VII SA/Wa 1237/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017r, znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: GINB ) po rozpatrzeniu odwołania R.H. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016r w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek R. H., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. C. pozwolenia na dobudowę segmentu bliźniaczego do istniejącego budynku mieszkalnego wraz z projektem elewacji istniejącej części oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr ewid. [...], obr. [...] przy ul. [...] w G. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył R.H. ( właściciel działki nr ewid. [...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając odwołanie podkreślił nadzwyczajny tryb postępowania, które toczy się w trybie stwierdzenia nieważności i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wskazał, że postępowanie to jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił też pojęcie "rażącego naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podkreślając, że nie każde naruszenie ma charakter "rażący". O "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i muszą być jasno wskazane. Nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako "rażące naruszenie prawa". GINB wyjaśnił, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestorka A. C. wraz z wnioskiem z dnia 17 listopada 2014 r., o wydanie pozwolenia na budowę, złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane. Ponadto inwestorka uzyskała decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] ustalającą na wniosek A. C., warunki zabudowy dla dobudowy segmentu bliźniaczego do zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] istniejącego budynku mieszkalnego. Decyzja o warunkach zabudowy została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...]. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 i 3 Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała rażąco warunki określone w powyższej decyzji o warunkach zabudowy z dni [...] września 2011 r., Nr [...]. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń co do nieprzekraczalnej linii zabudowy; intensywności zabudowy - maksymalnie 25% całkowitej powierzchni działki może być zabudowane (projektowana - 22,39% - Projekt budowlany - Karta 68); szerokości elewacji frontowej projektowanego segmentu bliźniaczego - projektowana szerokość wynika z odległości pomiędzy istniejącym segmentem budynku a granicą działki nr ewid. [...] ark. 10 (projektowana - budynek usytuowany na całej długości między istniejącym segmentem budynku a granicą działki nr ewid. [...] ark. 10 - 7,86 m - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - Karta 67); wysokości budynku do gzymsu - równa wysokość istniejącego segmentu budynku, do którego jest dobudowywany sporny segment bliźniaczy (projektowana - wysokości budynku do gzymsu jest równa wysokość istniejącego segmentu budynku, do którego jest dobudowywany sporny segment bliźniaczy - Projekt budowlany - Elewacje - rysunek nr A-8); geometrii dachu - dach płaski (projektowana - dach płaski - Projekt budowlany - Karta 54). Ponadto kontrolowana decyzja Starosty [...] nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Na podstawie analizy projektu budowlanego GINB wskazał, iż elewacja zachodnia segmentu z otworami została zaprojektowana w odległości 10,00 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...] (ul. [...]), zaś elewacja wschodnia segmentu z otworami została zaprojektowana w odległości od ok. 4,00 m do 4,59 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Elewacja północna segmentu bez otworów została zaprojektowana w granicy z działką skarżącego nr ewid. [...]. GINB wyjaśnił, że stosownie do treści art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Organ administracji architektoniczno- budowlanej, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 17 lutego 2016 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa upoważnił Starostę [...] do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisu §12 ust. 1 pkt. 2 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na wykonaniu w projektowanej budowie (dobudowa do istniejącego budynku) budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...]położonej przy ul. [...] w G., ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...] stanowiącą własność R.H.. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...], S. G.wyraził zgodę A. C. na budowę spornej inwestycji ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...]