VII SA/Wa 1244/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Sp.k. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2013 r., wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzenia reklamowego wraz z oświetleniem na działce o nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowanego omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Powołując się na art. 2 pkt 9 oraz art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) organ wskazał, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] (Dz. Urz. Ministerstwa Infrastruktury z 2011 r. Nr ...], poz. [...]ze zm.) w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, uznał działkę inwestycyjną o nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...] jako teren zamknięty. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne organ wskazał, że ustalenie przez właściwego ministra, że określony teren staje się terenem zamkniętym określa przeznaczenie tego terenu na cele związane z obronnością i bezpieczeństwem kraju. Tym samym na terenie działek, na których został ustalony teren zamknięty mogą być zlokalizowane jedynie inwestycje, które przeznaczone są na cele obronne i bezpieczeństwa kraju. Z całą pewnością urządzenie reklamowe wraz z oświetleniem nie jest inwestycją służącą obronności i bezpieczeństwa kraju. Stosownie zaś do art. 4 pkt 1 oraz art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm.) na obszarze kolejowym możliwa jest tylko realizacja jedynie infrastruktury kolejowej. Organ wskazał, że rozważeniu może podlegać jedynie, czy sporna inwestycja może być zaliczona do infrastruktury kolejowej, z uwagi na fakt, iż służy do obsługi przewozu osób i rzeczy. Organ stwierdził jednak, że zaplanowana inwestycja, z uwagi na jej charakter i funkcje, z całą pewnością nie będzie również służyć obsłudze przewozu podróżnych i rzeczy. Następnie, powołując się na art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, organ wskazał, że z informacji zawartych w zgłoszeniu wynika, że inwestycja polegać będzie na budowie tablicy reklamowej o wymiarach 10 m x 12 m, na słupie o wysokości 3 m. Natomiast w dokumentach uzupełniających zgłoszenie została zmieniona konstrukcja obiektu poprzez osadzenie ww. tablicy reklamowej przy murze (ogrodzeniu) o wysokości 3 m za pomocą profili i stężeń stalowych w odległości od 1 do 5 m od ww. muru (karta nr 45 akt organu wojewódzkiego). Jednocześnie organ wskazał, że wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, przesądza o tym, że wykonywanie tej budowli, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Tym samym zasadne było wniesienie sprzeciwu. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest podnoszona przez odwołujących się okoliczność, zgodnie z którą na danym terenie istnieje wiele podobnych urządzeń reklamowych. Następnie organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 29 października 2013 r. spółka zawarła wniosek o doręczanie wszelkich pism w niniejszej sprawie na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej "epuap/[...]/skrytka". Zgłoszenie zostało wniesione do organu I instancji w dniu 31 października 2013 r. Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wysłał poprzez platformę epuap na ww. adres elektroniczny, jednakże podczas przeprowadzania operacji wysyłki system zgłosił błędny adres. W związku z czym wprowadzono adres z pominięcie "epuap" i ostatecznie dokument został wysłany w dniu 19 listopada 2013 r (taki adres był zgodny z szablonem adresów epuap). W związku z zaistniałą sytuacją organ nie miał pewności czy zastosowany adres jest poprawny, dodatkowo nie otrzymał Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia (UPD) potwierdzającego otrzymanie przesyłki przez adresata. Wobec zaś wskazania przez stronę niewłaściwego adresu skrzynki epuap - zdecydował o przekazaniu powyższego postanowienia również pocztą tradycyjną. Powyższe postanowienie zostało odebrane w dniu 18 listopada 2013 r., w dniu 3 grudnia 2013 r. zgłoszenia zostało uzupełnione. Nałożenie na inwestora w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia powoduje przerwanie trzydziestodniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu. W takim wypadku początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. W niniejszej sprawie organ miał na wniesienie sprzeciwu 30 dni licząc od dnia 3 grudnia 2013 r. Powyższy sprzeciw został wniesiony decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nadaną (ze względu na niewłaściwy adres skrzynki elektronicznej) za pośrednictwem poczty polskiej w dniu 13 grudnia 2013 r. Omawiane rozstrzygnięcie zostało odebrane przez inwestora w dniu 30 grudnia 2013 r. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne organ wskazał, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane konieczne jest wydanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia i nadanie przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym, która potwierdza fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego działania Wojewody [...] w zaistniałej sytuacji, należy uznać za prawidłowe. Powstałe w trakcie wysłania postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], wątpliwości - co do adresu inwestora na platformie epuap - powodowały konieczność wysłania rozstrzygnięcia pocztą tradycyjną i pominięcie procedury określonej w art. 46 § 3 k.p.a. Należy dodać, że postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...]i decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...], zostały skutecznie doręczone. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożył inwestor - [...]Sp. z o.o. Sp. k. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła: -naruszenie przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i nieumorzenie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, mimo że organ pierwszej instancji nie był uprawniony do wniesienia decyzji wyrażającej sprzeciw, wobec upływu terminu 30 dni od wniesienia przez Skarżącego zgłoszenia, -naruszenie przepisu art. 391 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż pomimo niedoręczenia Stronie decyzji drogą elektroniczną, decyzja została Skarżącemu skutecznie doręczona i wywołuje skutki prawne, -naruszenie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że instalacja urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, -naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, naruszenie zasady prawdy obiektywnej i w konsekwencji błędne uzasadnienie decyzji. W skardze rozwinięto argumentację dotyczącą dokonania doręczenia niezgodnie z wnioskiem strony, tj. zamiast na adres elektroniczny to za pośrednictwem urzędu pocztowego. Rozwinięto także uzasadnienie okoliczności, że sporna inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2013 r., wydaną w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji urządzenia reklamowego wraz z oświetleniem na działce o nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w Dzielnicy [...]w [...]. Podstawę prawną wniesienia przez organ sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Głównymi zarzutami sformułowanymi przez inwestora wobec zaskarżonej decyzji są wniesienie sprzeciwu po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia oraz uznanie, że instalacja urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a także że doręczenia sprzeciwu dokonano niezgodnie z wnioskiem strony. Skarżąca spółka podniosła, że decyzja wnosząca sprzeciw nie została jej skutecznie doręczona w dniu 12 grudnia 2013 r., bowiem doręczono ją za pośrednictwem urzędu pocztowego czyli tradycyjnie, strona zaś złożyła wniosek o doręczanie korespondencji drogą elektroniczną, co oznacza, zdaniem inwestora, że wniesiony sprzeciw jest bezskuteczny. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) zgłoszenia wykonania budowli lub robót budowlanych, o jakich mowa w ust. 1 cytowanego artykułu należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Niewątpliwie dla prawidłowego ustalenia, czy organ wnosząc sprzeciw dochował 30 dniowego terminu konieczne jest w pierwszej kolejności określenie daty jego początkowego biegu, jak również daty, z jaką bieg tego terminu się kończy. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlanego jest dzień następny po dniu, w którym dokonano skutecznego zgłoszenia, bądź - w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt Il OSK 574/08, LEX 555017). Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest zatem wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych zostało wniesione do organu I instancji w dniu 31 października 2013 r. Bieg terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane rozpoczął się więc z dniem 2 listopada 2013 r. Równocześnie w piśmie z dnia 29 października 2013 r. inwestor zaznaczył, że wnosi o doręczenie wszelkich pism wyłącznie drogą elektroniczną, zastrzegając, iż wszelka korespondencja nadesłana na inny adres niż wskazany w piśmie będzie uważana za bezskuteczną. W dniu [...] listopada 2013 r. Wojewoda [...] wydał postanowienie nr [...]nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, które wysłał poprzez platformę epuap na wskazany przez stronę adres elektroniczny, jednakże podczas przeprowadzania operacji wysyłki system zgłosił błędny adres. W związku z czym organ wprowadził adres z pominięciem "epuap" i ostatecznie dokument został wysłany w dniu 19 listopada 2013 r (taki adres był zgodny z szablonem adresów epuap). W związku z nieprawidłowościami przy wysyłce na wskazany przez inwestora adres elektroniczny organ, nie mając pewności czy zastosowany adres jest poprawny, oraz w związku z tym, że nie otrzymał Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia (UPD) potwierdzającego otrzymanie przesyłki przez adresata prawidłowo zdecydował o przekazaniu powyższego postanowienia również pocztą tradycyjną. Powyższe postanowienie zostało doręczone za pośrednictwem urzędu pocztowego – Poczty Polskiej w dniu 18 listopada 2013 r. W dniu 3 grudnia 2013 r. zgłoszenia zostało uzupełnione. W niniejszej sprawie organ miał zatem na wniesienie sprzeciwu 30 dni licząc od dnia 3 grudnia 2013 r. Z kolei, sprzeciw został wniesiony decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nadaną (ze względu na niewłaściwy adres skrzynki elektronicznej) również za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 13 grudnia 2013 r. Omawiane rozstrzygnięcie zostało odebrane przez inwestora w dniu 30 grudnia 2013 r. Zgodnie z art. 391 § 1 k.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, ze zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Z kolei zgodnie z art 46 § 3 k.p.a. w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli w terminie 7 dni od dnia wysłania pisma organ administracji publicznej otrzyma potwierdzenie doręczenia pisma. W razie nieotrzymania takiego potwierdzenia organ doręcza pismo w sposób określony w przepisach niniejszego rozdziału dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Niewątpliwie organ I instancji nadając listem poleconym postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia postąpił wbrew dyspozycji art. 46 § 3 k.p.a. Nadanie decyzji listem poleconym nastąpiło, bowiem przed upływem terminu, o którym mowa w tym przepisie. Niemniej uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Z art 391 k.p.a. ani innego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego nie można wyprowadzić uprawnienia strony do zastrzeżenia sobie sposobu doręczania jej korespondencji w postępowaniu administracyjnym wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Stoi to w sprzeczności z treścią ww. art 46 § 3 k.p.a., który wprost przewiduje, możliwość doręczenia pisma w innej formie, w przypadku bezskutecznego doręczenia go w formie dokumentu elektronicznego. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2013 r. II Sa/Po 357/13, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co prawda organ I instancji doręczył swoją decyzję stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej jeszcze nim upłynął termin oczekiwania na potwierdzenia doręczenia komunikacją elektroniczną, jednakże doręczenie to należy uznać za skuteczne bowiem doręczenie za pośrednictwem poczty elektronicznej okazało się bezskuteczne wobec braku potwierdzenia odebrania przesyłki przez inwestora. Tym bardziej, że przesyłka polecona zawierająca decyzję została wysłana na adres inwestora wskazany w zgłoszeniu oraz w piśmie uzupełniającym zgłoszenie. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sytuacji ewentualną bezskuteczność doręczenia decyzji przesłanej za pośrednictwem Poczty Polskiej można by uznać jedynie w sytuacji, gdyby doręczenie z pośrednictwem poczty elektronicznej okazało się skuteczne. Co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wszystkie czynności procesowe zostały zatem dokonane w ustawowych terminach i nie można uznać za skuteczny zarzutu o nieterminowym wniesieniu sprzeciwu. Ponadto Sąd podzielił ustalenia organów obu instancji dotyczące niezgodności planowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami art. 2 pkt 9 oraz art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zgodnie z którymi Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] (Dz. Urz. Ministerstwa Infrastruktury z 2011 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.) w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, uznał działkę inwestycyjną o nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...] jako teren zamknięty. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne organ wskazał, że ustalenie przez właściwego ministra, że określony teren staje się terenem zamkniętym określa przeznaczenie tego terenu na cele związane z obronnością i bezpieczeństwem kraju. Tym samym na terenie działek, na których został ustalony teren zamknięty mogą być zlokalizowane jedynie inwestycje, które przeznaczone są na cele obronne i bezpieczeństwa kraju. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm.) na obszarze kolejowym możliwa jest tylko realizacja jedynie infrastruktury kolejowej, w tym obsługi przewozu osób i rzeczy. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010 r. II OSK 637/09 wskazano, że elementy infrastruktury czy jakiekolwiek budowle niezwiązane z ruchem kolejowym powinny znajdować się poza terenem zamkniętym, a realizacja inwestycji byłaby możliwa po wyłączeniu działki z terenów zamkniętych przez właściwego ministra. Z informacji zawartych w zgłoszeniu wynika, że inwestycja polegać miała na budowie tablicy reklamowej o wymiarach 10 m x 12 m, na słupie o wysokości 3 m. Z kolei, w dokumentach uzupełniających zgłoszenie została już zmieniona konstrukcja obiektu poprzez osadzenie ww. tablicy reklamowej przy murze (ogrodzeniu) o wysokości 3 m za pomocą profili i stężeń stalowych w odległości od 1 do 5 m od ww. muru. Wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, przesądza o tym, że wykonywanie tej budowli, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe, w realiach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że urządzenie reklamowe wraz z oświetleniem bezspornie nie jest inwestycją służącą obronności i bezpieczeństwa kraju. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei, w oparciu o art. 3 pkt 7 cytowanej ustawy - przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Biorąc zatem również pod uwagę zmianę parametrów urządzenia w uzupełnieniu zgłoszenia z dnia 3 grudnia 2013 r. w stosunku do parametrów zgłoszonych w piśmie z dnia 31 października 2013 r., rozmiary konstrukcji nie kwalifikują inwestycji jako nie związanego z gruntem obiektu budowlanego. Osadzenie konstrukcji o tak dużych wymiarach może spowodować nierównomierne obciążenie konstrukcji istniejącego ogrodzenia i w efekcie doprowadzić do jego uszkodzenia lub zburzenia. W związku z tym niezbędne jest sporządzenie opracowania badającego wytrzymałość konstrukcyjną ogrodzenia i obciążenia, jakim będzie poddane poprzez oddziaływanie urządzenia reklamowego oraz warunków atmosferycznych (silne wiatry). Zakres proponowanych prac może zagrażać życiu i zdrowiu ludzi co z kolei pociąga za sobą konieczność sporządzenia specjalistycznych opracowań, które w myśl art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego są elementami projektu budowlanego, a z kolei, budowa dla której wymagany jest projekt budowlany nie może być wykonana na podstawie zgłoszenia. A zatem, prace określone w zgłoszeniu i jego uzupełnieniu należało zakwalifikować jako budowę, czyli inwestycję która do rozpoczęcia robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Konkludując, organy obu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie uchybiając przy tym naczelnym zasadom procesu administracyjnego wyrażonym w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.