VII SA/Wa 1236/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji skargę oddala Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...]lutego 2014r., nr [...] na podstawie art. 35 ust. 6 i 7 w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) zwanej dalej kpa, po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary za nieterminowe wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego pawilonu zlokalizowanego przy ul. [...] na dz. ew. nr [...]i [...]z obrębu [...] w W.- wymierzył Prezydentowi [...] karę pieniężną w wysokości 827 500 złotych. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że Prezydent [...] wydając decyzję z dnia [...]czerwca 2013r. nr [...] przekroczył termin wynikający z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Następnie podał, że w przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji wpłynął do Prezydenta [...]w dniu 16 maja 2008 r. Decyzją z dnia [...]maja 2008r. nr [...]Prezydent [...]odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego "o wiatę" – pomieszczenie magazynowe na terenie posesji przy ul. [...] w W. (dz. ew. nr [...] z obrębu ([...]). Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] maja 2008r. Prezydenta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Akta sprawy wraz z projektem budowlanym wpłynęły do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu [...] dla Dzielnicy [...] w dniu 9 września 2008 r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2013r., ww. organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym, wyznaczając 14 dniowy termin, licząc od daty otrzymania ww. postanowienia. Powyższe postanowienie zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zostało skutecznie doręczone inwestorowi w dniu 11 lutego 2013r. Pomimo upływu wyznaczonego ww. postanowieniem terminu inwestor nie wykonał nałożonych obowiązków. Przedmiotowe postępowanie zostało zakończone wydaniem w dniu [...] czerwca 2013r. decyzji nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego pawilonu, zlokalizowanego przy ul. [...] na dz. ew. nr [...]i [...]z obrębu [...] w W.. Wojewoda [...] podkreślił, że termin wynikający z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego wiąże organ również w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy. W niniejszej sprawie uznał, że termin 65-dniowy, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego rozpoczął swój bieg od daty wpływu aktu do organu powiatowego, tj. od dnia 9 września 2008r. Dalej Wojewoda [...] wskazał, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę w powyższej sprawie - licząc od dnia wpływu akt sprawy do organu powiatowego, tj. od dnia 9 września 2008r. do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie - trwało 1739 dni. Po odjęciu od tego okresu 65 dni wynikających z terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, oraz 19 dni w związku z wydanym postanowieniem ustalił, że w przedmiotowej sprawie doszło do 1655 - dniowego przekroczenia terminu, określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego stwierdził, że 1655 - dniowe przekroczenie terminu skutkuje, zgodnie z treścią ww. przepisu, karą pieniężną w wysokości 827 500 złotych. Nadto Wojewoda [...] wyjaśnił, że okres pomiędzy datą wydania decyzji, a datą zwrotu akt sprawy organowi I instancji przez organ odwoławczy, został odliczony od terminu, wskazanego w przepisie art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego. Wskazał także, iż nie znalazł żadnych innych okoliczności, które powodowałyby konieczność odliczenia dodatkowego terminu od okresu trwania całego postępowania na podstawie art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego. W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2014r. Nadto organ odwoławczy odniósł się do argumentów zawartych w zażaleniu wyjaśnił, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 nr [...] zawiera wszystkie obligatoryjne elementy struktury prawnej postanowienia, wskazane w przepisach art. 124 w zw. z art. 107 § 2-5 kpa. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. przepisy nie nakładają na organ administracji publicznej obowiązku dołączenia do wydanego rozstrzygnięcia upoważnienia - na podstawie art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206, ze zm.) - dla osoby je podpisującej. Niezależnie jednak od powyższego w aktach sprawy Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znajduje się kopia upoważnienia Wojewody [...] z dnia 5 marca 2013r., Nr [...], w którym organ wojewódzki upoważnia M. S. - Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Środowiska [...] Urzędu Wojewódzkiego, do wydawania w imieniu organu decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania prawidłowości wydania ww. postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią przepisu art. 45 kpa, jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Stroną postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r., nr [...] był Prezydent [...], który zgodnie z ustawą z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594, ze zm.), wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu [...]. Siedziba Prezydenta [...] znajduje się przy [...] nr [...] w [...]. Czynności związane z doręczeniem korespondencji wewnątrz Urzędu reguluje regulamin organizacyjny nadany w formie zarządzenia Prezydenta [...], a więc akt normatywny nie stanowiący źródła powszechnie obowiązującego prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zaskarżone postanowienie skierowane zostało do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu [...] dla Dzielnicy [...], zlokalizowanego przy ulicy [...] w W. oraz do wiadomości Prezydenta [...] na adres jego siedziby. Podkreślił, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] wynika, że zostało ono doręczone Prezydentowi [...] w jego siedzibie zlokalizowanej przy [...]w [...] w dniu 26 lutego 2014 r. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego należy przyjąć, że zaskarżone postanowienie dotarło do jego adresata i w ten sposób doręczenie zostało dokonane skutecznie w terminie odnotowanym na ww. dokumencie. Organ II instancji dodał także, że za powyższym założeniem przemawia również fakt, że strona zapoznała się z treścią ww. postanowienia i złożyła od niego w terminie stosowne zażalenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane wyżej postanowienie złożył Prezydent [...] wnosząc o jego uchylenie oraz postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r. i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Prezydent [...] zarzucił naruszenie: - art. 124 § 1 kpa odnośnie postanowienia Wojewody [...] co do podpisu pod przedmiotowym postanowieniem, - art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie poprzez niewykazanie upoważnienia dla osoby podpisującej postanowienia Wojewody, umocowania do działania w jego imieniu, -art. 125 § 1 poprzez błędne doręczenie postanowienia Wojewody [...], jednostce niebędącej organem w myśl przepisów ustawy o samorządzie gminnym i ustawie o samorządzie powiatowym, - art. 7 i art. 77 kpa poprzez brak wnikliwego i mającego na celu słuszny interes strony skarżącej zbadanie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2008r. znajdującej się w aktach sprawy (k-21), -błędną interpretację przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów art. 124 § 1 kpa, 125 § 1 kpa i art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że postanowienie Wojewody [...] nie spełnia przesłanek określonych w art. 124 § 1 kpa co do podpisu przedmiotowego postanowienia. Skarżący wskazał, że przedmiotowe postanowienie wprawdzie zostało podpisane z upoważnienia Wojewody [...] przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Środowiska, jednak do przedmiotowego postanowienia nie zostało dołączone upoważnienie dla osoby podpisującej postanowienie, udzielone w sposób określony w art. 19 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. To zaś zdaniem skarżącego uniemożliwia stronie, której przedmiotowe postanowienie dotyczy i zweryfikowanie, czy osoba podpisująca pismo z upoważnienia organu nie przekracza swoich kompetencji oraz czy owo upoważnienie określa w swojej treści również prawo do wydawania postanowień w treści, określonej w zaskarżonym niniejszym zażaleniem postanowieniu. W ocenie skarżącego, doręczenie postanowienia podpisanego przez osobę "upoważnioną" przez organ, bez doręczenia również owego upoważnienia pozwala na wysunięcie tezy, że organ doręczając przedmiotowe postanowienie stronie nie dołożył należytej staranności w celu wykazania, że postanowienie zostało wydane zgodnie z art. 124 § 1 kpa. W dalszej konsekwencji skarżący podniósł, że uznać więc należy, iż przedmiotowe postanowienie nie zostało w ogóle podpisane, skoro nie zostało wykazane (udowodnione) przez organ, że osoba podpisująca owo postanowienie była do tego upoważniona. Brak wykazania powyższej okoliczności przy doręczaniu stronie rozstrzygnięcia, zdaniem skarżącego czyni podjęte rozstrzygnięcie wadliwym, tj. obarczone wadą w