VII SA/Wa 1239/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Paweł Groński ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2011 r. sprawy ze skargi D. SA w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, (dalej: GINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa), po rozpoznaniu wniosku D. S.A. w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] września 2006r. GINB stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę magistrali cieplnej zachodniej od osiedla P. do ulicy [...], zadanie III od komory [...] do komory [...] w P., w części działki nr [...] obr. W.. - ul [...] w P. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła D. S.A. Po rozpoznaniu tego wniosku decyzją z dnia [...] listopada 2006r. GINB utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2006r. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie VII SA/Wa 179/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] września 2006r. W wyroku Sąd zobowiązał GINB do ustalenia daty zezwolenia na zajęcie nieruchomości, daty wydania pozwolenia na budowę oraz daty faktycznego rozpoczęcia inwestycji. Jednocześnie Sąd wskazał, że brak daty orzeczenia administracyjnego w sytuacji, gdy takie orzeczenie wprowadzone zostało do obrotu prawnego jest niewątpliwym uchybieniem art. 107 §1 kpa, jednak naruszenia tego nie można uznać za rażące. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku J. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Nr [...] GINB wydał decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu GINB wskazał, że w wyniku przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego, co prawda nie udało ustalić daty wydania decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Nr [...], to ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że musiała ona zostać wydana pomiędzy [...] stycznia 1978r. (data złożenia wniosku o pozwolenie na budowę), a [...] lutym 1978r. (data odpisu przedmiotowej decyzji). Nie można również ustalić jednoznacznie daty rozpoczęcia robót budowlanych. Z pozyskanych akt sprawy wynika jedynie, że rozpoczęto je najwcześniej w drugiej połowie kwietnia 1978r, a więc po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Jednocześnie decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 1978r. udzielono inwestorowi zezwolenia w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości na założenie magistrali cieplnej zachodniej Os. P. - ul. [...]. Organ wskazał, że co prawda z zachowanych akt sprawy wynika, że w chwili udzielenia pozwolenia na budowę w/w obiektu, inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 29 ust 5 Prawa budowlanego (Dz. U. z 1974, nr 38, poz. 229 ze zm.) jednakże decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 1978r, znak [...] uzyskał zezwolenie na założenie magistrali cieplnej zachodniej. W związku z tym uznał, że wprawdzie decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego, tym niemniej nie może to stanowić o rażącym naruszeniu prawa, którego skutki są niemożliwe do zaakceptowania z punku widzenia praworządności. Uzyskanie przez inwestora w/w zezwolenia na założenie magistrali cieplnej Os. P. — ul. [...], dopiero po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie wywołało negatywnych skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa. Po rozpatrzeniu wniosku Jerzego Jurczyńskiego o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. GINB utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2009r. Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 109/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że organ, stosując się do wskazań zawartych w wyroku, uzupełnił postępowanie wyjaśniające, a poczynione ustalenia należy uznać za wystarczające do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja, którą udzielono pozwolenia na budowę magistrali cieplnej zachodniej w części dotyczącej działki nr [...] została wydana z naruszeniem art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974r. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że ustalenia organu w ww. zakresie są prawidłowe. Jako sporną natomiast Sąd uznał kwestię, czy tego rodzaju naruszenie w okolicznościach niniejszej sprawy ma charakter rażący. Zgodnie bowiem z przyjętym w tym zakresie orzecznictwem, o tym czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Sąd zwrócił uwagę, że w wyniku realizacji inwestycji, której dotyczy weryfikowana w trybie nadzorczym decyzja, niemal cała działka nr [...] straciła swój dotychczasowy, budowlany charakter. W ocenie Sądu okoliczność ta niewątpliwie nie pozostaje bez wpływu na ocenę skutków społeczno gospodarczych jakie wywołała decyzja zezwalająca na budowę. W konsekwencji Sąd nakazał GINB wyjaśnienie czy w wyniku realizacji inwestycji działka nr [...] utraciła swój dotychczasowy, budowlany charakter. Jednocześnie zawarł ocenę prawną, że potwierdzenie tej okoliczności musi prowadzić do stwierdzenia, że skutki społeczno - gospodarcze, jakie wywołała decyzja udzielająca pozwolenia na budowę są nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy GINB decyzją z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę magistrali cieplnej zachodniej od osiedla P. do ulicy [...], zadanie III od komory P5/5 do komory Jl/5 w P., w części dotyczącej działki nr [...], obr. W.- ul. [...] w P. W uzasadnieniu organ przedstawił dodatkowe ustalenia w zakresie oceny społeczno-gospodarczych skutków decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym, czego domagał się Sąd w ww. wyroku z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 109/10. Wskazał, że z planu zagospodarowania działki wynika, iż sporna magistrala ciepłownicza przecina wschodnią granicę działki nr [...], biegnie w kierunku zachodnim, a następnie skręca i biegnie przez środek nieruchomości (ukośnie, bliżej granicy zachodniej) w kierunku południowym, wzdłuż ul. [...]