująca w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdzającą w trybie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. wydanie decyzji z naruszeniem prawa, a jednocześnie odmawiającą jej uchylenia, albowiem w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Oba te orzeczenia wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym, zainicjowanym wnioskiem skarżącej Spółki, w którym powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zawarto żądanie wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] WINB z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] Mocą ostatnio wymienionej organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nakazującą -na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane- rozbiórkę wiaty służącej do celów handlowych, wykonanej w konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5,46 m x 3,30 m, bez wymaganego zgłoszenia, na działce nr [...] i [...] w [...] . W obu ww. decyzjach wydanych w postępowaniu zwykłym przyjęto, że przedmiotowa wiata została wykonana przez skarżącą Spółkę w czerwcu 2009 r., w warunkach samowoli budowlanej, bo przed przystąpieniem do jej realizacji nie dokonano koniecznego zgłoszenia. Jednocześnie przyjęto, że nie jest możliwa jej legalizacja, albowiem w znacznej części znajduje się na działce nr [...] , która w planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] lipca 2008 r. przeznaczona jest pod drogę publiczną klasy lokalnej. Ocenę organów przedstawioną w ww. decyzjach za prawidłową uznał WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1137/11, a następnie – Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1545/12. Wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...] października 2011 r., skarżąca wskazała na nowe, istotne okoliczności faktyczne, istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej a nieznane organowi. Przedstawiła dokumenty wskazujące na to, iż granica pomiędzy jej działką o nr [...] a działką drogową o nr [...] przebiega w innym miejscu niż przyjęto w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją. W konsekwencji, przedstawiając szkic porównania granic sporządzony przez geodetę uprawnionego skarżąca wykazała, że przedmiotowa wiata znajduje się w całości na działce nr [...] w [...] . Złożyła także pismo Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] marca 2014 r., z którego wynika, że w latach 1995-1998 przeprowadzana była modernizacja ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym Polańczyk, w wyniku tej modernizacji zostały zmienione nr działek – działka nr [...] otrzymała nr [...]. Wówczas to wniesiono również zastrzeżenia odnoszące się do wykazanej powierzchni działek i granic w nowym operacie. W efekcie, została wydana decyzja [...] lipca 1998 r. zatwierdzająca nowy operat ewidencji gruntów obrębu [...] gminy [...] z uwzględnieniem zastrzeżeń (A K), lecz nie została ona wówczas wprowadzona do ewidencji. Zmiany te zostały wykonane dopiero na skutek interwencji Spółki "[...] ", a zawiadomienie o zmianie w dniu [...] marca 2014 r. przekazane do Sądu Rejonowego w [...] , Wydział IV Ksiąg Wieczystych celem ich uwidocznienia w KW. Działając z wniosku Spółki z dnia 17 marca 2014 r., sprecyzowanego co do trybu i charakteru żądania kolejnymi pismami, organ wojewódzki wznowił postępowanie, a następnie wydał ww. decyzję z dnia [...] lutego 2015 r., wskazując w jej podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, decyzja ta prawidłowo została utrzymana w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Rozwijając powyższą ocenę, zważyć przede wszystkim należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa, w tym w art. 145 § 1 Kodeksu. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi m. in. w ww. przepisie, których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Co równie istotne, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także - czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zaznaczyć także trzeba, iż wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje po ustaleniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146), stosując wówczas nowy stan prawny. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. ma zaś zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowania) miała miejsca, ale jednocześnie wystąpiła przesłanka negatywna uniemożliwiająca uchylenie decyzji ostatecznej. Konkludując, granice postępowania wznowieniowego wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie (o wznowieniu postępowania) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ w tym postępowaniu ma więc obowiązek ustalić, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją jest dotknięte jedną z wad wyczerpująco wymienionych w przepisach, m. in. w art. 145 § 1, a w razie pozytywnego wyniku, ma obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej - z uwzględnieniem stwierdzonej wady. Po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2, organ administracji publicznej wydaje decyzję na podstawie art. 151 § 1 Kodeksu. Decyzję wymienioną w art. 151 § 2, orzekającą o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazaniu okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, organ również wydaje po przeprowadzeniu postępowania co do podstawy wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko bowiem rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwala organowi na pełne ustalenia co do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane, a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji art. 151 § 2 k.p.a. Rację mają bowiem organy orzekające, iż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niemniej z uwagi na przesłankę negatywną uregulowaną w art. 146 § 2 k.p.a., należało orzec w oparciu o ww. przepis art. 151, a więc - stwierdzić, że decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa i odstąpić od jej uchylenia. Przeprowadzone ponownie postępowanie co do istoty, z uwzględnieniem stwierdzonej wady – a tym samym nowej okoliczności wskazującej, iż sporna wiata usytuowana jest w całości tylko na działce