VII SA/Wa 1235/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargę oddala VIISA/Wa 1235/09 UZASADNIENIE Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania T. W. z dnia [...] listopada 2008 r. od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2008 r., znak sprawy: [...] wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że po dokonaniu analizy załączonej do odwołania dokumentacji powziął wątpliwość, co do autentyczności przedłożonego przez stronę zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia, wydanego dla potrzeb zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, które stanowi obligatoryjny załącznik wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zdaniem organu ustalenie autentyczności zaświadczenia lekarskiego stanowi zagadnienie wstępne, od rozstrzygnięcia którego zależeć będzie rozpatrzenie sprawy z odwołania. W celu ustalenia przerobienia i użycia za autentyczne zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez stronę, Wojewoda [...], na podstawie art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. ,55, z późn. zm.), powiadomił pismem z dnia [...] stycznia 2009 r., znak sprawy. [...] Komendę Miejską Policji w [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez T. W., polegającego na posługiwaniu się przerobionym zaświadczeniem lekarskim. T. W. w dniu [...] lutego 2009 r. (data wpływu do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej) złożył zażalenie na to postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...]. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. znak sprawy [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, iż w jego ocenie istnieje bezpośredni związek pomiędzy wynikami postępowania o ustalenie przerobienia i użycia za autentyczne zaświadczenia lekarskiego, a oceną okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, bowiem kwestia autentyczności zaświadczenia wydanego dla potrzeb zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w istotny sposób wpłynie na rozpatrzenie odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez organ I instancji. Postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2009 r. stało się przedmiotem skargi złożonej przez T. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o stwierdzenie jego uchylenia lub zmianę. W uzasadnieniu strona wskazała, iż organ nie uwzględnił stanu faktycznego sprawy oaz naruszył prawo materialne i procesowe, w tym w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Minister Pracy i Polityki Społecznej uwzględniając skargę strony w całości, postanowieniem z dnia na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. ] 270, z późn. zm.) postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009r. [...] marca 2009 r. (znak sprawy: [...]) uchylił swoje postanowienie i utrzymane w mocy postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] lutego 2009 r. (znak sprawy: [...]). Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W wyniku rozpoznania skargi organ stwierdził, iż dokonał błędnej subsumcji, to jest uznał autentyczność bądź fałszywość zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez T. W. jako prejudykat w sprawie rozpatrzenia przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] sprawy z odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]. Minister wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że wszczęcie śledztwa w sprawie ewentualnych fałszywych dowodów nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k p.a. (vide wyrok WSA w Warszawie z 24 października 2005 r, sygn. I SA/Wa 1640/04; wyrcl. NSA oz. w Krakowie z dnia 25 września 2001 r. sygn. II SA/Kr 856/99). Okoliczność, że zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa daje podstawę do zawiadomienia przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] organów ścigania, nie daje natomiast podstawy do zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena autentyczności zaświadczenia lekarskiego oraz rozpatrzenie odwołania i wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nie jest bowiem uzależnione od uprzedniego stwierdzenia faktu popełnienia przestępstwa. Nie występuje zatem w tej sytuacji zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ wskazał, że zawiadomienie przez Wojewodę [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] o podejrzeniu popełnienia przez T. W. przestępstwa stypizowanego w art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), nie zwalniało, w myśl powyższego, Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] od rozpatrzenia złożonego przez Stronę odwołania (vide wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2006 r., sygn. II SAB/Wa 85/06). Zaskarżając również i to postanowienie T. W. wniósł o zadośćuczynienie i oficjalne przeprosiny w związku z posądzaniem go o fałszowanie dokumentu. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Skarżący nie tyle kwestionuje samo postanowienie co okoliczności podnoszonych w jego uzasadnieniu o możliwości i podejrzeniu popełnienia przez T. W. przestępstwa stypizowanego w art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sąd podzielając pogląd organu, iż dokonał on błędnej subsumcji, to jest uznał autentyczność bądź fałszywość zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez T. W. jako prejudykat w sprawie rozpatrzenia przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] sprawy z odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa postępowania administracyjnego na tyle istotnego, iż miałoby to wpływ na rozstrzygnięcie. Zasadnie Minister wskazał, że orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, że wszczęcie śledztwa w sprawie ewentualnych fałszywych dowodów nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k p.a. (vide wyrok WSA w Warszawie z 24 października 2005 r., sygn. I SA/Wa 1640/04; wyrcl. NSA oz. w Krakowie z dnia 25 września 2001 r. sygn. II SA/Kr 856/99). Odnosząc się do żądanie strony w przedmiocie zadośćuczynienia i oficjalnych przeprosin, stwierdzić należy, że żądanie to nie ma uzasadnionych podstaw w świetle przepisów prawa administracyjnego do tego rodzaju żądania od organu administracji publicznej, co nie wyklucza możliwości dochodzenia określonych roszczeń na drodze cywilno-prawnej. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.