VII SA/Wa 1204/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę Przedmiotem skargi W. J. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania I piętra oraz poddasza lokalu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dwulokalowym usytuowanym na działce nr ew. [...], przy ulicy [...] w miejscowości [...], gm. [...], wykorzystywanych jako wynajem pokoi. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dwulokalowym, położonym przy ul. [...], usytuowanym na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. G. J. w dniu 3 lipca 2017 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."). Następnie decyzją z dnia [...] maja 2018 r. organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] marca 2017 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania i nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dwulokalowym przy ul. [...] w [...]. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W. J. wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 września 2018 r., sygn. VIISA/Wa 2038/18 oddalił sprzeciw. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019r., sygn. II OSK 3628/18 oddalił skargę kasacyjną W. J. W toku ponownie prowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., na podstawie art. 71a ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. 2020r., poz. 1333 z późn. zm., dalej "P.b.") wstrzymał samowolne użytkowanie lokalu w budynku mieszkalnym i nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 71 ust. 2 P.b. w terminie 6 miesięcy od daty, kiedy postanowienie stało się ostateczne. Skarżąca nie przedłożyła dokumentacji umożliwiającej przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego wobec zmienionego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 71a ust. 4 P.b. uchylił własną decyzję z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania i nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dwulokalowym, wykorzystywanym jako wynajem pokoi, przy ulicy [...] w miejscowości [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na przepis art. 71a ust. 4 P.b., który stanowi, że w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania W. J. - uchylił ww. decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 151 ust. 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. i jednocześnie na podstawie art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego nakazał W. J. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania I piętra oraz poddasza w ww. budynku, które były wykorzystywane jako wynajem pokoi. Organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie po zasadnym wznowieniu postępowania ustalono, że miała miejsce zmiana sposobu użytkowania budynku, jednak dotyczyła ona I piętra i poddasza, a nie całego budynku. Parter wykorzystywany jest bowiem do celów mieszkalnych przez właścicielkę. W związku z tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że konieczne było orzeczenie reformatoryjne. Organ odwoławczy analizując art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., wskazał, że oprócz sytuacji wskazanych w tym przepisie mogą także zaistnieć inne, które również można zakwalifikować jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zgromadzony materiał dowodowy świadczył zdaniem organu, że przedmiotowy lokal pomimo wykorzystywania do celów mieszkalnych, nie stanowi o użytkowaniu właściwym dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Umieszczane w portalach internetowych oferty najmu wskazują, że są to tzw. kwatery czy hostel pracowniczy. Organ podkreślił, że zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego zmienia warunki m.in. bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz higieniczno-sanitarne. W związku z tym zmianie uległy warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Zgodnie z art. 71 ust. 2 P.b. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części powinna być poprzedzona zgłoszeniem i przedstawieniem określonej w tym przepisie dokumentacji. Mimo braku zgłoszenia ustawodawca przewidział możliwość zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania jest konieczne wówczas, gdy zobowiązany nie wykonał w terminie nałożonych zgodnie z art. 71 ust. 2 P.b. obowiązków lub gdy mimo wstrzymania w dalszym ciągu kontynuował zmieniony sposób użytkowania. W. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r., nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania I piętra oraz poddasza lokalu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych. Wskazała, że zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony przez organ w sposób przekraczający granice swobodnej oceny. Twierdziła, że liczba osób zamieszkujących piętro lokalu mieszkalnego na podstawie umów najmu była odpowiednia do charakterystyki budynku mieszkalnego, który ma powierzchnię ok. 400 m2. Nadto jako właścicielka lokalu może samodzielnie decydować o tym, kto będzie w nim realizował potrzeby mieszkaniowe. - art. 77 ust. 1 k.p.a. polegające na skoncentrowaniu postępowania wyłącznie na tym jak był użytkowany lokal, a nie na tym czy zmianie uległy warunki jego użytkowania; art. 71a ust. 4 P.b. poprzez, błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, uznanie, że zmianie uległy warunki użytkowania przedmiotowego lokalu, podczas gdy najem dotyczył tylko I piętra nieruchomości. - § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez stwierdzenie, że część lokalu pełni funkcję budynku zamieszkania zbiorowego, a udostępnienie go osobom trzecim w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkalnych, nie może świadczyć o zmianie sposobu użytkowania piętra na hotel robotniczy i nie jest świadczeniem usług hotelarskich (art. 36 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach hotelarskich). - § 209 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia, przez błędne uznanie, że doszło do zmiany kategorii zagrożenia pożarowego, w związku z czym także do zmiany sposobu użytkowania lokalu. - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie wadliwej decyzji oraz wadliwie wznowienie postepowania. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w części orzekającej o uchyleniu ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. oraz nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu z wnioskiem ewentualnym o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skargi, W. J. wskazała m.in., że nie prowadzi wynajmu pokoi, ani hostelu czy kwater pracowniczych. Tego rodzaju działalność wymagałaby stałego pobytu w lokalu, zatrudnienia ochrony, sprzątaczek i stałego oczekiwania na wynajmujących. Skarżąca wskazała także, że od 2017 r. gdy wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2017 r. umarzająca postępowanie, nie dokonywała żadnych zmian w lokalu, w związku z czym układ i organizacja pomieszczeń nie uległy zmianie. Okoliczności te potwierdzały kontrole przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego. Podkreśliła, że liczba osób zamieszkujących na pierwszym piętrze i poddaszu była adekwatna do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Uzasadnienie skargi zawierało tezy, że postępowanie administracyjne nie powinno być prowadzone z uwagi na brak podstaw do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. związany z brakiem interesu prawnego G. J. w zainicjowaniu postępowania wznowieniowego. Jednak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2018r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2038/18 wiążąco przesądzono, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a G. J. powinna mieć status strony, jako właściciel nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie z działką zabudowaną obiektem objętym postępowaniem w ramach nadzoru budowlanego. Sąd uznał wówczas, że PINB w [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., prawidłowo wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB w [...] z [...] marca 2017 r. nr [...]. Pogląd ten zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2019r., sygn. II OSK 3628/18. PINB w [...] w decyzji z [...] marca 2017 r. nr [...] potwierdził ustalenia co do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku uznając, że: "Zamieszkiwanie w tym obiekcie 22 osób z całą pewnością zmieniło nie tylko warunki bezpieczeństwa pożarowego, ale również higieniczno-zdrowotne, ochrony środowiska (...)", to jednak umorzył postępowanie wskutek późniejszych działań skarżącej, które według organu nadzoru budowlanego zlikwidowały stan użytkowania budynku niezgodny z przepisami. Przypomnieć należy, że PINB w [...] w protokole oględzin z dnia 21 września 2016r., stwierdził, że w lokalu przy ul. [...] znajduje się "noclegownia". Właścicielka obiektu na podstawie umowy najmu z [...] kwietnia 2016r. wynajęła dwie kondygnacje - pierwsze piętro i poddasze. W dziewięciu pokojach zamieszkiwało 22 osoby. W toku ponownej kontroli przeprowadzonej 14 marca 2017r., ustalono, że w obiekcie znajdują się wyłączenie łóżka i sprzęt będący własnością W. J. Nie stwierdzono, aby w budynku przebywały inne osoby poza właścicielką budynku. Takie ustalenia zadecydowały o wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2017r., nr [...] o umorzeniu postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zatem w toku wznowieniowego postępowania ustalenia wymagało, czy dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu, oraz czy ewentualnie zmieniony sposób użytkowania wpływa na zmianę warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Po wznowieniu postępowania, przeprowadzono kontrolę 10 listopada 2017r. i stwierdzono, że właścicielka nie udostępniła pokoi mieszkalnych do kontroli (poza parterem) oświadczając, iż klucze są w posiadaniu osób, które tam zamieszkują. Zgodnie z oświadczeniem W. w lokalu tym zamieszkuje 8 osób. W lokalu (poza parterem) znajdują się 2 kuchnie, 4 łazienki, 2 hole oraz 9 pokoi. Organ nadzoru budowlanego ustalił, że działka nr ew. [...] znajduje się na terenie objętym "Zmianami w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...]" uchwalonymi uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. Zgodnie z zapisami planu na działce można lokalizować wyłącznie budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki nieuciążliwych usług towarzyszących, przy czym w budynkach mieszkalnych powierzchnia pomieszczeń usługowo-handlowych nie może przekroczyć 40%. PINB w [...] przeprowadził w dniu 25 czerwca 2019r. kolejne oględziny i ustalił, że parter lokalu zajmowany jest przez właścicielkę obiektu na własne potrzeby. Na pierwszym piętrze znajduje się 5 pokoi. W czterech pokojach znajdowały się po dwa łóżka, natomiast w jednym 3 łóżka. W dniu kontroli w lokalu przebywała jedna osoba. Właścicielka oświadczyła, że na piętrze zamieszkuje 5 osób. Na poddaszu znajdują się 4 pokoje, w każdym z nich są 2 łóżka, z których część jest uszkodzona. Właścicielka oświadczyła, że pokoje na poddaszu obecnie nie są wynajmowane. Do protokołu kontroli W. J. oświadczyła, że: "(...) w chwili obecnej w lokalu zamieszkuje 5 osób, ale nie wyklucza, że w każdej chwili