nr [...] , nie umożliwiało bowiem wydania odmiennego rozstrzygnięcia. I tak, wobec stwierdzonego uchybienia, polegającego na błędnym ustaleniu (co zostało wykazane dokumentami załączonymi do wniosku o wznowienie), że wiata znajduje się na dwóch działkach, zamiast tylko na jednej z nich należącej do skarżącej, należało przeprowadzić raz jeszcze postępowanie w trybie art. 49b Prawa budowlanego, w efekcie ustalić wpływ wskazanej wadliwości na wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie nakazu rozbiórki tejże wiaty. Przy czym -z uwagi na zarzuty skargi- podkreślić należy, iż organy orzekające w trybie wznowienia nie miały podstaw do tego, aby prowadzić pełne postępowanie, tak jak to ma miejsce w trybie zwykłym. Miały jedynie obowiązek (z uwagi na charakter i specyfikę postępowania) wziąć pod uwagę okoliczność podniesioną we wniosku (prawidłowo uznając, iż wypełnia ona przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wniosek zaś wskazywał tylko na to, iż granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] przebiega w innym miejscu niż to przyjęto w postępowaniu zwykłym, co skutkowało wadliwymi ustaleniami w zakresie lokalizacji wiaty. Wniosek nie dotyczył żadnych innych okoliczności, w tym nie wskazywał na błędne ustalenia co do daty realizacji spornej zabudowy. Żadne nowe okoliczności czy dowody dotyczące tej daty nie zostały podniesione/złożone. Wobec tego, organy orzekające w tym zakresie związane były tym, co ustalono i przyjęto w postępowaniu zwykłym. Jak zaś prawidłowo wskazał GINB w zaskarżonej decyzji, z akt sprawy wyraźnie wynika, że obiekt zrealizowano w czerwcu 2009 r. w warunkach samowoli budowlanej. Data ta została przyjęta na podstawie oświadczenia złożonego przez reprezentującego Spółkę A K, podczas kontroli w dniu [...] lipca 2009 r. (v. protokół z tej kontroli, k. 8 akt adm.). Zatem, należało rozpatrzeć sprawę ponownie z uwzględnieniem tylko ww. ujawnionej okoliczności, dotyczącej usytuowania wiaty na jednej działce (zamiast na dwóch), i ustalić, czy jest możliwe w takiej sytuacji jej zalegalizowanie, czy też orzeczony nakaz rozbiórki decyzją ostateczną winien się ostać. Takie też postępowanie organy orzekające w sprawie przeprowadziły, biorąc pod uwagę plan miejscowy obowiązujący na tym terenie, a to w celu ustalenia, czy przedmiotowa wiata będzie zgodna z przeznaczeniem działki nr [...] przyjętym w tymże planie (nadal obowiązującym, a zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r.; Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., Nr [...], poz. [...]). W tym celu wykorzystano wypis i wyrys z planu miejscowego znajdujący się w aktach sprawy dla ww. działki nr [...] (k. 11 akt adm.). Wynika z niego, iż wskazana działka położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 4.Uh – tereny zabudowy usługowej. Dla tego terenu plan miejscowy w § 14 ust. 15 pkt 1 przewiduje obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla strefy ochrony uzdrowiskowej "A". W § 4 ust. 4 planu miejscowego przewidziano natomiast, że w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" obowiązuje zakaz realizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Niewątpliwie, niniejsza sprawa nie dotyczy infrastruktury technicznej. Dotyczy natomiast obiektu realizowanego na zgłoszenie, a to oznacza, że w świetle powyżej przytoczonych zapisów planu miejscowego, nie jest możliwa jego legalizacja. Zgodnie bowiem z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego legalizacja obiektu wybudowanego bez zgłoszenia jest możliwa tylko wówczas, gdy jego budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg ten nie jest spełniony, na co zasadnie wskazano w obu decyzjach wydanych w sprawie. Dodać trzeba, iż wobec treści § 14 ust. 15 pkt 1 planu miejscowego, nie mogły mieć istotnego znaczenia w sprawie zapisy zwarte w pkt 6 i 7 tego ustępu (przywołane w skardze). Realizacja nowych obiektów na wskazanym obszarze (zgodnie z ww. pkt 6 i 7) jest możliwa, ale nie dotyczy to obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie, a z tym ostatnim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji prawidłowo w wydanych decyzjach stwierdzono, że w sprawie wystąpiła przesłanka uregulowana w art. 146 § 2 k.p.a.. Zgodnie z tym przepisem nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż kontrolowana decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi niezasadne. Zdaniem Sądu sprawa została należycie rozpatrzona, z uwzględnieniem trybu w jakim była prowadzona, a obie decyzje wydane w tej sprawie – zostały poprzedzone ustaleniami w zakresie koniecznym i uzasadnionym treścią art. 149 § 2 Kodeksu. Sąd podzielił w efekcie ocenę organów w zakresie wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dokumenty w postaci: map, szkicu porównania granicy podpisanego przez geodetę uprawnionego 14 marca 2014 r., a także pisma Starostwa w [...] (wyjaśniającego powstałą sytuację z przebiegiem granic – na wniosek Spółki z dnia 17 marca 2014 r.) wskazują bowiem na to, iż wiata jest inaczej usytuowana (tj. tylko na działce nr [...]) niż ustalono to w postępowaniu zwykłym zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną, a stan ten już wówczas miał miejsce (zaś okoliczności dotyczące modernizacji ewidencji nieruchomości i uwzględnionych wówczas zastrzeżeń dotyczących m. in. granic, nie były znane organom orzekającym w postępowaniu zwykłym). Sąd podzielił także ocenę tych organów co do wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 146 § 2 Kodeksu. Zapisy obowiązującego na terenie działki nr [...] planu miejscowego, nie umożliwiają bowiem legalizacji przedmiotowej wiaty. Zdaniem Sądu prawidłowo przyjęto przy tym, że wniosek o wznowienie, który zainicjował niniejsze postępowanie spełniał wszystkie wymogi formalne, w tym został złożony z zachowaniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. (skoro nadano go w dniu 17 marca 2014 r., a oparto się w nim na okolicznościach wynikających z dowodu sporządzonego w dniu 14 marca 2014 r.). Dlatego też, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.