. Z pisma [...] Energetyki Ciepnej S.A. z dnia [...] września 2003r., znak: [...] wynika, że dla zapewnienia prawidłowej eksploatacji wymagane jest zachowanie pasa roboczego wzdłuż sieci cieplnej. Szerokość takiego pasa zależna jest od średnicy rurociągu, głębokości posadowienia, rodzaju gruntu i możliwości dostępu sprzętu mechanicznego. W analizowanym przypadku szerokość pasa roboczego wynosi 6m, licząc obustronnie od skraju kanału. W pasie roboczym należy wykluczyć zabudowę, trwałe nasadzenia (szczególnie drzew i krzewów) oraz posadowienie elementów małej architektury. Jednocześnie wyjaśniono, że istnieją w chwili obecnej techniczne możliwości jednostronnego, odcinkowego zawężenia pasa roboczego (do 1 m) i lokalizację budynków w bliższym sąsiedztwie sieci cieplnej, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniego dostępu do drugiej strony sieci. Z mapy sporządzonej w dniu 21 sierpnia 2003r., na której naniesiono strefę ochronną magistrali ciepłowniczej wynika, że z uwagi na istnienie pasa roboczego, brak jest możliwości zabudowy działki nr [...] (pomimo zapewnienia zawartego w piśmie z dnia [...] maja 1978r., znak: [...], że trasa magistrali nie koliduje z przyszłościową zabudową tego terenu). GINB ocenił, że nawet jeśliby ograniczyć szerokość pasa roboczego do 1 m, to wielkość nieruchomości (szerokość ok. 20m) wyklucza jej racjonalną zabudowę. Z uwagi więc na naruszenie interesów właściciela nieruchomości nr [...], decyzja Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Nr [...] wywołuje skutki społeczno-gospodarcze, które nie pozwalają ostać się jej w obrocie prawnym. Po rozpatrzeniu wniosku D. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy GINB powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GINB stwierdził, że wprawdzie decyzją z dnia [...] marca 2005r. Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej z budynkiem garażowym na nieruchomości przy ul. [...], na działce nr [...], tym niemniej w pkt IV tej decyzji jest zastrzeżenie, iż przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę inwestor zobowiązany jest wystąpić do poszczególnych gestorów sieci z wnioskiem o określenie warunków usunięcia kolizji istniejących sieci z lokalizacją planowanego obiektu. Jednocześnie D. S.A. w P. podtrzymała swoje stanowisko co do możliwości zabudowy działki nr [...] "po przełożeniu istniejącej sieci cieplnej 2xDn800 w stronę granicy z działką nr [...] z zachowaniem minimalnej 5m odległości kanału od budynku, przy czym koszty przełożenia wyniosą ok. 500 000 zł. i nie mogą obciążać właściciela sieci cieplnej". Wobec powyższego D. S.A. w P. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sama potwierdziła, że przy istniejącym usytuowaniu magistrali nie jest możliwe zabudowanie działki nr [...]. Powyższa decyzja GINB z dnia [...] marca 2011 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez D. S.A. w P. zarzucając jej naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz naruszenie art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że złożyła do akt sprawy kserokopię odnalezionego Dziennika Budowy prowadzonego dla przedmiotowej magistrali cieplnej zachodniej odc. III od komory [...] w rejonie ul. [...] do komory [...] w rejonie ul [...], z którego jednoznacznie wynika, że roboty budowlane rozpoczęto w dniu 3 lipca 1978r, a roboty ziemne na przedmiotowej nieruchomości przeprowadzono w dniach od 1 sierpnia 1978 do 12 sierpnia 1978r. Skarżąca zarzuca, że organ miał obowiązek dokładnie zbadać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Nie zajmując stanowiska wobec przedłożonego dowodu - Dziennika Budowy magistrali cieplnej zachodniej odc. III i nie podejmując inicjatywy dowodowej organ naruszył art. 7, art.77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. W ocenie skarżącej udowodniona data rozpoczęcia robót budowlanych wyklucza możliwość rozpoczęcia budowy magistrali cieplnej bez pozwolenia na budowę i bez prawa do dysponowania sporną nieruchomością na cele inwestycyjne - na założenie magistrali cieplnej. Inwestor rozpoczynając roboty budowlane na spornej działce nr [...] przy ul. [...] w dniu 1 sierpnia 1978r dysponował zarówno pozwoleniem na budowę magistrali cieplnej odc. III, jak i decyzją administracyjną - zezwoleniem z dnia [...] maja 1978r na założenie magistrali cieplnej na spornej działce, doręczoną właścicielom spornej nieruchomości w dniu 26 maja 1978r. Zdaniem skarżącej właścicielom nieruchomości, a obecnie ich następcom prawnym w przypadku gdy założenie i przeprowadzenie urządzeń przesyłowych powoduje, że nieruchomość nie nadaje się do dalszego racjonalnego jej użytkowania przysługuje żądanie wywłaszczenia nieruchomości. Zwróciła uwagę, że w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane (D.U. nr 38 poz. 229 ze zm.) w części dotyczącej działki nr [...] nie ma charakteru rażącego, a zatem decyzja Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich nr [...] nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. Dodatkowo decyzja powinna zostać oceniona jako rażąco naruszająca porządek prawny w sytuacji, gdy to naruszenie powoduje społeczno-gospodarcze skutki nie do pogodzenia z zasadą praworządności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno GINB prawidłowo stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę magistrali cieplnej zachodniej od osiedla P. do ulicy [...], zadanie III od komory [...] do komory [...] w P., w części działki nr [...] obr. W. - ul [...] w P., gdyż decyzja ta dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie nieważnościowe dotyczące ww. decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich nr [...] było już dwukrotnie kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie zaś z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarówno ocena prawna, jak i wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w obu wspomnianych prawomocnych wyrokach tj. z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie VII SA/Wa 179/07 oraz z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 109/10 były dla GINB wiążące. Ocena prawna i ustalenia odmienne od dokonanych w ww. prawomocnych wyrokach musiałyby zostać uznane jako naruszające przepisy prawa. Po wyroku z dnia 20 kwietnia 2007r., VII SA/Wa 179/07 GINB przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia daty zezwolenia na zajęcie nieruchomości, daty wydania pozwolenia na budowę oraz daty faktycznego rozpoczęcia inwestycji. GINB nie ustalił jednoznacznie daty wydania decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Nr [...], ani daty rozpoczęcia robót budowlanych. Tym niemniej ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że ww. decyzja została wydana pomiędzy [...] stycznia 1978r. (data złożenia wniosku o pozwolenie na budowę), a [...] lutym 1978r. (data odpisu przedmiotowej decyzji). Ponadto ustalono, że roboty budowlane rozpoczęto najwcześniej w drugiej połowie kwietnia 1978r, a zatem po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Dodatkowo decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 1978r. udzielono inwestorowi zezwolenia w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości na założenie magistrali cieplnej zachodniej Os. P. - ul. [...]. GINB stwierdził, że w chwili udzielenia pozwolenia na budowę ww. obiektu, inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 29 ust 5 Prawa budowlanego z 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Nawiązując do powyższych ustaleń i odnosząc się do zarzutów skarżącej naruszenia art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego podkreślić należy, że Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 109/10 jednoznacznie uznał, że poczynione przez GINB ustalenia należy uznać za wystarczające do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja, którą udzielono pozwolenia na budowę magistrali cieplnej zachodniej w części dotyczącej działki nr [...] została wydana z naruszeniem art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974r. W rezultacie nie można podzielić poglądu skarżącej, że organ nie zbadał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego m. in. nie zajmując stanowiska wobec przedłożonego dowodu w postaci Dziennika Budowy magistrali cieplnej zachodniej odc. III. Okoliczność ta bowiem – w świetle oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r. – pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Jako nie budzący wątpliwości Sąd ocenił fakt naruszenia decyzją Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich nr [...] przepisu art. 29 ust 5 Prawa budowlanego z 1974 r. ze względu na niedysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane w dacie wydania ww. decyzji. Sporne pozostało jedynie ustalenie, czy naruszenie to miało charakter rażący, przy czym Sąd wyraził ocenę prawną, że pozbawienie działki nr [...] budowlanego charakteru musi prowadzić do stwierdzenia, iż skutki społeczno - gospodarcze, jakie wywołała decyzja udzielająca pozwolenia na budowę są nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa. W konsekwencji rzeczą organu było dokonanie dodatkowych ustaleń w zakresie ewentualnego pozbawienia charakteru budowlanego działki nr [...], której dotyczyła inwestycja. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w wyniku realizacji inwestycji polegającej na budowie magistrali cieplnej zachodniej od osiedla P. do ulicy [...], zadanie III od komory [...] do komory [...] w P. działka nr [...] utraciła swój dotychczasowy, budowlany charakter. Przede wszystkim realizacja powyższej inwestycji powoduje konieczność zachowania pasa roboczego wzdłuż sieci cieplnej dla zapewnienia jej prawidłowej eksploatacji, w którym wykluczona jest jakakolwiek zabudowa. W niniejszej sprawie szerokość pasa roboczego wynosi 6 m., licząc obustronnie od skraju kanału. Wprawdzie istnieją techniczne możliwości jednostronnego, odcinkowego zawężenia pasa roboczego do 1 m i lokalizacji budynków w bliższym sąsiedztwie sieci cieplnej, tym niemniej wielkość działki (o szerokości ok. 20 m.) wyklucza jej racjonalną zabudowę. Taka zabudowa mogłaby zostać zrealizowana dopiero po przełożeniu istniejącej sieci cieplnej 2xDn800 w stronę granicy z działką nr 6, jednakże przełożenie to musiałoby się odbyć na koszt właściciela nieruchomości, który mógłby wynieść ok. 500 000 zł, co potwierdza w swoim piśmie skarżąca. W związku z powyższym, w świetle oceny prawnej zawartej w wyroku Sądu z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 109/10 należy uznać, że decyzja Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Nr [...] wywołuje skutki społeczno-gospodarcze, które nie pozwalają na jej akceptację i pozostawienie w obrocie prawnym, a w konsekwencji rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że GINB w sposób właściwy wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 109/10. Wbrew twierdzeniom skarżącej GINB podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wskazanym przez Sąd w ww. prawomocnym wyroku. Prawidłowo i wyczerpująco zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Nie uchybił także innym zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.