VII SA/Wa 1241/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skarg A. G. i A. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania omyłki skargi oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia A. i A. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., znak:[...], którym organ sprostował z urzędu omyłkę we własnym postanowieniu z dnia [...] marca 2012 r., znak:[...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego z wiatą przez Z. G. na działce nr [...] w miejscowości [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał roboty budowlane i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów w określonym terminie. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] zmienił postanowienie własne z dnia [...]sierpnia 2011 r., w zakresie terminu do przedstawienia dokumentów określonych w ww. postanowieniu, dotyczących budowy budynku gospodarczego z wiatą. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego sprostował z urzędu omyłkę w postanowieniu własnym z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] w ten sposób, że na stronie 1. postanowienia w wierszu 10. od góry zamiast słów: "w przedmiocie zmiany postanowienia własnego z dnia [...]08.2012 r." powinno być: "w przedmiocie zmiany postanowienia własnego z dnia [...]08.2011 r.". Po rozpatrzeniu zażalenia A. i A. G. wniesionego na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]03.2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację organu pierwszej instancji. Przytaczając treść art. 113 § 1 K.p.a. wskazał, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym przyjmuje się, że sprostowaniu w trybie tego przepisu podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. Podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Wadliwość istotna musi spowodować uchylenie decyzji w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych). Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji nie może doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Organ wskazał, iż w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2012 r., znak: [...] błędnie wskazano datę wydania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] znak: [...], zamiast [...]08.2012 r. powinno być [...]08.2011 r. Omyłka dotyczy roku wydania postanowienia. Organ odwoławczy podniósł, że oczywistym jest, iż data wydanego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nie może dotyczyć zdarzenia mającego nastąpić w przyszłości i nie może być to zatem data: [...].08.2012 r. Organ wskazał również, że postanowienie organu administracji publicznej identyfikuje nie tylko data wydania, ale i inne elementy wynikające z art.107 § 1 K.p.a. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, należy uznać datę błędnie wskazaną, jako oczywistą omyłkę. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego omyłkowe błędne określenie daty postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, jak również nie prowadzi do ponownego, odmiennego jej rozstrzygnięcia. Zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie, na podstawie art. 113 § 1 K.p.a., postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], sprostował z urzędu ww. błąd jako oczywistą omyłkę. Na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. A. G. i A. G. złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Każdy ze skarżących zarzucił rażące naruszenie prawa oraz podniósł, że sprostowanie omyłki z urzędu może nastąpić jedynie w drodze decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) zarządził połączenie w celu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg wyżej wymienionych osób o sygn. akt: VII SA/Wa 1241/12 i VII SA/Wa 1242/12 i prowadzenie je pod wspólną sygnaturą VII SA/Wa 1241/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 113 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w powołanym przepisie są :błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarski – widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w decyzji, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Do tej ostatniej kategorii zalicza się przykładowo podanie błędnej daty bądź jej niewłaściwy zapis, błędy popełnione w zakresie danych strony np. miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 258/07 Lex Nr 505247, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 766/10 Lex nr 953377). Istotną cechą błędu pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. jest jego oczywistość. Oczywistość błędu można stwierdzić, np. porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami czy też treść zawierającego błąd rozstrzygnięcia z treścią uzasadnienia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał sprostowania z urzędu oczywistej omyłki we własnym postanowieniu z dnia [...] marca 2012 r., stwierdzającym niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., zmieniające postanowienie tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r. Sprostowanie dotyczyło oznaczenia daty wydania postanowienia. W rozstrzygnięciu postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. zamiast prawidłowej daty "[...].08.2011 r." wskazano bowiem datę "[...].08.2012 r.". Zauważyć należy, że błąd dotyczył roku wydania postanowienia, pozostałe elementy konkretyzujące postanowienie (m.in. znak postanowienia – [...]) wskazane zostały w postanowieniu z dnia [...] maca 2012 r. w sposób prawidłowy, ponadto w kilku miejscach uzasadnienia wskazano prawidłową datę wydania postanowienia. Jak słusznie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie może budzić wątpliwości, że postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. nie mogło odnosić się do postanowienia z dnia [...]sierpnia 2012 r., już z samego porównania tych dat wynika zatem oczywistość omyłki. W ocenie Sądu sprostowanie, którego dokonano postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. należy rozpatrywać w kategorii oczywistej omyłki, nie stanowi ono ingerencji w merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ustosunkowując się do jedynego zarzutu skarg, że sprostowanie omyłki z urzędu może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji wskazać należy, iż z treści art. 113 K.p.a. wynika jednoznacznie, że prostowanie omyłek (zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony), następuje w drodze postanowienia. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.