VII SA/Wa 1210/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] z siedzibą w [...] ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu elementów nośnika reklamowego w postaci siatki winylowej z nadrukiem reklamowym rozwiniętej na całej szerokości elewacji budynku na wysokości czterech kondygnacji, przy użyciu konstrukcji wsporczej wraz z zamontowaną instalacją oświetleniową w postaci 6 szt. lamp halogenowych, zainstalowanych na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] (od strony ul. [...] i Al. [...]). W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała m.in. że wykonanie demontażu konstrukcji niesie ze sobą pewne nieodwracalne skutki. Bezsprzecznie wykonanie decyzji spowoduje powstanie znacznych strat finansowych, a to rodzi między innymi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Demontaż spowoduje wystąpienie po stronie skarżącej dodatkowych nakładów finansowych w kwocie 10 000 zł netto (koszt demontażu i składowania konstrukcji) oraz szkody w związku z niezrealizowanymi kampaniami reklamowymi na kwotę ok. 104 800 zł netto oraz w związku z koniecznością uregulowania na rzecz Wynajmującego czynszu za okres obowiązywania umowy na kwotę ok. 175 200 zł netto. Takie koszty niewątpliwie stanowią dla spółki o kapitale zakładowym 5000 zł zagrożenie powstania znacznej szkody. Do skargi dołączono ofertę cenową demontażu, ofertę finansową składowania, sprawozdanie finansowe za 2016 rok, oświadczenie o zobowiązaniu do zapłaty czynszu i oświadczenie o rezerwacji kampanii reklamowej na czas od 1.05.2018 r. do 30.06.2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., w sprawie I OZ 1236/14, LEX nr 1624317: nie ma podstaw, by żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. W niniejszej sprawie Skarżąca wskazała we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z poniesieniem kosztów związanych z jego demontażem, składowaniem i ewentualnym późniejszym ponownym montażem oraz brakiem środków z zakontraktowanych kampanii reklamowych i koniecznością poniesienia kar umownych. Do skargi dołączono sprawozdanie finansowe z 2016 rok. Z dołączonego sprawozdania wynika, że Spółkę założono w grudniu 2015 roku, w 2016 roku Spółka wypracowała zysk netto w kwocie 0,00 zł. W zestawieniu ze wskazanymi wcześniej kwotami zakontraktowanych umów dane zawarte w sprawozdaniu są co najmniej nieprawdopodobne. Jednakże jest to sprawozdanie finansowe za 2016 rok. Za 2017 rok Spółka sprawozdawania nie nadesłała. Z informacji wynikających z KRS nie wynika jednocześnie, aby Spółka ogłosiła stan upadłości, aby była w likwidacji, albo aby prowadziła postępowanie naprawcze. Zatem należałoby wyciągnąć wniosek, że Spółka dysponuje płynnością finansową. Brak danych finansowych za 2017 rok nie pozwala jednocześnie na rzetelną oceną aktualnej sytuacji finansowej. Nadto z dołączonego oświadczenia nie wynika na jaki dokładnie okres podpisana jest umowa o zapłatę czynszu ze Wspólnotą. Należy podkreślić, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1 225 755). Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1374/14, LEX nr 1624479, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554). Choć skarżąca przedstawiła we wniosku przypuszczalny koszt demontażu przedmiotowego nośnika, to jednak nie przedstawiła w sposób wyczerpujący swojej aktualnej sytuacji majątkowej (bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych), co pozwoliłoby ocenić, czy faktycznie demontaż elementów jednego nośnika reklamowego wyrządzi skarżącej znaczną szkodę. Brak informacji odnośnie ilości posiadanych (wynajmowanych) nośników oraz wysokości miesięcznych i rocznych (za 2017 rok) dochodów pochodzących z ich zakontraktowań reklamowych nie pozwala na dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Oceny takiej dokonuje się zawsze indywidualnie, w odniesieniu do aktualnych możliwości finansowych skarżącej. Choć wykonanie decyzji nakazującej demontaż ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania, dlatego działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.