może zamieszkać dodatkowo 5 osób - w tym kierunku toczą się w chwili obecnej rozmowy." Wobec powyższego PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019r., na podstawie art. 71 a ust. 1 P.b., wstrzymał samowolne użytkowanie lokalu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym oraz nałożył na W. J. obowiązek przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 71a ust. 2 P.b. w terminie 6 miesięcy. Termin ten upływał 23 czerwca 2020r. W. J. nie przedłożyła dokumentacji umożliwiającej przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego względem zmienionego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Organ zasadnie uznał, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku, jednakże materiał dowodowy wskazywał, że dotyczyła ona I piętra i poddasza, a parter wykorzystywany jest do celów mieszkalnych wyłącznie przez właścicielkę. W związku z tym konieczne było orzeczenie reformatoryjne organu II instancji. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b.: "Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń". Dokonanie oceny czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się do ustalenia czy podjęcie działalności związanej z innym jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego - zmienionego sposobu użytkowania. Za zmianę sposobu użytkowania należy uznać także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wskazany przepis nie wymienia enumeratywnie wszystkich przypadków, które ustawodawca traktuje jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W słusznej ocenie organu, lokal w przedmiotowym budynku mieszkalnym jednorodzinnym użytkowany jest niezgodnie z przewidzianą pierwotnie (w pozwoleniu na budowę) funkcją. Fakt wynajmowania miejsc noclegowych w przedmiotowym lokalu dowiedziony został kontrolami z dnia 21 września 2016r. (22 osoby), jak również z dnia 10 listopada 2017r. Zmianę sposobu użytkowania I piętra i poddasza potwierdzono również w toku kontroli przeprowadzonej przez organ powiatowy w dniu 25 czerwca 2019r. W aktach znajdują się zdjęcia przedstawiające przedmiotową nieruchomość, na której widnieje szyld "[...]" (załącznik do pisma G. J. z dnia 3 października 2016r.), wydruk oferty najmu przedmiotowego obiektu. Materiał dowodowy świadczy, iż przedmiotowy lokal - jakkolwiek wykorzystywany do celów mieszkalnych - nie stanowi sposobu użytkowania adekwatnego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego i że są to tzw. [...] (ogłoszenie "[...]" na stronie internetowej www.olx.pl z dnia [...] stycznia 2018r., ogłoszenie z [...] czerwca 2019r., w którego treści wskazano "[...]".) Zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego zmienia warunki m.in. bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz higieniczno-sanitarne. Uległy zmianie warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 z późn. zm.), przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej i zamieszkania zbiorowego zostały zakwalifikowane do innych kategorii zagrożenia ludzi. Zgodnie bowiem z § 209 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynki mieszkalne zaliczane są do kategorii ZL IV, zaś budynki zamieszkania zbiorowego zaliczane są do kategorii ZL V. Powyższe rozróżnienie wpływa na wymagania przeciwpożarowe jakie budynek winien spełniać dla bezpiecznego jego użytkowania, co znajduje odzwierciedlenie w przepisie § 212 i następnych tego rozporządzenia. W związku z tym zmiana sposobu użytkowania budynku z mieszkalnego jednorodzinnego na zamieszkania zbiorowego zmienia warunki pożarowe. Dla pomieszczeń przeznaczonych na cele zamieszkania zbiorowego przewidziano również wymogi dotyczące odpowiedniego wyposażenia sanitarnego (§ 82 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie) czy wysokości takich pomieszczeń (§ 72 powyższego rozporządzenia). Zamieszkiwanie w jednym czasie dużej ilości osób w budynku mieszkalnym jednorodzinnym intensyfikuje użytkowanie instalacji sanitarnych. Tym samym następuje zmiana warunków higieniczno-sanitarnych. Choć istniała możliwość zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania, poprzez przedłożenie dokumentów określonych w art. 71 ust. 2 P.b. - takich, jakie byłyby wymagane w przypadku zgłoszenia budowlanego złożonego właściwemu organowi, to jednak W. J. nie przedłożyła wskazanej dokumentacji, pomimo iż PINB w [...] pismem z dnia 24 września 2020r. wzywał ją do tego. Skarżąca w toku całego postępowania kwestionowała bowiem twierdzenie organu o samowolnej zmianie sposobu użytkowania lokalu w przedmiotowym budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Zarzuty skarżącej, że zarówno budynek mieszkalny jednorodzinny, jak i budynek mieszkalny, w którym oferuje się pokoje na wynajem realizują cel mieszkaniowy, nie były zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lipca 2020r., sygn. akt: II OSK 204/20, wskazał: " (...) w następstwie oferowania przez skarżącą pokoi do wynajęcia w przedmiotowym budynku doszło do ww. samowolnej zmiany sposobu użytkowania z funkcji mieszkalnej na obiekt zamieszkania zbiorowego o charakterze hotelowym/hostelowym, co spowodowało zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno- sanitarnych, określonych w rozp. MI z 2002. (...) " Nadto powoływane w skardze rozwiązania prawno-podatkowe, nie mają bezpośredniego znaczenia dla wykładni przepisów prawa budowlanego i nie miały wpływu dla oceny kwestii samowolnej zmiany sposobu użytkowania nieruchomości będącej własnością skarżącej. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.