VII SA/Wa 1218/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi U. J. i J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Ł. pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o ganek wejściowy z węzłem sanitarnym na działce nr [...],[...], obręb [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. U. J. i J. J. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, wskazując, iż nie wyrazili zgody na budowę przydomowej oczyszczalni, a jedynie na rozbudowę ganku z węzłem sanitarnym, tj. z prysznicem i toaletą. Wskazali, że lokalizacja przydomowej oczyszczalni nie została z nimi uzgodniona, a jej umiejscowienie może być przeszkodą w podziale geodezyjnym gruntu. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] orzekł, że stwierdza nieważność ww. decyzji pozwolenia na budowę - w części dotyczącej przewidzianej zatwierdzonym w decyzji projektem budowlanym przydomowej oczyszczalni ścieków oraz utwardzonych dojść i dojazdów, w pozostałej części nie stwierdza nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, na przepisy regulujące nadzwyczajne postępowanie nieważnościowe, w tym art. 156 § 1 k.p.a., w którym zawarto zamknięty katalog przesłanek nieważnościowych. Podniósł, że w świetle art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowane). Inwestor przedłożył własne oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomości na cele inwestycji, złożone na formularzu oraz dołączył do niego pisemne oświadczenie współwłaścicieli J. i U. J. z dnia [...] października 2012 r., w którym wyrazili zgodę na rozbudowę (z węzłem sanitarnym) ganku, prowadzącego do lokalu mieszkalnego nr [...], stanowiącego własność T. Ł., położonego w [...] nr [...]. Zdaniem organu pierwszej instancji, w świetle złożonych przez inwestora dokumentów nabył on prawo do dysponowania nieruchomością jedynie w zakresie dotyczącym zamierzonej rozbudowy ganku i wykonania w nim węzła sanitarnego. Planowane przedsięwzięcie, obejmowało jednak także wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków zatem nie było tożsame z przedsięwzięciem, na jakie współwłaściciele wyrazili zgodę. Pojęcie węzła sanitarnego nie obejmuje przydomowej oczyszczalni ścieków, zgodnie bowiem z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego – węzeł sanitarny to instalacja, doprowadzająca do odpowiedniego miejsca w mieszkaniu lub budynku wodę bieżącą i odprowadzająca stamtąd brudną wodę do kanalizacji. W ocenie organu pierwszej instancji przedłożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinno zostać skonfrontowane ze znajdującym się aktach sprawy oświadczeniem z dnia [...] października 2012 r. współwłaścicieli. Nie czyniąc tego, Starosta [...] uchybił swoim obowiązkom, polegającym na konieczności przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie prawidłowości oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w relacji do treści pozostałych dokumentów dołączonych do akt sprawy. Ponadto, zdaniem organu pierwszej instancji decyzja pozwolenia na budowę jest nieprawidłowa także z innej przyczyny, cyt. "zatwierdzony projekt budowlany stanowi załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może być pomiędzy tymi dwoma dokumentami żadnych rozbieżności - art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 785/08)". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T. Ł., wniesionego w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., w zakresie przydomowej oczyszczalni ścieków oraz utwardzonych dojść i dojazdów, uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w zaskarżonej części i w tej części odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że z uwagi na zakres wniesionego odwołania, decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. poddana została kontroli wyłącznie w części dotyczącej przewidzianej zatwierdzonym w decyzji projektem budowlanym przydomowej oczyszczalni ścieków oraz utwardzonych dojść i dojazdów. Zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. według stanu na dzień 27 listopada 2012 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor – T. Ł. dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...]. Z uwagi na fakt, iż ww. działka położona jest na obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], inwestor nie był zobligowany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Organ drugiej instancji podkreślił, że przepisy nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie jest wypełnione prawidłowo oraz nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia. Wprawdzie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, tym niemniej należy zwrócić uwagę, na utrwalony pogląd judykatury (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 906/09), wskazujący na prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego – wątpliwości, co do tego prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na etapie postępowania zwykłego o udzielenie pozwolenia na budowę nie było podstaw uzasadniających poddanie przez organ w wątpliwość oświadczenia złożonego przez inwestora. Powyższe oświadczenie było prawidłowo wypełnione. U. J. i J. J., będący stronami w postępowaniu zwykłym o udzielenie pozwolenia na budowę, w żaden sposób nie kwestionowali prawdziwości ww. oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym, organ stopnia podstawowego nie miał obowiązku weryfikacji złożonego przez inwestora oświadczenia. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Wobec powyższego Starosta [...], nie dokonując weryfikacji złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie naruszył w sposób rażący przepisów prawa. Organ drugiej instancji wskazał, że we wniosku o pozwolenie na budowę, jako przedmiot inwestycji wskazano rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o ganek wejściowy z węzłem sanitarnym. Treść wniosku o pozwolenie na budowę jest zatem zgodna z treścią oświadczeń złożonych przez pozostałych współwłaścicieli ww. nieruchomości. Skoro, współwłaściciele wyrażali zgodę na realizację węzła sanitarnego, to musieli godzić się również na realizację obiektów i instalacji służących odprowadzaniu ścieków wytwarzanych w związku z użytkowaniem tego węzła. W tych okolicznościach nie sposób zarzucić, że wydanie pozwolenie na realizację przydomowej oczyszczalni ścieków było w analizowanym przypadku kwalifikowanym naruszeniem prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymagają indywidualne przydomowe oczyszczalnie ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Jak natomiast wynika z akt sprawy, pojemność kwestionowanej przydomowej oczyszczalni ścieków wynosi 3,0 m3, a jej przepustowość 1000 l/dobę (tj. 1,00 m3 na dobę). Skoro zatem realizacja przydomowej oczyszczalni ścieków, jako samodzielnego obiektu budowlanego nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, to tym bardziej nie sposób zarzucić, aby udzielenie takiego pozwolenia było rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie nieważności ww. decyzji pozwolenia na budowę w części dotyczącej przydomowej oczyszczalni ścieków. Zdaniem organu drugiej instancji nie sposób również zarzucić, aby w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa w części dotyczącej "utwardzonych dojść i dojazdów". Z akt sprawy nie wynika, aby zakres projektowanych prac dotyczył realizacji utwardzonych dojść i dojazdów. Zarówno we wniosku o pozwolenie na budowę, jak i w kwestionowanej decyzji Starosty [...] nie wskazano prac, polegających na realizacji utwardzonych dojść i dojazdów. Co istotne, nie można również w sposób bezsprzeczny stwierdzić, aby tego rodzaju obiekty były przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Jakkolwiek w części opisowej projektu budowlanego w punkcie "Projektowane zagospodarowanie działki" wskazano dojścia i dojazdy (zob. pkt 5.3, str. 7), to w dalszej części dokumentacji projektowej powyższe nie znajduje potwierdzenia. Prac polegających na realizacji utwardzonych dojść i dojazdów nie wskazano w zestawieniu powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki (pkt 5.4, str. 8), jak i w projekcie zagospodarowania działki. Dodatkowo nie uwidoczniono ich też na jakichkolwiek innych rysunkach projektowych, znajdujących się w projekcie budowlanym. Uznając, że utwardzone dojścia i dojazdy nie były przedmiotem spornej inwestycji, organ wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji w części ich dotyczącej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentację, o braku kwalifikowanego naruszenia prawa w kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę, poparł także wyjaśnieniem specyfiki trybu postępowania nieważnościowego. Wskazał, że rażące naruszenie prawa jest pojęciem, którego nie definiują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ani prawa budowlanego ale ma ono bogatą interpretację, zawartą w judykaturze i doktrynie. Przyjmuje się, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest oczywiste, a treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ponadto, o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe wskazania wykluczają przyjęcie, że decyzja pozwolenia na budowę kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, dotknięta jest wadą rażącego prawa – art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów U. J. i J. J., dotyczących realizacji przez T. Ł. przydomowej oczyszczalni ścieków jako elementu węzła sanitarnego organ drugiej instancji wskazał, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest legalnej definicji węzła sanitarnego, wobec czego niemożliwe jest jednoznaczne oraz bezsporne wskazanie jego elementów. W szczególności nie sposób przesądzić bezspornie, czy instalacje służące odprowadzaniu ścieków sanitarnych są jeszcze elementem węzła sanitarnego, czy też są już poza nim. Za wystarczające, zwłaszcza mając na uwadze nieważnościowy tryb niniejszego postępowania, nie może być uznane posłużenie się przez organ wojewódzki pojęciem "węzeł sanitarny" w znaczeniu słownikowym. Definicje słownikowe nie mają charakteru norm prawnych, zatem wywodzenie z nich okoliczności uzasadniających stwierdzenie kwalifikowanego naruszenia prawa nie jest dopuszczalne. Uczestnicy postępowania administracyjnego związani są przepisami prawa, co do zasady nie można więc oczekiwać od nich przestrzegania innych norm niż normy prawne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty [...] w części dotyczącej przedmiotowego zaskarżenia nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w szczególności dotyczących wysokości zabudowy mieszkaniowej, nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wytycznych co do stosowania dachów stromych dwuspadowych. Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe, w części objętej przedmiotem zaskarżenia, uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom wynikającym z § 12, § 13, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., według stanu na dzień 27 listopada 2012 r.). Podsumowując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w kontrolowanej części naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli U. J. i J. J., zarzucając jej naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w zw. z art. 199 k.c. poprzez odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., w sytuacji, gdy decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na wydaniu przedmiotowej decyzji w zakresie szerszym niźli wynikało to z przedłożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także przy braku zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości objętej pracami budowlanymi na taki zakres prac, jaki wynikał z wniosku o pozwolenia na budowę i załączonej do niego dokumentacji projektowej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i obciążenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kosztami postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela argumentację organu drugiej instancji, który w sposób właściwy i wyczerpujący poddał część decyzji, kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, badaniu z punktu widzenia przesłanek nieważnościowych opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wykazał, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta w szczególności wadą rażącego naruszenie prawa. Treść decyzji pozwolenia na budowę nie pozostaje w sprzeczności z treścią przepisów stanowiących jej podstawę prawną, przez proste ich zestawienie. Kluczową, w kontekście zarzutu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz zarzutu skargi, jest okoliczność legitymowania się inwestora prawem dysponowania nieruchomością na cele inwestycji objętej niniejszym pozwolenia na budowę. Sąd stwierdza, że świetle materiału dowodowego akt sprawy, decyzję pozwolenia na budowę wydano z poszanowaniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył przewidziane ww. przepisem prawa oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak słusznie wskazał organ drugiej instancji przepisy nie nakładają obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Tylko o szczególnej staranności inwestora świadczy dołączenie do formularza oświadczeń złożonych przez współwłaścicieli. Ci zaś, uczestniczący w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę, nie kwestionowali prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na ww. cel. Tym samym organ, nie miał żadnych przesłanek do badania oświadczenia, co do zgodności w ww. zakresie. Sąd stwierdza, że w sprawie były podstawy do przyjęcia, że zakres zgody współwłaścicieli odpowiada zakresowi decyzji pozwolenia na budowę. Bezspornie wyrażający zgodę na realizację węzła sanitarnego, już choćby w potocznym rozumieniu tego pojęcia na nieuzbrojonej w kanalizację działce, musieli godzić się również na realizację obiektu służącemu odprowadzaniu ścieków, przydomowej oczyszczalni ścieków. W tych okolicznościach wydanie na rzecz inwestora, który złożył ww. oświadczenie, decyzji pozwolenia na budowę po zatwierdzeniu projektu, który m.in. przewiduje lokalizację przydomowej oczyszczalni ścieków, nie może być kwalifikowane, jako obarczone wadą rażącego naruszenia prawa – art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Nie bez znaczenia dla takiej oceny jest i to, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, realizacja przydomowej oczyszczalni ścieków (o parametrach jak przedmiotowa w sprawie), jako samodzielnego obiektu budowlanego nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Objęcie jej niniejszym projektem stanowi o tym, że była postrzegana jako konieczny element przewidzianego w ganku węzła sanitarnego. Sąd w pełni podziela także stanowisko Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, co do braku wady rażącego naruszania prawa w części decyzji dotyczącej "utwardzonych dojść i dojazdów". Jak słusznie wskazał organ zarówno we wniosku o pozwolenie na budowę, jak i w kwestionowanej decyzji Starosty [...] nie wskazano prac, polegających na realizacji utwardzonych dojść i dojazdów. Także analiza projektu nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że utwardzenia w ww. zakresie były przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Projekt budowlany w punkcie "Projektowane zagospodarowanie działki" wskazuje dojścia i dojazdy (patrz pkt 5.3, str. 7), jednak nie wskazano ich w zestawieniu powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki (patrz pkt 5.4, str. 8), jak i w projekcie zagospodarowania działki, wreszcie nie uwidoczniono ich też na jakichkolwiek innych rysunkach projektowych, projektu budowlanego. Sąd stwierdza, że w świetle ww. wskazań zasadnie organ drugiej instancji przyjął, że utwardzenia terenu w postaci dojścia i dojazdu nie były przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę. Tym samym, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę w części ich dotyczącej. Sąd podziela także argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - decyzja pozwolenia na budowę w części kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).