VII SA/Wa 1238/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2021 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z (...) kwietnia 2021 r. nr (...) Wojewoda (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z (...) listopada 2020 r. nr (...). W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda (...) stwierdził, że Prezydent (...) w wyniku rozpatrzenia wniosku (...) z 12 kwietnia 2019 r. decyzją z (...) listopada 2020 r. na podstawie 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 p.b. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu (infrastrukturą techniczną, dojściami i dojazdami) na działkach nr ew. (...),(...),z obrębu (...) oraz częściach działek nr ew. (...),(...) z obrębu (...) przy ul. (...), zatwierdzając równocześnie projekt rozbiórki i udzielając pozwolenia na rozbiórkę istniejących budynków na działce nr ew. (...) z obrębu (...). Pismem z 4 grudnia 2020 r. odwołanie od decyzji Prezydenta (...)z 13 listopada 2020 r. złożyła (...). Odwołujący sprzeciwił się wydanemu rozstrzygnięciu, podnosząc, że decyzja powinna zostać uchylona ze względów formalnych, jak też merytorycznych. Odwołujący zwrócił uwagę na niezawieszenie przez organ postępowania w związku z wznowieniem postępowania zakończonego decyzją Zarządu Dzielnicy (...) z (...) grudnia 2017 r. nr (...) o warunkach zabudowy, jak i nieustosunkowanie się w sposób prawidłowy do zgłoszonego w tym przedmiocie przez stronę żądania. Zdaniem odwołującego, sekwencja oraz brak odstępów czasowych pomiędzy poszczególnymi czynnościami podejmowanymi przez organ I instancji świadczą, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji nie zachowywało standardu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uprawnienie odwołującego do czynnego udziału w postępowaniu naruszyło negatywne stanowisko organu w sprawie wniosku z 28 października 2020 r. o przedłużenie do 14 dni terminu do zapoznania się z całością akt i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Odwołujący podniósł brak zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. W zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji projekt, jak podkreślił odwołujący, nie wskazuje przepisów prawa budowlanego, jakie uwzględnia przy określaniu takiego obszaru. We wskazanej wyżej decyzji z (...) kwietnia 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję z (...) listopada 2020 r. Wojewoda (...) przedstawił przebieg postępowania i czynności podjęte w celu uzupełnienia braków przedłożonego projektu budowlanego, stwierdzając, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b. warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działki nr ew.: (...)(...)z obrębu (...). Z dokumentacji sprawy, jak zauważył organ odwoławczy, wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył wydaną na rzecz (...) o. decyzję Zarządu Dzielnicy (...) z (...) grudnia 2017 r. nr (...) ustalającą warunki i szczegółowe zasady zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu na działkach nr ew. (...) , (...)z obrębu (...)oraz częściach działek nr ew. (...),(...) z obrębu (...). Z dokumentacji sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 maja 2020 r. sygn. II OSK 2990/19 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Wa 2122/18, którym została oddalona skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) (dalej: SKO) z (...) maja 2018 r. znak: (...) utrzymującą w mocy ww. decyzję Zarządu Dzielnicy (...). Do akt sprawy załączono decyzję Zarządu Dzielnicy (...) z (...) grudnia 2018 r. nr (...) przenoszącą decyzję nr (...)na rzecz (...). W ocenie Wojewody (...), zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze, garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu (infrastrukturą techniczną, dojściami i dojazdami) na wskazanych w decyzji działkach z obrębu (...) przy ul. (...) spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy m.in. w zakresie: warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunków ochrony i kształtowania środowiska, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, warunków obsługi w zakresie komunikacji, warunków zabudowy wynikających z przepisów szczególnych oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Organ odwoławczy w kontekście art. 35 ust. 1 p.b. wskazał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Został on wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta i sprawdzającego złożone na podstawie art. 20 ust. 4 p.b. o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ podkreślił równocześnie, że również do wniosku w zakresie uzyskania pozwolenia na rozbiórkę inwestor załączył wszystkie określone art. 33 ust. 4 p.b. dokumenty. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu kwestii proceduralnych, Wojewoda (...) wyjaśnił, że decyzją z (...) stycznia 2021 r. znak: (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) odmówiło uchylenia własnej decyzji znak (...) z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zwrócił również uwagę na to, że do momentu skutecznego wzruszenia decyzji wiąże ona organ w zakresie ustalenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami o planowaniu przestrzennym. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, dysponujący ostateczną decyzją o warunkach zabudowy korzystającą z domniemania prawidłowości, nie może kontynuować postępowania i wydać stosownego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wojewoda zwrócił uwagę na to, że z akt administracyjnych organu I instancji wynika, iż odwołujący 9 maja 2019 r. przeglądał projekt budowlany, wykonał dokumentację fotograficzną i otrzymał kopie rysunków z projektu. Ponownie, 13 maja 2019 r. otrzymała do wglądu Tom 1 i 11 projektu budowlanego, wykonał dokumentację fotograficzną i otrzymał kopie rysunków. Następnie pismem z 10 lipca 2019 r. strona wniosła swoje uwagi i zastrzeżenia co do projektowanej inwestycji. Pismem z 22 października 2020 r. Prezydent (...)zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się w terminie 7 dni od dnia odebrania pisma ze zgromadzoną dokumentacją. W dniu 29 października 2020 r. pełnomocnik strony ponownie otrzymał akta do wglądu i wykonał dokumentację fotograficzną. Następnie pismem z 28 października 2020 r. wniósł o przedłużenie terminu na zapoznanie się z dokumentacją sprawy. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że pismem z 30 października 2020 r. poinformowano stronę o braku możliwości przedłużenia ww. terminu. W dniu 6 listopada 2020 r. strona ponownie wniosła swoje uwagi do przedłożonej dokumentacji projektowej. W ocenie Wojewody (...) w niniejszym postępowaniu z uwagi na ww. aktywność odwołującego w zakresie przeglądu akt i składania zastrzeżeń co do dokumentacji projektowej nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak podniósł organ odwoławczy, odwołujący nie skorzystał z przysługującego mu prawa przeglądu akt na etapie postępowania toczącego się przez Wojewodą (...). Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że zakres wniosku o pozwolenie na budowę może być mniejszy niż zakres przedłożonej do wniosku decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta nie stanowi podstawy faktycznego rozpoczęcia robót budowlanych, a jedynie przesądza, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami, oraz o tym, że planowane przez inwestora zamierzenie budowlane jest dopuszczalne z punktu widzenia ładu przestrzennego. Powołując się na orzecznictwo sądowe, organ odwoławczy podniósł, że zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń wskazanego aktu. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie musi stanowić odzwierciedlenia zakresu przedmiotowego decyzji o warunkach zabudowy w tym znaczeniu, że inwestor nie musi obligatoryjnie wnioskować o wydanie pozwolenia na budowę wszystkich obiektów czy też urządzeń, o których mówi decyzja o warunkach zabudowy. Analizując zarzut dotyczący naruszenia przez projektowaną inwestycję warunku zachowania ładu przestrzennego wskazanego w pkt 2.1. decyzji Zarządu Dzielnicy (...), organ stwierdził, że przedsięwzięcie spełnia ww. warunek m.in. w zakresie podnoszonego wymiaru szerokości elewacji frontowych czy też wymiaru wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków. Organ odwoławczy podniósł, że obszar oddziaływania inwestycji został prawidłowo określony, szczegółowo odniósł się również do zgłoszonych przez odwołującego zastrzeżeń, wyjaśniając z jakich przyczyn należy przyjąć, że analiza przesłaniania i nasłonecznienia dla projektowanego budynku oraz zabudowy sąsiedniej z uwzględnieniem potencjalnej możliwej zabudowy na działce nr ew. (...) nie pozwala podzielić stanowiska odwołującego. Pismem z 9 czerwca 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody (...) z (...) kwietnia 2021 r. złożyła (...), zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że podtrzymuje zarzut co do sprzeczności zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją z (...) grudnia 2017 r. nr (...), co powoduje że zaskarżona decyzja Wojewody (...) narusza prawo materialne - art. 35 ust. 1 p.b. