VII SA/Wa 1234/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata S. P. pełnomocnika z urzędu R. W. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić adwokatowi S. P. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 3 lutego 2015 r. zostało przyznane skarżącemu R. W. prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie adwokata. Na pełnomocnika dla ww. uczestnika postępowania Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła adw. S. P. Pełnomocnik skarżącej w zażaleniu z dnia 26 czerwca 2015 r., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2015 r., złożyła wniosek o przyznanie kosztów za zastępstwo prawne udzielone z urzędu. Złożony wniosek nie zawierał oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Do dnia rozpoznania wniosku nie nadesłano wskazanego oświadczenia. W sprawie stwierdzono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wniosek pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co sposób narusza dyspozycję § 20 ww. rozporządzenia. Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 p.p.s.a. Brak oświadczenia pełnomocnika odpowiadającego wymogom zawartym w § 20 tego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego także trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945). Na marginesie należy zauważyć, że na konieczność złożenia ww. oświadczenia wskazał także NSA w treści uzasadnienia postanowienia z dnia 13 października 2015 r. oddalającego zażalenie. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec ja na wstępie.