VII SA/Wa 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...]. W dniu 5 grudnia 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) L. H. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], znak: [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], znak: [...], oraz stwierdzającą nieważność ww. decyzji Starosty [...] - zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. H. pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku gospodarczego z przeznaczeniem na budynek mieszkalno-usługowy usytuowany na działkach nr ew. [...] w [...], gm. [...]. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony tym, iż wykonanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny może łączyć się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł, iż wykonanie ostatecznej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wiąże się z koniecznością wszczęcia postępowania naprawczego przez właściwy organ nadzoru budowlanego, które w konsekwencji może prowadzić nawet do rozbiórki części obiektu, wybudowanej w oparciu o kwestionowaną decyzję. W razie uwzględnienia skargi może się okazać, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę była wadliwa a w międzyczasie zostało wszczęte postępowanie naprawcze, w wyniku którego zostały nałożone na skarżącego obowiązki (np. rozbiórka części obiektu). W takiej sytuacji zdaniem skarżącego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym wyrządzenie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków może dotknąć inwestora (skarżącego). Skarżący podkreślił również, że prowadząc działalność gastronomiczną zatrudnia w wybudowanym budynku około 30 osób. Nałożenie obowiązku wykonania w postępowaniu naprawczym określonych robót budowlanych spowoduje również konieczność do najmniej czasowego wyłączenia obiektu z użytkowania i znacznej redukcji zatrudnienia. Oprócz realnej szkody finansowej wystąpi znaczna szkoda społeczna, polegająca na utracie pracy wykonywanej w większości przez kobiety. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki wstrzymania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Zdaniem Sądu powołane we wniosku okoliczności nie odnoszą się bezpośrednio do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazują one wprawdzie na możliwość powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jednakże odwołują się do okoliczności przyszłych i niepewnych, a tym samym z tego względu nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto ewentualna szkoda wiązać się będzie z zupełnie innym postępowaniem. Podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowić mogą jedynie realne okoliczności już istniejące i realna szkoda bezpośrednio zagrażająca stronie, a takie obecnie nie występują. Tym samym z tego względu nie jest zasadne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt wydania decyzji uchylającej decyzję organu wojewódzkiego, wydaną w trybie nadzwyczajnym, tj. dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego, który zmienił swoją decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji wydanej w trybie zwykłym, co do zasady bezpośrednich skutków o których mowa w ww. przepisie nie rodzi. Decyzja tego typu nie wymaga żadnej czynności strony, ani nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd jeżeli strona wnosi o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutki te powinna wskazać i uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podał. Nie można zatem uznać, że w sprawie pojawi się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.