VII SA/Wa 1205/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji W dniu 25 kwietnia 2013 r. Zakład [...] sp. z o.o. w [...] wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego obowiązku usunięcia w określonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego zbiornika na ścieki – reaktora biologicznego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w [...]. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, uzasadniając, że wykonanie nakazów zawartych w ww. decyzjach jest nieracjonalne, nieuzasadnione pod względem budowlanym, a spowoduje znaczną szkodę w postaci bezcelowego wydatkowania środków publicznych na nieuzasadnione bardzo rozległe prace budowlane nie usuwające żadnego zagrożenia dla życia, mienia lub środowiska, które nie istnieje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały wykazane przez stronę skarżącą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w uzasadnieniu wniosku nie przytoczył żadnych szczegółowych okoliczności stanowiących o potencjalnie grożącej mu szkodzie w wyniku wykonania zaskarżonego aktu. Dla przykładu nie przedstawił konkretnych kosztów, jakie musiałby ponieść w związku z przeprowadzeniem nakazanych prac, ani aktualnej sytuacji finansowej, zatem Sąd nie jest w stanie stwierdzić, czy poniesienie wydatków związanych z koniecznością wykonania prac może stanowić niebezpieczeństwo znacznej szkody dla skarżącego. Należy przy tym nadmienić, że oczywistym jest, iż wykonanie nakazanych prac wiąże się, co do zasady, z koniecznością poniesienia kosztów, jednak ocena, czy owe prace są uzasadnione pod względem budowlanym, czy też racjonalne, nie może nastąpić na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, a dopiero w momencie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do przedmiotu objętego skargą. Dokonanie takiej oceny na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne i niezasadne. Jedynymi przesłankami, jakie Sąd ma za zadanie na tę chwilę ocenić, to właśnie istnienie ewentualnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowym przypadku sąd nie dopatrzył się również, aby wykonanie decyzji powodowało trudne do odwrócenia skutki, czy wręcz nieodwracalne. Reasumując, ogólnikowe twierdzenia wniosku nie są wystarczające do uznania, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, ujęte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto nie można pominąć okoliczności, że decyzja organu pierwszej instancji nakazująca skarżącemu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny zbiornika na ścieki – reaktora biologicznego. Celem decyzji wydawanych na podstawie przepisu art. 66 ustawy Prawo budowlane, jest utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, niezagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, czy też niepowodującym swym wyglądem oszpecenia otoczenia. Także i z uwagi na powyższe wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zasadne. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.