VII SA/Wa 1194/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi A.J. – T. i K. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. udzielającej W. i H. O. pozwolenia na użytkowanie całkowite budynku mieszkalnego, jednorodzinnego (1/2 bliźniaka) z parterem użytkowym na cele biurowe znajdującego się przy ul. S. w W.. Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] stycznia 2013 r. wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przekazujące podanie A. J. – T. i K. J. opatrzone datą [...] kwietnia 2012r. wraz z uzupełniającymi pismami z dnia [...] lipca 2012 r. i z dnia [...] września 2012 r. z treści których wynika, że ww. osobom nie została doręczona decyzja Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...].04.2001 r. W piśmie tym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał: przywołana przez A. J.-T. i K. J. okoliczność stanowi przesłankę o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, "należy przyjąć iż złożone przez te osoby pisma mają charakter wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...].04.2001 r.". Organ I instalacji podniósł, że w uzasadnieniu swojej decyzji nr [...] z dnia [...].03.2002 r. skierowanej m.in. do wnioskodawców powołał się na przedmiotową decyzję. W związku z powyższym zdaniem organ I instancji wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wydanej przedmiotowej decyzji został złożony po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.), co wynika z faktu, że już w piśmie - odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2002r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. A. J. – T. i K. J. powołują się na przedmiotową decyzję cyt.: "decyzja Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...].04.2001 r. jest dalszym konsekwentnym i rażącym pogwałceniem prawa przez Państwo Polskie". Z tego względu organ uznał, iż wnioskodawczynie wiedziały już w 2002 roku o tym, że w obrocie prawnym funkcjonuje ww. decyzja zezwalająca na użytkowanie. Od powyższego postanowienia zażalenia wniosły A. J.-T. i K. J.. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji, że informacja o decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. była zawarta w treści decyzji PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. doręczonej A. J.-T. i K. J., od której wnioskodawczynie wniosły odwołanie. W treści odwołania wnioskodawczynie powołały się na przedmiotowa decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r., co oznacza, że posiadały o niej wiedzę. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczności wskazane przez organ powiatowy znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych organu wojewódzkiego znak: [...]. Odnosząc się do kwestii podniesionych przez skarżące w zażaleniu, organ II instancji wyjaśnił, że artykuł 148 § 2 Kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. W związku z powyższym organ stwierdził, że wnioskodawczynie o istnieniu w obrocie prawnym decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...].04.2001 r. posiadały wiedzę od momentu doręczenia im decyzji PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., czemu dały wyraz poprzez powołanie się na tę decyzję w odwołaniu, a to oznacza, że przedmiotowy wniosek został złożony poza ramami czasowymi wynikającymi z dyspozycji normy prawnej art. 148 Kpa, co stanowi o niedopuszczalności wznowienie postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyły A. J.-T. i K. J.k wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o wznowienie postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżących organy administracji w swoim działaniu prowadziły m.in. dezinformację i rażąco naruszały prawo. Podkreśliły, że nigdy nie otrzymały przedmiotowej decyzji w związku z tym nie znały jej treści. W ocenie Skarżących tylko dokładna wiedza o treści decyzji może stanowić o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy zaznaczyć, iż postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Skarżące domagały się wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. udzielającej W. i H. O. pozwolenia na użytkowanie całkowite budynku mieszkalnego, jednorodzinnego (1/2 bliźniaka) z parterem użytkowym na cele biurowe znajdującego się przy ul. S. w W.. W punkcie wyjścia rozważań wskazać należy, iż w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji zachodzi w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą). Należy jednak zastrzec, co istotne w przedmiotowej sprawie, iż samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Organ po otrzymaniu podania jest zatem zobligowany do ustalenia, czy wniesione zostało przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istotnie istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z podstaw wznowieniowych. Oprócz ustalenia czy nie zachodzi niedopuszczalność wznowienia w owej wstępnej fazie rozpatrywania podania organ administracji ma obowiązek badać również kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) - por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179. Wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 3 k.p.a. może zatem nastąpić z trzech następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Podkreślić jednak należy, iż wskazanie podstawy wznowienia postępowania nie polega wyłącznie na wskazaniu odpowiedniego przepisu, lecz na przywołaniu okoliczności faktycznych odpowiadających wskazanej podstawie wznowienia. Zgodnie z treścią art. 148 § 2 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r., II OSK 714/08, LEX nr 574438). Pamiętać przy tym należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może mieć miejsce dopiero po jej doręczaniu (patrz wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OSK 1296/09, LEX nr 746450). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż w niniejszej sprawie Skarżące posiadały wiedzę o istnieniu [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. była zawarta w treści decyzji PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. doręczonej A. J.-T. i K. J., od której wnioskodawczynie wniosły odwołanie. W treści odwołania wnioskodawczynie powołały się na przedmiotową decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r., co oznacza, że posiadały o niej wiedzę wystarczającą do ustalenia jej treści. Przyjąć zatem należy, że Skarżące składając wniosek o wznowienie postępowania uczyniły to znacznie po upływie miesięcznego terminu od daty, kiedy dowiedziały się o decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...]. Oznacza to, iż wnosząc podanie o wznowienie postępowania skarżące przekroczyły termin określony w art. 148 § 2 k.p.a. Konkludując, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie utrzymał nim w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W sprawie wystąpiły bowiem przeszkody natury formalnej, które uniemożliwiały wszczęcie postępowania wznowieniowego. Z tych wszystkich przyczyn, Sąd uznał, iż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.