VII SA/Wa 122/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2013 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2013 r. odmawiającego M. G. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął nadesłany przez skarżącą M. G. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie wniosek M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych był rozpatrywany na wcześniejszym etapie sprawy. Postanowieniem z dnia 25 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wskazanym wyżej zakresie. Na postanowienie to skarżąca nie złożyła zażalenia, stąd stało się ono prawomocne. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy – z dnia 17 grudnia 2013 r. – Sąd potraktował jako wniosek o zmianę postanowienia Sądu z dnia 25 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Wydane w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 25 marca 2013 r. jest postanowieniem niekończącym postępowanie, które na podstawie art. 165 p.p.s.a., może być uchylone lub zmienione, jedynie w przypadku, gdy zmienią się okoliczności sprawy. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć m.in. wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż poprzednio wydane, przy czym wnioskodawca winien przedstawić dodatkowe dokumenty, świadczące o zmianie sytuacji materialnej w sprawie o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 408/05 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenie.nsa.gov.pl) wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony ponownie, jeśli nastąpiła zmiana okoliczności, która stanowiła podstawę orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy. Zdaniem Sądu w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy M. G. nie przedstawiła nowych okoliczności, które przemawiałyby za zmianą postanowienia z dnia 25 marca 2013 r. Wskazać należy, że z treści pierwotnie złożonego formularza PPF wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, przy czym posiadają rozdzielność majątkową. Utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez siebie z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 3 900 - 4 400 zł pomniejszonego o kwotę ubezpieczenia społecznego ZUS - 1000 zł, i podatek. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że jest to praca sezonowa. Oświadczyła, że z mężem ustanowili rozdzielność majątkową. Ponadto mąż jest osobą bezrobotną. Wskazała, że posiada mieszkanie w budynku wielorodzinnym – szeregowym o powierzchni 53,65 m² oraz nieruchomość 63/1000 z działki o powierzchni 2 545 m². Do majątku ruchomego zaliczyła samochód osobowy o wartości 15 tys. zł, który z uwagi na zły stan techniczny i brak finansów - wg oświadczenia - jest nieużytkowany. Dodała, że ponosi koszty z tytułu opłat za energię elektryczną w wysokości 300 zł, gaz 400 zł, wodę 100 zł, inne wydatki 500 zł, koszty utrzymania 1 000 zł. Zatem miesięczne wydatki zamykają się w kwocie 2 300 zł. Dodatkowo wnioskodawczyni wskazała, iż kwota pozostająca jej na życie każdego miesiąca to 500 zł, nie można zatem wymagać od skarżącej aby kwotę tę przeznaczyła na postępowanie sądowe, którego w dodatku nie mogła przewidzieć bowiem o możliwości i czasie wszczęcia postępowania sądowego decyduje organ wydając rozstrzygnięcie. W formularzu PPF złożonym ponownie wnioskodawczyni wskazała, że ma pracę tylko w sezonie letnim, natomiast przez pozostałe miesiące jest zmuszona utrzymywać się z zaoszczędzonych w tym czasie środków. Podała, że pomaga synowi pozostającemu bez pracy, ponadto koszty utrzymania są wysokie i ciągle musi inwestować w remonty, z tego powodu zmuszona jest do zaciąganie drobnych pożyczek. Dodała że w ostatnim okresie pojawiły się u wnioskodawczyni problemy zdrowotne, które będą wiązać się z dodatkowymi wydatkami. Nadal gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem, z którym posiada rozdzielność majątkową, nadal posiada mieszkanie o pow. 54 m2 oraz samochód osobowy. Utrzymuje się z dochodu w wysokości 4 000 zł. Dodała, ze niedawno zaciągnęła kredyt na remont dachu, ponosi duże koszty ogrzewania gazowego. Zdaniem Sądu w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy M.G. nie przedstawiła nowych okoliczności, które przemawiałyby za zmianą postanowienia z dnia 25 marca 2013 r. Aktualnie miesięczne dochody kształtują się na podobnym poziomie – 4 000 zł. Stan posiadania strony pozostał bez zmian. Świadczy to także, że sytuacja materialna strony nie zmieniła się na niekorzyść. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, wnioskodawczyni nie wykazała, że od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiła zmiana sytuacji majątkowej strony, która przemawiałyby za zmianą prawomocnego postanowienia z dnia 25 marca 2013 r. Przykładowo można wskazać, że dopiero utrata stałego źródła dochodu, bądź pojawienie się nowych stałych i zarazem koniecznych wydatków, mogłoby wpłynąć na zmianę sytuacji majątkowej strony w takim stopniu, że uzasadniło by to zmianę postanowienia Sądu. Tym samym Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 marca 2013 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 165 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.