postaci braku prawidłowego jej podpisania. Tym samym wydane postanowienie nie posiada przymiotu postanowienia administracyjnego, o którym mowa w art. 124 kpa. Zdaniem skarżącego bez znaczenia, a nawet błędnym w tym przypadku jest rozumowanie okazane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z którego wynika, że skoro w posiadaniu tego organu (GINB) jest kopia upoważnienia Wojewody dla osoby podpisującej skarżone postanowienie Wojewody tj. dla M. S., to owo upoważnienie istnieje i osoba ta mogła podpisać takie postanowienie. Skarżący podniósł, że takie upoważnienie powinno być przedłożone podmiotowi, do którego kierowany jest dane rozstrzygnięcie administracyjne wraz z tym aktem. Tego zaś zabrakło przy skarżonym postanowieniu Wojewody [...]. Ponadto w ocenie strony skarżącej przedmiotowe zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone w sposób określony w art. 125 kpa. Skarżący podkreślił, że adresatem zaskarżonego postanowienia jest bowiem Prezydent [...]. Przedmiotowe postanowienie powinno więc być doręczone bezpośrednio na adres siedziby Prezydenta [...] tj. [...] w [...]. Tymczasem zaskarżone postanowienie zostało doręczone nie do organu, którego dotyczy, lecz do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu [...] na ul. [...] w [...]. Takie działanie Wojewody [...] zdaniem strony skarżącej pozwala stwierdzenie, że przedmiotowe "postanowienie", nie zostało w ogóle doręczone stronie. Skarżący podkreślił, że Wydział Architektury i Budownictwa nie jest bowiem organem w myśl ustawy o samorządzie gminnym jak również ustawy o samorządzie powiatowym a jedynie jednostką działającą w ramach urzędu. Tym samym nie jest on stroną postępowania, w ramach którego wydane zostało zaskarżone ustanowienie i nie może być adresatem, do którego wysyłane jest postanowienie. Taka próba doręczenia przedmiotowego postanowienia pozostaje więc w sprzeczności z dyspozycją powyżej przywołanego art. 125 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie stanowił art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. ( Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r., Nr 93, poz. 888). Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Stosownie zaś do ust. 8 art. 35 powołanej ustawy - do terminu, o którym mowa w ust. 6 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Przepis art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego ma na celu zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bez zbędnej zwłoki (art. 35 kpa), w terminie zakreślonym przez ustawodawcę, ale jednocześnie zdyscyplinowanie inwestora do usunięcia zaistniałych nieprawidłowości pod rygorem odmowy jego wydania. Zakreślony przez ustawodawcę w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego 65 -dniowy termin dla rozpoznania wniosku o wydania pozwolenia na budowę umożliwia organowi administracji publicznej przeprowadzenie postępowania administracyjnego wraz ze wszystkimi składającymi się na to postępowanie niezbędnymi czynnościami proceduralnymi. Zasadą jest, że organ w ciągu 65 dni ma zakończyć postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, a określone w art. 35 ust. 8 zdarzenia prawne i czynności, jedynie na zasadzie wyjątku, nie podlegają wliczeniu do okresu 65-dniowego terminu przewidzianego w ust. 6. Są to okresy, w których braki formalne, jak i merytoryczne wniosku, nie pozwalają organom na skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie. Niewątpliwie też okres niezbędny dla usunięcia braków formalnych, wyznaczony stronie przez organ na podstawie art. 64 § 2 kpa podlega odliczeniu od ustalonego w ustawie Prawo budowlane terminu 65 dni. Po pierwsze należy zauważyć, iż prawidłowo organy bieg terminu do wydania decyzji zaczęły liczyć od dnia zwrotu akt organowi I instancji po uchyleniu przez Wojewodę [...] decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...]maja 2008r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę tj. od dnia [...] września 2008r. Od tej bowiem daty organ I instancji miał ponowne 65 dni na rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2013r., Prezydent [...]nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym, wyznaczając 14 dniowy termin, licząc od daty otrzymania ww. postanowienia. Powyższe postanowienie zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zostało skutecznie doręczone inwestorowi w dniu 11 lutego 2013r. Od dnia 9 września 2008r. do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie tj. 14 czerwca 2013r. - minęło 1739 dni. Po odjęciu od tego okresu 65 dni wynikających z terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, oraz 19 dni w związku z wydanym postanowieniem należy uznać, że w przedmiotowej sprawie doszło do 1655 - dniowego przekroczenia terminu, określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo więc organy przyjęły, że 1655 - dniowe przekroczenie terminu skutkuje, karą pieniężną w wysokości 827 500 złotych. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze należy z całą stanowczością stwierdzić, iż są one chybione. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 124 § 1 kpa w związku z art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie poprzez niewykazanie upoważnienia dla osoby podpisującej postanowienia Wojewody, umocowania do działania w jego imieniu. Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r. Nr [...] podpisała z upoważnienia Wojewody M. S. , posiadająca udzielone jej w dniu 5 marca 2013r. upoważnienie Nr [...] wydane na podstawie 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie ( Dz.U Nr 31, poz.206 ze zm.). Okoliczność ta nie budzi wątpliwości organu odwoławczego ani Sądu orzekającego w sprawie niniejszej. Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż przepisy nie nakładają na organ administracji publicznej obowiązku dołączenia do wydanego rozstrzygnięcia upoważnienia - na podstawie art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206, ze zm.) - dla osoby je podpisującej. Istotne jest wyłącznie czy upoważnienia takiego osobie podpisującej udzielono. Zgodnie z tym artykułem, wojewoda może upoważnić na piśmie pracowników urzędu wojewódzkiego, niezatrudnionych w urzędach obsługujących inne ograny rządowej administracji zespolonej w województwie, do załatwiania określonych spraw w jego imieniu i na jego odpowiedzialność, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń. Powyższy przepis, stanowiący lex specialis do art. 268a k.p.a. jest związany z dekoncentracją zadań, tzw. dekoncentracją wewnętrzną. Oznacza to, że organ może upoważniać pracowników urzędu wojewódzkiego do załatwiania spraw w jego imieniu, a upoważnienie wywiera ten skutek, iż zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, z tym że upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji, lecz pełni - w granicach określonych w upoważnieniu - jedynie funkcję tego organu. Ponieważ działania podmiotu upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego, traktowane są jako rozstrzygnięcia samego organu upoważniającego. W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewoda [...], działając na podstawie Regulaminu Organizacyjnego [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie ustalenia Regulaminu Organizacyjnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] - w dniu 5 marca 2013 r. upoważnił M. S. - Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Środowiska [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] do prowadzenia w imieniu organu spraw powierzonych Wydziałowi w jego wewnętrznym regulaminie organizacyjnym, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Nieskuteczny jest także zarzut naruszenia art. 125 § 1 poprzez błędne doręczenie postanowienia Wojewody [...], jednostce niebędącej organem w myśl przepisów ustawy o samorządzie gminnym i ustawie o samorządzie powiatowym bowiem pomijając wywody organu odwoławczego w tej materii, należy zauważyć oczywistą okoliczność, iż postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2014r. zostało doręczone Prezydentowi [...]na adres jego siedziby przy [...] w [...] w dniu 26 lutego 2014 r.( kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych). Całkowicie pozbawionym znaczenia w sprawie ma twierdzenie skarżącego, sformułowane w kontekście postawionego zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa, iż organy nie dokonały analizy decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...]maja 2008r. z której jasno wynika, iż na terenie ul. [...]w [...]miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza możliwości realizacji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] maja 2008r. W tym miejscu należy podkreślić, iż postępowanie o wymierzenie grzywny organowi za przekroczenie terminu do wydania pozwolenia na budowę jest niezależnym postępowaniem wobec merytorycznego postępowania o udzielnie pozwolenia budowlanego i jego wynik w żadnym razie nie ma wpływu na postępowanie prowadzone na podstawie art. 35 ust 6 i 7 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).