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy wadliwie ocenił, że projekt budowalny zawiera prawidłowo sporządzoną analizę oddziaływania obiektu, o której mowa na stronie 3. decyzji o warunkach zabudowy i w konsekwencji niesłusznie zaakceptował analizę przedstawioną przez inwestora. Analiza ta została sporządzona nieprawidłowo, albowiem, jak wynika to z art. 3 pkt 20 p.b., powinna ona wskazywać jakie są ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości, nie zaś przedstawiać jaka zabudowa jest możliwa do zrealizowania na działce nr ew. (...) z obrębu (...). Również wadliwie i sprzecznie z art. 35 ust. 1 p.b., zdaniem skarżącego, organ odwoławczy uznał za prawidłową analizę przesłaniania i nasłoneczniania dla zabudowy sąsiedniej. Zdaniem skarżącego, analizie nie zostały poddane również niejednoznaczności informacji przedstawionych w projekcie budowlanym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji. W piśmie z 22 lipca 2021 r. uczestnik postępowania - (...) (poprzednio - (...).) wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej niezasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z (...) kwietnia 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody (...) nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Powyższej ocenie towarzyszyło ustalenie, że złożona przez skarżącego skarga nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o co wniósł uczestnik postępowania, albowiem zastosowanie się przez skarżącego do wezwania z 7 grudnia 2021 r. stanowiło o wykazaniu umocowania M. P.-B. do reprezentowania skarżącego. Sąd podziela pogląd, że oceniając przesłanki do odrzucenia skargi należy odróżnić przypadek niewykonania zarządzenia wzywającego do usunięcia braku formalnego skargi od sytuacji, gdy strona wykonując zarządzenie składa określony dokument dotyczący reprezentacji skarżącego, którego skuteczność podlegała zanegowaniu przez sąd (por. postanowienie NSA z 30 października 2019 r. sygn. II OZ 979/19). Wniosek (...) jako inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu (infrastrukturą techniczną, dojściami i dojazdami) na działkach nr ew. (...),(...) oraz częściach działek nr ew. (...),(...) z obrębu (...) uruchomił postępowanie, w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33 i art. 34 ust. 1 – 3 p.b., a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b.), zobowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia dla opisanej powyżej inwestycji (art. 35 ust. 4 p.b.). Przepis art. 33 p.b. określa m.in. wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o pozwolenie na budowę. Należy do niego załączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest dokonanie sprawdzeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. W powołanym wyżej przepisie ustawodawca nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organy orzekające w sprawie były zobowiązane uwzględnić powyższe wymagania w przywołanym brzmieniu z uwagi na to, że zmiana art. 33, 34 i 35 p.b., która weszła w życie 19 września 2020 r. na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) nie miała zastosowania w toku postępowania wszczętego wnioskiem z 12 kwietnia 2020 r., uwzględniając dyspozycję przepisu przejściowego (art. 25) nakazującego do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy stosować przepisy p.b. w brzmieniu dotychczasowym. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego odnośnie do tego, że przeprowadzona w toku postępowania odwoławczego procedura uzupełnienia braków dokumentacji projektowej na podstawie art. 136 k.p.a. skutkowała doprowadzeniem do jej zgodności z przepisami, co umożliwiło udzielenie (...) wnioskowanego pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w ramach swoich obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 p.b. Wojewoda (...) jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony przez spółkę projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza akt sprawy każe stwierdzić, że inwestor uzyskał wszystkie wymagane przepisami szczególnymi w świetle art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. inwestor złożył wymagane oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Wchodzący w skład projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu (Projekt zagospodarowania terenu. Rysunek nr 18_11-PB-AR-01_001, s. 80) został sporządzony na aktualnej mapie i obejmuje swoim zakresem wszystkie konieczne elementy (art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b.). Ustalenia warunków i szczegółowych zasad zabudowy oraz zagospodarowania terenu przewidziane decyzją SKO z (...) maja 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy (...) z (...) grudnia 2017 r., która została przeniesiona na inwestora decyzją z (...) grudnia 2018 r., pozwalały zrealizować na objętym pozwoleniem na budowę terenie wnioskowaną inwestycję budowlaną w jej zaprojektowanym kształcie o powierzchni zabudowy – 1524,29 m². Jakkolwiek zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., nie powinna być odnoszona jedynie do wykazania przez organ braku sprzeczności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a projektem budowlanym, gdyż pojęcie to powinno być traktowane jako równoważne stwierdzeniu spójności ocenianych postanowień, to tenże warunek został w kontrolowanej sprawie, zdaniem Sądu, spełniony, jeżeli się weźmie pod uwagę charakter prawny, jakie przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), dalej: u.p.z.p. nadają zamierzeniu budowlanemu przedstawianemu przez wnioskodawcę i odpowiadającemu mu "rodzajowi inwestycji" w znaczeniu art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., określanemu przez organ w decyzji. Warunki i wymagania określone w decyzji z (...) grudnia 2017 r., jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, nie mogły zostać uznane za niespełnione tylko z uwagi na to, że w ww. decyzji organ ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia oznaczonego jako "budowa budynków wielorodzinnych z usługami, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu", a pozwolenie na budowę, o wydanie którego zawnioskował inwestor, obejmowało budowę wyłącznie jednego tego rodzaju obiektu. Działanie takie nie doprowadziło do kolizji z rozstrzygnięciem decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy (...), jeżeli nie prowadziło do nierespektowania jej materialnych postanowień dotyczących m.in. nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (0,245-0,4), wymiaru szerokości elewacji frontowej (dla każdego budynku od 18,822 m - 42,0 m) i pozostałych parametrów w niej wiążąco określonych. Nie godzi ono również w ład przestrzenny, ponieważ zaprojektowana zabudowa działek, wbrew odmiennemu twierdzeniu odwołania, podtrzymanemu następnie w skardze, nie stanowi o zatwierdzeniu przez organ projektu budowlanego wprowadzającego od strony działki nr ew. (...) z obrębu (...) rozwiązania architektoniczno-przestrzenne wykraczające poza uprawnienia wynikające w tym zakresie z warunków zabudowy, których inwestor stał się adresatem na mocy decyzji z (...) grudnia 2018 r. Ocena, że inwestor odstąpił od posłużenia się takimi "środkami estetycznymi" i rozwiązaniami, które korzystnie ukształtowałyby zabudowę od strony należącej do skarżącego nieruchomości, poprzez na przykład zróżnicowanie jej wysokości i wprowadzenie innych elementów poprawiających ład przestrzenny, nie skutkuje uznaniem, że dokonując oceny projektu budowlanego, Wojewoda (...) dopuścił się naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Z treści pkt. 2.1. decyzji o warunkach zabudowy wynikało wymaganie dokonania na etapie pozwolenia na budowę analizy oddziaływania inwestycji obejmującej możliwości zlokalizowania zabudowy na działkach sąsiednich, w szczególności na działce nr ew. (...)z obrębu (...) i zatwierdzony projekt budowlany je spełnia. Zastrzeżenia względem niedostatku argumentacyjnego wyjaśnień zawartych w pkt. 4.8 – Możliwości inwestycyjne działek sąsiednich (pkt 4 – Spełnienie wymogów decyzji o warunkach zabudowy nr (...)) w części opisowej projektu zagospodarowania terenu pozostają niezasadne, ponieważ nie wskazują, w jakim zakresie "niesłusznie zaakceptowana" przez Wojewodę analiza swoimi wnioskami wadliwie poddaje rozważeniu teren należącej do skarżącego działki. Nie może budzić wątpliwości to, że potencjalne możliwości inwestycyjne na działkach sąsiednich pozostają odmienne, toteż uczynione zastrzeżenie, by te możliwości, a przede wszystkim ich "potencjalność" wziąć pod uwagę w sporządzanej analizie, musiało