VII SA/Wa 1209/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy kat. C, C+E postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. D. W. ("skarżący") w dniu 28 kwietnia 2017 r. nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę z dnia [...] kwietnia 2017 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy kat. C, C+E. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. (data nadania: [...] czerwca 2017 r.), skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że zaskarżoną decyzję odebrała w jego imieniu jego matka. O przesyłce skarżący dowiedział się w dniu 2 kwietnia 2017 r. i ustalił, że została ona doręczona w dniu 28 lub 29 marca 2017 r. Skarżący, jak sam wskazał, z ostrożności, przyjął datę wcześniejszą, tj. 28 marca 2017 r., jako datę doręczenia mu decyzji. Ponadto skarżący, przy pomocy osób trzecich, skontaktował się z organem, celem ustalenia końca biegu terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ udzielił skarżącemu informacji, wskazując, że termin ten upływa w dniu 28 kwietnia 2017 r. Opierając się na powyższych informacjach skarżący nadał skargę w dniu 28 kwietnia 2017 r., działając w przekonaniu, że nie uchybia ww. terminowi. Jak wynika z wniosku, skarżący o uchybieniu przez siebie terminowi do wniesienia skargi dowiedział się z odpowiedzi na skargę, przesłaną mu w wykonaniu zarządzenia z dnia 29 maja 2017 r. Do wniosku dołączono także skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 12 czerwca 2017 r., a w dniu 19 czerwca 2017 r. został nadany wniosek (koperta z pieczęcią nadawczej placówki pocztowej) oraz została dokonana czynność – złożenie skargi. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie dopełnił należytej staranności przy składaniu skargi. Wyjaśnienia skarżącego, że uchybienie terminu zostało spowodowane uzyskaniem błędnej informacji od organu o końcu biegu terminu do wniesienia skargi oraz uzyskaniem przez niego wiedzy o wydaniu zaskarżonej decyzji faktycznie w dniu 2 kwietnia 2017 r., a nie w dniu jej doręczenia, tj. w dniu 28 marca 2017 r., nie stanowią uzasadnienia dla przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z pouczeniem, zawartym w zaskarżonej decyzji, skarżący może wnieść skargę na ww. akt w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu tej decyzji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu. W związku z powyższym, to na skarżącym spoczywa obowiązek takiego zorganizowania własnych spraw, by przygotowanie pisma, tj. skargi, oraz jego nadanie w ustawowym terminie, było możliwe. Skarżący, kierując się ww. pouczeniem, był w stanie samodzielnie obliczyć termin do wniesienia skargi, licząc go od przyjętego przez niego dnia doręczenia mu zaskarżonej decyzji, tj. 28 marca 2017 r. Ewentualnie, kierując zapytanie do organu, powinien był upewnić się co do faktycznej daty doręczenia mu ww. decyzji, potwierdzonej przez jego matkę na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wskazać przy tym należy, że kwestia dowiedzenia się skarżącego od matki o przesyłce w dniu 2 kwietnia 2017 r. nie wpływa na początek biegu terminu do wniesienia skargi. Przesyłka została skarżącemu skutecznie doręczona – zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 z późn. zm., "k.p.a.") w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z akt sprawy wynika, że matka skarżącego podjęła się odebrania skierowanej do niego przesyłki. Na marginesie wskazać należy, że skarżący zobowiązany jest do podania organowi aktualnego adresu, a jeśli zmienia się ono w trakcie postępowania, zgodnie z art. 41 k.p.a. – zobowiązany jest zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w pismach kierowanych do organu podawał adres zameldowania, nie adres zamieszkania. Zaniedbania z tym związane obciążają stronę postępowania. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 921/14, LEX nr 1 634 813). W niniejszej sprawie, przeszkoda, tj. kwestia prawidłowego obliczenia terminu do wniesienia skargi, była możliwa do usunięcia. Skarżący, kierując się pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji mógł samodzielnie obliczyć termin do wniesienia skargi, ew. nadać ją już w dniu, w którym w jego imieniu kontaktowano się z organem, tj. w dniu 26 kwietnia 2017 r. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.