. W ocenie GINB kwestionowana inwestycja nie narusza rażąco przepisów §13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tym samym GINB stwierdził, że decyzja Starosty [...] nie narusza w sposób rażący ww. zapisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Jednocześnie wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektanci złożyli oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej "rażącego naruszenia przepisów art. 107 § 1 i 3 k.p.a." (w związku z tym, że w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] "nie ma żadnej informacji, która uzasadnia odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych wydanych na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w ustawie Prawo budowlane"), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał , iż zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z tym, iż od postanowienia wydanego w trybie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie przysługuje zażalenie, to nie wymaga ono uzasadnienia. Konieczne jest natomiast, aby organ architektoniczno- budowlany w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawił przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych. Z akt sprawy wynika, że w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016r w kontekście odstąpienia od warunków techniczno- budowlanych, wskazano jedynie "w związku z udzielonym dnia 17 lutego 2016 r. upoważnieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo określone wnioskiem, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].03.2016 r. wyraził zgodę na lokalizację ściany bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]". Z uwagi na powyższe ustalenia GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty [...] wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadnienie tej decyzji jest niepełne - Starosta [...] w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Jednakże niepełne uzasadnienie decyzji nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.. Takie naruszenie mieści się w kategorii zwykłego naruszenia prawa (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) i może być korygowane w ramach postępowania instancyjnego. Nie nosi natomiast cech rażącego naruszenia prawa lub braku podstawy prawnej, gdyż istotne przesłanki dla oceny zasadności udzielonego pozwolenia na budowę zostały przez organ ustalone i ocenione. GINB zwrócił uwagę, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, w wyroku z dnia 11 grudnia 2012 r., w sprawie o sygn.. akt II OSK 1461/11, Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, że brak przedstawienia w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Powyższe orzeczenie dotyczy postępowania zwykłego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zaś w ocenie sądu orzekającego, tego rodzaju uchybienie daje podstawę do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie GINB sama okoliczność udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie może stanowić, , o rażącym naruszeniu prawa (art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego), które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak bowiem wskazano powyżej, zgodnie z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dopuszcza się "w przypadkach szczególne uzasadnionych". Ustawodawca w żaden sposób nie precyzuje, kiedy mamy do czynienia z przypadkiem szczególnie uzasadnionym. Z uwagi, że ww. pojęcie jest niedookreślone, nie sposób dopatrzeć się oczywistości naruszenia prawa. Bez znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia pozostaje także argumentacja odwołania, że "strona nie otrzymała wydanego przez Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa wspomnianego upoważniania, jak również postanowienia Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 roku". Przede wszystkim GINB wskazał, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu nie jest ww. postanowienie z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] a decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...]. Ponadto wyjaśnił, że ewentualny brak udziału strony w postępowaniu, w tym niedoręczenie jej rozstrzygnięć administracyjnych wbrew przepisom prawa, może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie stwierdzenia nieważności. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. Reasumując GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty Gnieźnieńskiego nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. R. H. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisu art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego dla zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Skarżący podniósł, iż z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji [...] w części dotyczącej postanowienia o wyrażeniu zgody na odstępstwo w zakresie możliwości budowy na granicy z nieruchomością R. H. wynika, że: "W związku z udzielonym dnia 17 lutego 2016 roku upoważnieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo określone wnioskiem, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016 roku wyraził zgodę na lokalizację ściany bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]." Na tym kończy się uzasadnienie w zakresie tej części rozstrzygnięcia. Organ II instancji rozpoznając odwołanie od decyzji Wojewody [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji uznał, że istotnie uzasadnienie to nie spełnia wymogów określonych w przepisach arf. 107 § 1 i 3 kpa,, co stanowi naruszenie prawa. W ocenie organu II instancji tego rodzaju naruszenie nie jest jednak rażące i dlatego też organ uznał, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżący z tym stanowiskiem się nie zgadza. Podnosi, że w orzecznictwie sądowym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dominuje pogląd zgodnie z którym proste porównanie decyzji z przepisem prawa z treścią orzeczenia prowadzić winno do wniosku, że jest ono oczywiście sprzeczne z przepisem. W tej sprawie tak właśnie jest. O ile nawet przyjąć, że istnieje szczątkowe uzasadnienie faktyczne, polegające na przywołaniu innych rozstrzygnięć, to nie ma żadnego uzasadnienia prawnego dla tej części decyzji. W