nakierowywać zamieszczone w projekcie stanowisko bezpośrednio na tę kwestię przy nadaniu pozostałym wyjaśnieniom uogólnionej postaci w sytuacji, gdy ich przedmiotem był opis oddziaływania inwestycji na działki pozostające w stanie zabudowanym. Przy formułowaniu w tym zakresie wniosków projektant nie odstąpił od odwołania się do przepisów r.w.t. kształtujących sposób usytuowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zachowanie wymaganych odległości powiązanych z nim obiektów od innych budynków oraz reguły dotyczące relacji przestrzennych w zabudowie umożliwiających dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, toteż Wojewoda (...) nie miał podstaw do podważenia ww. analizy w ramach oceny przysługującego skarżącemu w sprawie interesu prawnego. Kontestowanie przyjętej przez organ oceny wskazującej na prawidłowość przedstawionej analizy przesłaniania i nasłonecznienia (Projekt budowlany. Tom V) nie znajduje uzasadnienia, ponieważ stawiane jej zarzuty mogą wskazywać co najwyżej na niższy od oczekiwanego przez stronę poziom warstwy informacyjnej opracowania, nie potwierdzają one natomiast, by zostało ono sporządzone z istotnym naruszeniem § 13, § 57 i § 60 r.w.t. Nie ma podstaw, by podważyć prawidłowość również pozostałych wniosków, jakie w niniejszej sprawie sformułował w zaskarżonej decyzji Wojewoda (...). Zdaniem Sądu, organ zebrał, rozpatrzył i następnie ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W zaskarżonej decyzji powody utrzymania w mocy decyzji z (...) listopada 2020 r., w ocenie Sądu, zostały w wystarczający sposób ujawnione w treści uzasadnienia, które spełnia wymagania art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Treść zamieszczonej argumentacji pozwala uznać, że organ odwoławczy w toku instancji ponownie rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, poddał również weryfikacji w wymaganym zakresie zarzuty postawione przez skarżącego decyzji Prezydenta (...). Nie zachodziła, zdaniem Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego, podstawa do zawieszenia w rozpatrywanej sprawie postępowania, albowiem wznowienie na mocy postanowienia SKO z (...) listopada 2020 r. postępowania zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Niewstrzymanie decyzji o warunkach zabudowy nadawało temu aktowi pełną skuteczność prawną, którą organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane były w toku rozpatrywania wniosku inwestora procesowo uwzględnić. Niewypowiedzenie się w sposób formalny odnośnie do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania stanowiło niewątpliwie naruszenie przepisów postępowania, mając na uwadze, że każde żądanie zawieszenia postępowania zgłoszone przez stronę – niezależnie od jego zasadności – wymaga rozstrzygnięcia w formie postanowienia, niemniej uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Uwzględnić trzeba, że postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu zażaleniem (art. 101 § 3 k.p.a.), a w treści zaskarżonej decyzji zostały zamieszczone wyjaśnienia, które ujawniały stronie przyczyny uniemożliwiające podzielenie jej żądania. Przepis art. 35 ust. 6 p.b. stanowi regulację prawną o charakterze szczególnym w stosunku do normy ogólnej art. 35 § 1-3 k.p.a., nakładającą na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek dokonania kompleksowej oceny przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej i wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w możliwie szybkim terminie. Powinność ta w bezpośredni sposób musi oddziaływać na wyznaczane stronom przez organ terminy na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd nie dostrzega tego rodzaju szczególnych uwarunkowań sprawy, które kazałyby przyjąć, że wyznaczony skarżącemu przez organ I instancji 7-dniowy termin na zapoznanie się z zawartością akt obejmującą dokumentację projektową powinien być uznany za zbyt krótki, by stronie zapewniony został czynny udział w postępowaniu. Argumenty, do których w analizowanym zakresie w decyzji odwołał się Wojewoda (...), w sposób adekwatny do okoliczności sprawy odnoszą się do postawionego przez skarżącego zarzutu, sprzeciwiając się twierdzeniu, że tylko w terminie dwukrotnie dłuższym skarżący mógł skutecznie zrealizować swoje uprawnienia procesowe, jak oświadczył w piśmie z 28 października 2020 r. (k. 242 akt). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.