VII SA/Wa 123/10

Sygnatura akt VII SA/Wa 123/10 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009r., nr [...] w przedmiocie: udzielenia pozwolenia na użytkowanie postanawia: 1. oddalić wniosek Z. O. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010r. 2. oddalić wniosek Z. O. o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. Wyrokiem z dnia 30 marca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 123/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez Międzyzakładową Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2002r, nr [...]. Pismem z dnia 30 kwietnia 201 Or. uczestnik postępowania – Z. O. złożył wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku poprzez: 1. wskazanie podstawy faktycznej uznania decyzji z dnia [...] marca 2002r. za dotkniętą naruszeniem prawa i podanie przepisów prawa, 2. wskazanie podstawy uznania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2002r. za rażąco naruszającą art. 105 kpa i podanie przepisów prawa, 3. wskazanie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. stanowiących procedurę legalizacyjną samowoli budowlanej, 4. wskazanie przepisów prawa definiujących samowolę budowlaną, 5. wskazanie przepisów prawa pozwalających zaliczyć wygrodzenie części korytarza istniejącego budynku dwiema ściankami działowymi, do kategorii obiektów budowlanych podlegających kontroli obowiązkowej. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotowy wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r. W uzasadnieniu podano, że wniosek o uzupełnienie wyroku może dotyczyć jedynie jego sentencji, niedopuszczalny natomiast jest wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, w związku z czym wniosek podlegał odrzuceniu. Kolejnym pismem z dnia 27 lipca 201 Or. wnioskodawca podniósł, iż domagał się on wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku. W jego ocenie uzasadnienie nie spełnia wymogów prawa, jest niejasne i niezrozumiałe. Ponadto nie zawiera wskazań dla organów administracji publicznej, które winny rozpoznać sprawę ponownie. Po rozpoznaniu zażalenia Z. O. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II OZ 1196/10 uchylił postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 201 Or. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu II instancji w świetle twierdzeń przedstawionych we wniosku skarżącego oraz zażaleniu, przedwczesne a tym samym nieuprawnione było odrzucenie wniosku w wyniku uznania, że zawiera on żądanie strony w zakresie uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu skarżący podnosi, że wyrok jest dla niego niezrozumiały. Zatem mimo, iż pozornie żądaniem skarżącego jest uzupełnienie uzasadnienia wyroku, to biorąc pod uwagę treść złożonego przez niego wniosku i zażalenia nie można wykluczyć, iż w rzeczywistości domaga się on wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści. W związku z treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd zwrócił się do wnioskodawcy o wskazanie czy domaga się on wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 30 marca 201 Or. W odpowiedzi Z. O. sprecyzował, iż domaga się wyjaśnienia wątpliwości, co do treści uzasadnienia wyroku zgodnie z wnioskami zawartymi w pismach z dnia 30 kwietnia 201 Or. i z dnia 27 lipca 201 Or. Wniósł ponadto o zwrot kwoty 100 złotych uiszczonych tytułem zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku bądź też co do innych skutków orzeczenia. We wniosku o dokonanie wykładni należy określić wątpliwości co do treści orzeczenia, jakie w drodze wykładni mają być usunięte. Wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Nie może także opierać się na zmianie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, które nastąpiły po wydaniu orzeczenia. Nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w komentowanym przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. W jednym z orzeczeń NSA przyjął, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (post. NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl.). Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (post. NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., I SA/Łd 1517/02, niepubl.; post. SN z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151). W ocenie Sądu w wyroku z dnia 30 marca 201 Or. precyzyjnie określono przedmiot i zakres rozstrzygnięcia, opisano uchybienia będące podstawą uchylenia decyzji, a ponadto zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawarto w uzasadnieniu wyroku wskazówki co do dalszego postępowania. Zarówno treść takiego rozstrzygnięcia jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości, podobnie jak sposób wykonania powyższego orzeczenia. Wyeliminowanie przez Sąd pierwszej instancji z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji nakłada bowiem na właściwe organy obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym obowiązek ponownej analizy stanu faktycznego sprawy i oboY iązujących przepisów oraz wydania nowych decyzji. Wniosek o zasądzenie kwoty 100 zł od wniesionego zażalenia również nie znajduje uzasadnienia. Stosownie do art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527 i powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.