odniesieniu do uzasadnienia faktycznego to również i ono nie spełnia kryteriów wymaganych dla uzasadnienia stanu faktycznego. Organ wydający decyzję ograniczył się do wskazania, że tego rodzaju postanowienie istnieje, nie wyjaśniając ani skąd i dlaczego się ono pojawiło, czy jest ono dopuszczalne, czy jest ono zaskarżalne. Tym samym uniemożliwił w praktyce kontrolę jego prawidłowości. W ocenie strony to naruszenie prawa jest oczywiste i rażące. Ma ono istotny wpływ na możliwość kontroli poprawności rozstrzygnięcia. Uniemożliwia jej dokonanie, ponieważ nie są znane przyczyny, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017r wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolowaną decyzją Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. C. pozwolenia na dobudowę segmentu bliźniaczego na działce nr ewid. [...], obr. [...], przy ul. [...] w G. do istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego stanowiącego własność skarżącego. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dołączył decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla dobudowy segmentu bliźniaczego. Zgodzić należy się z organem nadzorczym, iż projekt budowlany został wykonany zgodnie z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast projekt zagospodarowania terenu został wykonany zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] wykazała, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z załączoną decyzją o warunkach zabudowy m.in. w zakresie linii zabudowy, intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej projektowanego segmentu bliźniaczego, wysokości budynku do gzymsu oraz geometrii dachu. Ponadto w pkt 2.4 decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż dopuszcza się budowę segmentu bliźniaczego w bezpośredniej granicy z działką sąsiednią nr [...]. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016r wydanym na podstawie art. 9 ust 2 Prawa budowlanego wyraził zgodę inwestorowi na lokalizację ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...] stanowiącą własność skarżącego w związku z upoważnieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 17 lutego 2016r. Jeżeli na odstępstwo od warunków technicznych wyraził zgodę organ administracji architektoniczno-budowlanej, a decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała budowę segmentu bliźniaczego w bezpośredniej granicy z działką sąsiednią nr [...], to nie można uznać, że niepełne przedstawienie w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Brak wyczerpującego uzasadnienia kontrolowanej decyzji niewątpliwie stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. jednak nie można go zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Za takie naruszenie można bowiem przyjąć jedynie brak uzasadnienia rozstrzygnięcia lub brak wskazania jakichkolwiek przesłanek je uzasadniających. Należy mieć na uwadze, że uzasadnienie winno wyjaśnić dyspozytywną część decyzji i tylko w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zawarte w sentencji ostatecznej decyzji byłoby diametralnie różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, to można byłoby mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a ( por. wyrok NSA z dnia 13 maja 1999r, sygn. akt iv SA 935/98, LEX nr 47268 ). Niepełne uzasadnienie jak słusznie stwierdził organ nadzorczy mieści się w kategorii zwykłego naruszenia prawa i nie nosi cech rażącego naruszenia prawa lub braku podstawy prawnej, gdyż istotne przesłanki dla oceny zasadności udzielonego pozwolenia na budowę zostały przez organ ustalone i ocenione. Autorami projektu budowlanego są osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane w odpowiednich do zakresu opracowania specjalnościach oraz legitymujące się zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnymi na dzień opracowania projektu. Projektanci złożyli oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W świetle tych rozważań zdaniem Sądu organy nadzorcze w sposób prawidłowy dokonały oceny kontrolowanej decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego, w sposób wyczerpujący analizując każdorazowo możliwość wystąpienia przesłanek nieważnościowych zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym przesłanki rażącego naruszenia prawa. Wyjaśnić należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że "rażące naruszenie przepisów postępowania występuje niezwykle rzadko, ujmowane jest bowiem wąsko, a dotyczyć może w szczególności naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, takich jak wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2015 r., (sygn. akt I OSK 1977/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak trafnie zauważył też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r., (sygn. akt I SA/Wa 1361/12, LEX nr 1314579) "Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza." Pogląd ten skład orzekający w sprawie niniejszej w całości podziela. W tym świetle organ trafnie ocenił, że zarzuty skarżącego nie dotyczą okoliczności stanowiących rażące naruszenie prawa. Zarzut pominięcia strony stanowi przesłankę do wznowienia postępowania i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd stwierdza, że organy nadzorcze wypełniły swoje ustawowe obowiązki i uzasadniły stanowisko wyrażone w decyzjach w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm) skargę oddalił.